ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βόλτα στο γήπεδο

Αν με ρωτάγανε πώς θέλω να τα βλέπω, θα τους φορούσα τζιν και θα άφηνα τα
μαλλάκια τους μακριά και ανακατωμένα. Δεν με ρωτούν βεβαίως, φορούν μακριά
παντελόνια και πατικώνουν τα μαλλιά τους μ’ ένα φριχτό ζελέ, δίνοντάς τους εν
συνεχεία όψη κάκτων, χορταριού κι άλλων τέτοιων αφύσικων, ενάντια στον νόμο
της βαρύτητας. Αν είναι βράδυ, φοράνε και καπέλο, για το φεγγάρι. Αυτό τους
αρέσει. Βγαίνουν βόλτα λοιπόν με τέτοια εμφάνιση, και στο γήπεδο του έρημου
σχολείου που παίζουν συναντάνε τον αστυνομικό της γειτονιάς. Ο θεσμός δεν
υπάρχει ακόμα, το πρόσωπο ωστόσο είναι εκεί, κατά κάποιο περίεργο τρόπο, και
τους αγριοκοιτάζει. «Τι θέλετε, ρε αλήτες εδώ;», τους λέει, «Ήρθατε για
ναρκωτικά;». Και τα πιτσιρίκια, έντεκα και δώδεκα χρόνων, της αντικαπνιστικής
εκστρατείας, έτοιμα να σβήσουν τα τσιγάρα που ανάβουν ενίοτε οι γονείς στο
σπίτι, μένουν εντελώς βουβά από κατάπληξη και παγωμένα από άδικο φόβο.
Κοιτάζονται, ψαύονται, να δουν πού έφταιξαν, τι τα εξέθεσε σε τόση
επιθετικότητα, τι δημιούργησε μια τέτοια παρεξήγηση. Είναι παιδιά και τρέχουν,
παίζουν, φωνάζουν, κάνουν θόρυβο, αυτό να λέγεται. Και το πατίνι στον δρόμο
και η μπάλα στο γήπεδο και τα σερνάμενα παπούτσια, όλα αυτά χαλούν την αρμονία
των θορύβων από αυτοκίνητα και κόρνες, πράγματι. Και υποσυνείδητα ίσως να
προκαλέσουν, προσπαθούν, αλλά όχι ακριβώς, τη βρισιά του οργάνου της τάξεως,
που υποτίθεται ότι ξέρει πως δουλειά του είναι να προστατεύει τους πολίτες,
ειδικά τις ευαίσθητες ομάδες, ηλικιωμένους και παιδιά. Αν είναι να κάνουν
τέτοια δουλειά οι αστυνομικοί της γειτονιάς, θα χρειαζόμαστε μετά και
παιδοψυχολόγο, για να ‘ρθουμε στα ίσα μας.