Με τη γοητεία του «Μνημόνικ»…

Τέσσερις παραστάσεις θα δώσει στη Θεσσαλονίκη, στο Κρατικό Θέατρο (Πέμπτη
Παρασκευή και Σάββατο) ο περίφημος αγγλικός θίασος με το γαλλικό όνομα
«Theatre de Complicite», παρουσιάζοντας τη διάσημη πλέον παραγωγή του
«Μνημόνικ». Και είναι εντυπωσιακό πως το ελληνικό κοινό έσπευσε να εξασφαλίσει
μια θέση για την παράσταση, η οποία πράγματι ανανεώνει τη θεατρική γλώσσα
χωρίς να την ψευτίζει. Ένα ιντεράκτιβ θέαμα στο οποίο συνυπάρχουν όλα τα είδη
ερμηνειών. Από τη μιμική και το χοροθέατρο ως το σωματικό θέατρο. Και βέβαια
το δύσκολο θέμα του και ο εντυπωσιακά απλός χειρισμός του, είναι συναρπαστικά.
Το θέατρο «Κομπλισιτέ» διαφοροποιείται από άλλα καθιερωμένα. Δεν έχει μόνιμη
στέγη, ενώ διαθέτει έναν από τους πλέον εξελιγμένους τεχνικούς εξοπλισμούς.
Ανανεώνει διαρκώς το θιασικό δυναμικό του με καλλιτέχνες διαφόρων εθνικοτήτων,
οι οποίοι συνήθως παρακολουθούν τα περίφημα σεμινάριά του. Ο Πίτερ Μπρουκ το
υποστηρίζει με κάθε τρόπο, γιατί λειτουργεί κι αυτό πολυπολιτισμικά, όπως το
δικό του θέατρο, ενώ τα παραστασιακά αποτελέσματα είναι πάντα υψηλού
καλλιτεχνικού επιπέδου.

…καταλήγουμε όλοι στην ίδια αφετηρία

Το «Μνημόνικ», η τελευταία παραγωγή του, γεννήθηκε από μια ιδέα που είχε ο
σκηνοθέτης και ηθοποιός Σάιμον Μακ Μπέρνι, ο οποίος ζήτησε από τον θίασο να
συνθέσουν ένα έργο που να μιλάει για τη διαδικασία της μνήμης και πού αυτή μάς
οδηγεί. Το φινάλε με το οποίο καταλήγει η σκέψη του θεατή – ότι όλοι είμαστε
απόγονοι του ίδιου ανθρώπου – έρχεται αβίαστα μέσα από τις αφηγήσεις των
προσώπων του έργου. Μια Πολωνή, ένας Βρετανός, ένας Εβραίος, ένας Έλληνας,
άνθρωποι από διαφορετικές εθνικότητες συναντώνται στο Λονδίνο. Μέσα από τις
προσωπικές ιστορίες τους περνάει η σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης. Στο κέντρο
της Ευρώπης οι πορείες τους διασταυρώνονται και εν τέλει επικεντρώνονται πάνω
στον νεολιθικό άνθρωπο, ο οποίος ανακαλύφθηκε κάτω από τους πάγους, το 1991. Ο
άνθρωπος των πάγων, καθώς ερευνάται από την επιστήμη, τους οδηγεί – μας οδηγεί
– στο κοινό ανθρώπινο παρελθόν μας, στην αφετηρία της ζωής. Κι όλα αυτά μέσα
από συναρπαστικές αφηγήσεις και χωρίς διδακτισμό. Δηλαδή ένα ολικό γοητευτικό
θέατρο.