ΓΝΩΜΗ Α λα σοβιετικά

Τίποτε δεν έχει αλλάξει, λοιπόν, στη Μόσχα. Όταν ήλθαν αντιμέτωπες με μια
ατιμωτική σύλληψη ομήρων, οι ρωσικές αρχές αντέδρασαν «α λα σοβιετικά». Η
επιδρομή που έκαναν, το πρωί του Σαββάτου, στο θέατρο της Μόσχας όπου περίπου
πενήντα Τσετσένοι τρομοκράτες κρατούσαν ομήρους περίπου 800 ανθρώπους,
εξελίχθηκε σε σφαγή.

Τα πάντα σε αυτή την υπόθεση θυμίζουν τη σοβιετική εποχή. Κατ’ αρχάς, ο
στόχος. Προτεραιότητα για τον Βλαντίμιρ Πούτιν δεν είχε η ζωή των ομήρων. Ο
Ρώσος πρόεδρος επιθυμούσε πάνω από όλα να αποκαταστήσει «την τάξη»:
αμφισβητούνταν η εξουσία του Κρεμλίνου, και τίποτα δεν είχε μεγαλύτερη σημασία
από την προστασία της. Κατά δεύτερον, ο τρόπος. Η βάναυση χρήση βίας: οι
ειδικές δυνάμεις αναγνώρισαν ότι χρησιμοποίησαν ποσότητα αερίου «μεγαλύτερη
του κανονικού» για να εξουδετερώσουν τους ενόπλους. Το μυστικό επίσης: σαράντα
οκτώ ώρες μετά το δράμα, οι αρχές αρνούνταν ακόμη να αποκαλύψουν τον τύπο του
αερίου που χρησιμοποίησαν. Αρκετοί ιατροί διαμαρτυρήθηκαν – διαμαρτύρονται
ακόμα – ότι δεν μπορούσαν να περιθάλψουν τους επιζήσαντες χωρίς να γνωρίζουν
τον τύπο της ουσίας που είχαν εισπνεύσει. Πολλές υποθέσεις γίνονται και όλες
είναι αληθοφανείς – ιδιαίτερα εκείνη που μιλάει για ένα αέριο απαγορευμένο από
τη συνθήκη για τα χημικά όπλα. Εκκρεμούν όμως και άλλα επώδυνα ερωτήματα:
γιατί απαγορεύουν στους συγγενείς να επισκεφθούν τους τραυματίες; Γιατί
αρνούνται να δώσουν την παραμικρή διευκρίνιση γύρω από τις πιθανές συνέπειες
της εισπνοής αυτού του αερίου;

Αδιαφάνεια, μυστικοπάθεια, κρατικά ψέματα, χειραγώγηση της κοινής γνώμης,
απόλυτη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής: η σφραγίδα του σοβιετισμού είναι εδώ.
Για μια στιγμή, ίσως ο Πούτιν να θεώρησε πως ανέβηκε στα μάτια της ρωσικής
κοινής γνώμης. Δεν βγαίνει, όμως, ενισχυμένος από αυτή την τραγωδία:
επιβεβαιώνει απλώς το προφίλ του αδίστακτου απολυταρχικού ηγέτη. Αν
συμπεριφέρονται κατά αυτόν τον τρόπο στην Μόσχα, μπορεί να φανταστεί κανείς
πώς χρησιμοποιούνται οι ειδικές δυνάμεις στην Τσετσενία… «Ενισχυμένοι»,
όμως, δεν βγαίνουν ούτε όσοι δυτικοί ηγέτες έκριναν πως έπρεπε να συγχαρούν
τον Ρώσο ηγέτη.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν πως υπάρχει μία ενημερωμένη
διεθνής κοινή γνώμη. Η οποία γνωρίζει τις αναγκαιότητες του αγώνα εναντίον του
ισλαμικού εξτρεμισμού. Αρνείται, όμως, να καταπιεί τη δύσπεπτη ρητορική σούπα
που φαίνεται να εκτιμούν τόσο πολύ στον Λευκό Οίκο και το Κρεμλίνο: «όλα είναι
δικαιολογημένα στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας», «όλες οι τοπικές
συρράξεις εντάσσονται στον πόλεμο αυτό» και λοιπά και λοιπά. Η διεθνής κοινή
γνώμη γνωρίζει ότι, αν ο Σαντάμ είναι ένοχος για εγκλήματα εναντίον της
ανθρωπότητας εις βάρος των Κούρδων του Ιράκ, τότε ο Πούτιν είναι εξίσου ένοχος
για τη συμπεριφορά του έναντι της Τσετσενίας. Αυτό που διακυβεύεται, είναι η
αξιοπιστία του αντιτρομοκρατικού αγώνα.