Στο περιθώριο οι χρήστες

Οι χρήστες βλέπουν στο βλέμμα τους την αδιαφορία. Απευθύνονται σε
νοσοκομεία και γιατρούς για προβλήματα υγείας. Περιμένουν για ώρες ενώ θα
μπορούσαν να εξυπηρετηθούν σε σύντομο διάστημα. Κάποιες φορές, όπως λένε,
απλώς δεν τους εξυπηρετούν.

Οι γιατροί υποστηρίζουν πως τους αντιμετωπίζουν όπως και όλους τους υπόλοιπους
ασθενείς. Τους απαγορεύεται να χορηγήσουν υποκατάστατα. Και στο ενδεχόμενο του
στερητικού συνδρόμου, κάποιες φορές κάνουν τα στραβά μάτια και αφήνουν μια
δόση ηρωίνης να μπει στο νοσοκομείο.

Όταν οι χρήστες απευθύνονται στα νοσοκομεία, και οι δύο πλευρές έχουν το δίκιο
τους. Όλοι, πάντως, συμφωνούν πως δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση για την
αντιμετώπιση του χρήστη στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας.

«Χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια για να δεχθούν τα παραπεμπτικά μας – τα
σημειώματα που στέλναμε για την εξέταση των χρηστών. Αλλά ακόμα και σήμερα,
παίζουν ρόλο οι προσωπικές επαφές που έχουμε με συγκεκριμένους γιατρούς»,
αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Τέντης, υπεύθυνος του Δικτύου Πολλαπλής
Παρέμβασης στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ).

Φοβούνται οι γιατροί

Και προσθέτει: «Τα πράγματα αλλάζουν όταν πρέπει να νοσηλευτούν. Σε αυτή την
περίπτωση οι γιατροί φοβούνται τα στερητικά συμπτώματα γιατί δεν έχουν τη
γνώση να τα αντιμετωπίσουν. Σε δύο τέτοιες περιπτώσεις χρειάστηκε η δική μας
παρέμβαση για να νοσηλευτούν οι χρήστες».

Σύμφωνα, πάντως, με τον κ. Τέντη «ακόμη κι έτσι, όσοι χρήστες προέρχονται από
κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης εξυπηρετούνται αν χρειαστεί να εξεταστούν ή να
νοσηλευτούν σε κάποιο νοσοκομείο. Όσοι απευθύνονται μόνοι στις μονάδες υγείας,
δεν γίνονται δεκτοί. Όπως μας περιγράφουν αρκετά από τα παιδιά που φθάνουν στο
Κέντρο, είτε τους διώχνουν είτε ζητούν διάφορα πιστοποιητικά που οι χρήστες
είναι αδύνατο να έχουν».

Όπως ανέφερε στα «ΝΕΑ» η πρόεδρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)
κ. Άννα Κοκκέβη, «ο γιατρός ξέρει να αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο πρόβλημα
υγείας. Δεν έχει όμως τη γνώση να αντιμετωπίσει την ίδια τη χρήση ουσιών, ούτε
το στερητικό σύνδρομο που μπορεί να εμφανίσει ο χρήστης μέσα στο νοσοκομείο».

Υποκατάστατα στα νοσοκομεία

Σύμφωνα με την ίδια, «ο ΟΚΑΝΑ ετοιμάζει εκπαιδευτικό υλικό για τους γιατρούς
ενώ σχεδιάζεται η δημιουργία μονάδων χορήγησης υποκατάστατων μέσα στα
νοσοκομεία. Έχουν γίνει βήματα αλλά χρειάζεται να γίνουν ακόμη αρκετά».

Στην έλλειψη εκπαίδευσης των γιατρών αναφέρεται και η δρ Χριστίνα
Παπουτσοπούλου, υπεύθυνη του Κέντρου Βοήθειας του ΟΚΑΝΑ, το οποίο παρέχει
ιατρική φροντίδα στους χρήστες ναρκωτικών. «Δεν έχουν εκπαιδευτεί για να
αντιμετωπίζουν τη διαφορετική παθολογία του χρήστη».

Οι χρήστες αντιμετωπίζονται όπως και όλοι οι άλλοι ασθενείς, υποστηρίζουν από
την πλευρά τους γιατροί και υπεύθυνοι των υπηρεσιών υγείας. Σύμφωνα πάντως με
πληροφορίες από τον χώρο των νοσοκομειακών γιατρών, υπάρχουν περιπτώσεις που
οι γιατροί «κάνουν τα στραβά μάτια». Για να αποφύγουν το στερητικό σύνδρομο
«που δεν έχουν εκπαιδευτεί να αντιμετωπίζουν, επιτρέπουν την είσοδο ουσιών στο
νοσοκομείο».

«Αδιαφορία από όλους»

«Η αδιαφορία στην υγεία μπορεί να υπάρχει για όλους. Και αν είσαι χρήστης, ένας λόγος παραπάνω», λένε η Χριστίνα, ο Ξενοφών και ο Δημήτρης

«Ο άνδρας μου νοσηλευόταν για περισσότερο από ενάμιση μήνα με πνευμονική
εμβολή και άλλα προβλήματα. Από την αρχή μού το ξεκαθάρισαν: απαγορεύεται να
του δώσουμε οτιδήποτε, υποκατάστατα ή άλλα φάρμακα. Είχε διαγνωσμένη κατάθλιψη
και έπαιρνε φάρμακα. Ποτέ δεν έφεραν τον ψυχίατρο για να τον δει ούτε του
έδιναν τα φάρμακα που χρειαζόταν».

Η Χριστίνα Αποστολάκη, 33 χρόνων σήμερα, λέει πως για όσο χρειάστηκε να
παραμείνει στο νοσοκομείο ο άνδρας της – χρήστης ναρκωτικών – «κανείς δεν
φάνηκε να ενδιαφέρεται. Δεν μας πέταξαν έξω, αλλά ήταν σαν να το είχαν κάνει».

Ανάλογη αντιμετώπιση, όπως λένε, είχαν σε κάποιες περιπτώσεις και ο Ξενοφών
Σκούρας και ο Δημήτρης Μιχαλάκης.

«Πριν από περίπου πέντε χρόνια με είχαν χτυπήσει σε έναν καβγά. Ξύπνησα ύστερα
από 24ωρες πάνω σε ένα φορείο, στο νοσοκομείο. Δεν μου είχαν κάνει καμιά
εξέταση για να δουν τι συμβαίνει. Για την αξονική μού είπαν να πάω σε
Διαγνωστικό Κέντρο. Ο πατέρας μου μάλιστα έπρεπε να με πάει με το αυτοκίνητό
του, αφού δεν έδιναν ασθενοφόρο», λέει ο 22χρονος Ξενοφών.

Οι τρεις τους βρίσκονται στη φάση της επανένταξης, στη Μονάδα Απεξάρτησης
«18ΑΝΩ» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Ξέρουν πως «όταν είσαι σε ένα
πρόγραμμα απεξάρτησης, τα πράγματα είναι αλλιώς. Αν όμως πέσεις στον δρόμο θα
έρθουν να σε πάρουν μόνο αν είναι κεντρικό το σημείο».

Αλλά δεν είναι πάντα έτσι. «Πριν από μερικά χρόνια, την ώρα που έκανα χρήση
έσπασε η βελόνα μέσα στο χέρι μου. Πήγα στο εφημερεύον νοσοκομείο. Περίμενα
για αρκετή ώρα. Μόνον ένας γιατρός με πλησίασε και περιποιήθηκε το χέρι μου,
χωρίς να νιώσω ότι με αντιμετώπιζε διαφορετικά», αναφέρει ο Δημήτρης, 25
χρόνων.

Και οι τρεις περιγράφουν ανάλογες σκηνές αδιαφορίας και για συγγενείς τους,
που δεν έκαναν χρήση. «Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους. Οι χρήστες
δεν είναι η μόνη ομάδα που αποκλείεται από τις υπηρεσίες υγείας».

Δεύτερης ποιότητας περίθαλψη

«Οι χρήστες έχουν δεύτερης ποιότητας περίθαλψη, παρά τις προσπάθειες κάποιων
γιατρών. Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα το νοσοκομείο είναι ένας χώρος που
φοβίζει τον χρήστη. Φοβάται ότι εκεί θα τον καταδώσουν και θα βρεθεί
κρατούμενος», λέει ο κ. Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ, καθηγητής Χειρουργικής και πρώην
πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου.

Ο ίδιος προσθέτει: «Το προσωπικό των νοσοκομείων, π.χ. οι φύλακες, δεν έχει τη
γνώση να αντιμετωπίσει τον χρήστη. Και τον αποδιώχνει. Σε πολλές περιπτώσεις,
η ευθύνη βαρύνει και τους γιατρούς. Γιατί ούτε εκείνοι έχουν εκπαιδευτεί να
φροντίζουν (και) χρήστες ναρκωτικών».