ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μήπως ζω σε άλλη χώρα;

Η φίλη μου η Ρένα μένει στα Εξάρχεια κι έχει εργαστήρι κεραμικών. Μου
τηλεφώνησε χθες αναστατωμένη γι’ αυτά που συμβαίνουν στη γειτονιά της. «Ποιος
Δήμος Αθηναίων, ποια Υβέτ και ποια Ντόρα… Τι μου λες τώρα; Ξέρεις ότι
μαζεύτηκαν όλοι οι γονείς και τραβάνε τα μαλλιά τους για την κατάσταση που
επικρατεί στο σχολείο; Ξέρεις ότι σε κάθε τμήμα αντί να έχεις πέντε παιδάκια
από την Αλβανία και 25 από την Ελλάδα έχεις το ανάποδο; Και ξέρεις ποιος τα
πληρώνει όλ’ αυτά; Όχι βέβαια αυτός που ζει στο Ψυχικό και στέλνει το παιδί
του στο ιδιωτικό, αλλά ο Έλληνας χαμηλόμισθος, δηλαδή οι περισσότεροι».

Στην αγανάκτησή της πήγα να ψελλίσω κάτι για κοινωνική ενσωμάτωση και
ανθρωπιά. Ότι ο δήμος μπορεί να μάθει στα Αλβανάκια ελληνικά για να μπορούν να
παρακολουθήσουν την τάξη. Αλλά είχε πάρει φόρα και δύσκολα μπορούσα να τη
σταματήσω. Κι αφού ξέσπασε, πήρε μια θλιμμένη ανάσα, με πολύ χαμηλή φωνή, και
κατέληξε λέγοντας πως δεν έχει ιδέα «τι μπορεί» να κάνει ο δήμος. Πιστεύει
όμως ότι το κράτος μπορεί να κάνει πολλά και δεν τα κάνει.

Κλείσαμε το τηλέφωνο. Η μνήμη ανασύρει προσωπάκια από παιδιά που έφτασαν
περπατώντας χιλιόμετρα στον επίγειο ελληνικό παράδεισο και ζεστάθηκαν στις
τάξεις των ελληνικών σχολείων. Κι από την άλλη πλευρά, οργισμένα πρόσωπα
γονιών που βλέπουν τα δικά τους παιδιά να γίνονται μειοψηφία στο σχολείο. Και
πίσω από αυτή την εικόνα, άλλα πρόσωπα, που κρυφοχαμογελούν και τρίβουν τα
χέρια τους, βλέποντας διψήφια νούμερα στους εκλογικούς πίνακες… Και
ντρέπομαι για την κατάντια που έρχεται.

ΥΓ: Σε γνωστό δήμο βορείων προαστίων, το μείζον θέμα στον β’ γύρο μεταξύ των
δύο δεξιών υποψηφίων είναι εάν θα έχει και πισίνα το τένις ή όχι;