Εδώ σπουδάζουν οι άτυχοι, στην Αγγλία ο τυχερός…

Ο Ορφέας, ο Ορέστης και ο Δημήτρης τελείωσαν το σχολείο πριν από σχεδόν
τρία χρόνια. Φίλοι και συμμαθητές. Καθώς πήγαιναν στη Σχολή Μωραΐτη, δεν
ένιωσαν τις μεγάλες αναταραχές με τις μαθητικές καταλήψεις στα δημόσια Λύκεια.
Για τους τρεις νεαρούς, η μαθητική ζωή ολοκληρώθηκε ομαλά. Έτσι, δεν ήταν
προετοιμασμένοι για την… ανωμαλία της φοιτητικής τους ζωής!

Ανέμελα χρόνια. Στη φωτογραφία, οι φίλοι με συμμαθητές τους διασκεδάζουν σε σχολική εκδρομή. Λίγο μετά, η πραγματικότητα της φοιτητικής ζωής αποδείχθηκε λιγότερο ανέμελη και περισσότερο χαοτική για τους δύο που έμειναν στην Ελλάδα

Με τις εξετάσεις της Γ’ Λυκείου του 2000, ήρθε η ώρα της επιλογής για το
μέλλον τους. Ο Ορφέας, που ίσως το όνομά του δεν του δόθηκε τυχαία, ήθελε πολύ
να ασχοληθεί με τη μουσική.

Τον Ορέστη τον γοήτευε η Βιολογία, ενώ ο Δημήτρης είχε πάθος με την Ιστορία.

Έτσι, λοιπόν, ο καθένας τους επέλεξε στο Μηχανογραφικό τον κλάδο που τον
ενδιέφερε.

Ο Ορφέας βρήκε ένα Τμήμα στο ΤΕΙ Κρήτης που μόλις είχε αρχίσει να λειτουργεί
και ονομάζεται Τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής και το δήλωσε στις
πρώτες του προτιμήσεις.

Ο Ορέστης δήλωσε όλες τις Σχολές Βιολογίας των ΑΕΙ και μόνον αυτές. Ο
Δημήτρης, που είχε και τους υψηλότερους βαθμούς, προτίμησε το Ιστορικό Τμήμα
της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας ως πρώτη επιλογή. Τα
αποτελέσματα βγήκαν. Και ξαφνικά, η παρέα χωρίζεται σε δύο «τυχερούς» κι έναν
«άτυχο».

Ο Ορφέας μπαίνει στο ΤΕΙ Μουσικής.

Ο Δημήτρης μπαίνει στη Φιλοσοφική και μάλιστα πρώτος!

Ο Ορέστης, όμως, πέφτει επάνω στη χρονιά που εκδηλώθηκε ο περίφημος
«πληθωρισμός αριστούχων». Και για ελάχιστες μονάδες, χάνει όλες τις Σχολές
Βιολογίας. Μάλιστα, επειδή δεν έχει δηλώσει τίποτε άλλο στο Μηχανογραφικό
εφόσον δεν ήθελε να σπουδάσει κάτι άσχετο με την κλίση του, μένει εντελώς
εκτός ΑΕΙ και ΤΕΙ παρότι είχε υψηλό βαθμό (18,3). Έτσι, αποχαιρετά τους δύο
φίλους του και ετοιμάζεται να μεταναστεύσει για να σπουδάσει Βιολογία σε
αγγλικό πανεπιστήμιο, πληρώνοντας φυσικά πολύ μεγάλα ποσά, προκειμένου να
σπουδάσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. Τον δέχεται το Πανεπιστήμιο του
Μπίρμιγχαμ.

Οι τρεις παιδικοί φίλοι, είναι πια φοιτητές στο αντικείμενο που επιθυμούν. Κι
εδώ επεμβαίνει η ζωή και η ελληνική πραγματικότητα, για να αποδείξει πόσο απλά
οι «τυχεροί» μετατρέπονται σε «άτυχους» από την ανοργανωσιά της Τριτοβάθμιας
Εκπαίδευσής μας και πώς ο «άτυχος» μεταβάλλεται σε τυχερό, συναντώντας την
οργάνωση των Βρετανών.

Οι διηγήσεις τους για τις εμπειρίες δύο ετών μέσα στις Σχολές, είναι
εύγλωττες. Και εξηγούν, επιπλέον, γιατί σε όλο τον κόσμο οι φοιτητές
τελειώνουν κανονικά τις σπουδές τους, ενώ στη χώρα μας σχεδόν οι μισοί
μετατρέπονται σε «αιώνιους» και τα παρατάνε.

ΟΡΦΕΑΣ ΠΡΙΜΙΚΥΡΙΟΣ

Πρακτικά μαθήματα νέου ΤΕΙ: Τι όμορφα είναι όλα… στα χαρτιά!

«Επέλεξα το Τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής του ΤΕΙ στο Ρέθυμνο που
τότε είχε μόλις ένα χρόνο λειτουργίας, αφού προηγουμένως είδα τον οδηγό
σπουδών και με εντυπωσίασε, γιατί όλα έμοιαζαν πολύ καλά. Όταν πέρασα, χάρηκα
πολύ. Φτάνοντας όμως στο Ρέθυμνο, διαπίστωσα ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς
όπως περιγράφονταν στον οδηγό. Με το που ξεκινήσαμε, καθόμασταν αρχικά 60
άτομα στο πάτωμα κάποιας αίθουσας για να κάνουμε μάθημα. Εξοπλισμοί και
εργαστήρια δεν υπήρχαν. Τα βιβλία τα παίρναμε με δανεισμό κι όποιος προλάβει.
Δεν είχαμε, συστήματα επεξεργασίας εικόνας και ήχου, σε μια Σχολή μουσικής
τεχνολογίας! Τα εργαστήρια ελάχιστα, δεν είχαμε αίθουσες που να χωράμε. Η
λέσχη ανεπαρκής. Ορισμένα μαθήματα μάλιστα, όπως το εργαστήριο εικόνας-ήχου,
δεν μπορούσαν να γίνουν. Οι ωρομίσθιοι καθηγητές δεν πληρώνονταν και
αντιδρούσαν. Έτσι, μπροστά σε όλο αυτό το χάος, κάναμε και την πρώτη μας
κατάληψη! Αποτέλεσμα ήταν να χάσουμε το εξάμηνο. Σιγά-σιγά, το δεύτερο έτος οι
υποδομές άρχισαν να βελτιώνονται, αλλά παρέμειναν πολλές ελλείψεις. Και αφού
κάτι άρχισε να βελτιώνεται φέτος, οι ωρομίσθιοι καθηγητές συνέχισαν να μην
πληρώνονται με αποτέλεσμα να κρατούν τις βαθμολογίες μας για να υποχρεώσουν
τους υπεύθυνους να τους καταβάλουν τις αμοιβές τους κι εμείς να κινδυνεύουμε
να χάσουμε κι άλλο εξάμηνο. Είναι κρίμα…».

ΟΡΕΣΤΗΣ ΛΑΖΟΣ

Πρακτικά μαθήματα βρετανικού ΑΕΙ: Τι σημαίνει οργάνωση – και πόσο
πληρώνεται…

«Εγώ ομολογώ πως απογοητεύτηκα όταν απέτυχα για λίγα δέκατα του μορίου να μπω
σε κάποιο Τμήμα Βιολογίας ελληνικού ΑΕΙ. Όμως έκανα αίτηση σε βρετανικά ΑΕΙ
και με τους βαθμούς που είχα με δέχθηκαν άμεσα… τέσσερα, μεταξύ των οποίων
το Μπίρμιγχαμ που τελικά επέλεξα. Όταν έφτασα, η υποδοχή ήταν εντυπωσιακή. Μας
μοίρασαν φάκελο με οδηγούς σπουδών, χάρτες του “κάμπους” και της γύρω
περιοχής, διαδρομές των λεωφορείων, μας κέρασαν σάντουιτς και αναψυκτικά. Μας
γνώρισαν τους επιβλέποντες καθηγητές, που καθένας αναλαμβάνει μερικούς
φοιτητές. Με πήγαν στην πανεπιστημιακή υπηρεσία εξεύρεσης στέγης, μου έδωσαν
δωρεάν δωμάτιο για 5 μέρες σε ξενοδοχείο εκεί κοντά, ώσπου να μου βρουν
δωμάτιο στην εστία. Σε επίπεδο σπουδών, οι διαλέξεις δεν είναι μεν
υποχρεωτικές, αλλά τα εργαστήρια είναι, μια φορά την εβδομάδα. Το διάβασμα
όμως είναι αναγκαστικά συστηματικό. Στα μαθήματα είναι πολύ αυστηροί. Αν
μείνεις σε ένα μάθημα μπορείς να το ξαναδώσεις μια μόνο φορά. Αν όμως το
κάνεις αυτό, έστω κι αν το περάσεις με άριστα τη δεύτερη φορά, αυτό το άριστα
δεν θα μετρήσει και το πτυχίο σου (το μπάτσελορ) δεν θα έχει βαθμό Α, αλλά Β ή
C. Μεταφορά μαθημάτων από έτος σε έτος δεν προβλέπεται. Αν μείνεις σε δύο
μαθήματα ενός έτους, πρέπει να τα επαναλάβεις. Αν μείνεις σε τρία, φεύγεις από
το Πανεπιστήμιο οριστικά. Η έννοια του αιώνιου φοιτητή δεν υφίσταται, όπως δεν
υφίσταται και η έννοια της κατάληψης ή της απεργίας καθηγητών και δεν χάνεται
ποτέ κανένα μάθημα. Αυταρχικό μεν, αποδοτικό δε. Τα κτίρια είναι πλέον
καινούργια και εντελώς οργανωμένα, για κάθε διάλεξη ετοιμάζουν και φάκελο με
οδηγίες και σημειώσεις. Κάθε φοιτητής έχει ατομικό πρόγραμμα ύστερα από
συνέντευξη. Ένας φίλος π.χ. έχει πρόβλημα δυσλεξίας και δεν γράφει καλά, αλλά
είναι εξαιρετικό μυαλό. Τον δέχτηκαν λοιπόν ύστερα από συνέντευξη, παρότι δεν
είχε γράψει καλά. Επίσης, όλοι έχουμε πρόσβαση στο Ίντερνετ και e-mail. Η
πληροφόρηση γίνεται κυρίως με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Πέραν του προγράμματος
των σπουδών Βιολογίας, μας έμαθαν όλα τα βασικά προγράμματα για υπολογιστές,
μας μαθαίνουν πώς να εκφωνούμε ομιλίες ενώπιον κοινού και οι καθηγητές
δημοσιεύουν εργασίες μας σε τοπικές εφημερίδες. Βέβαια, όλα στοιχίζουν
πανάκριβα εδώ, λ.χ. δίδακτρα 1.000 λίρες, διαμονή 2.600. Αλλά η οργάνωσή τους
είναι υποδειγματική».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΑΝΗΣ

Πρακτικά μαθήματα ΑΕΙ: πώς να απογοητεύσεις τον πρώτο φοιτητή!

«Χάρηκα πολύ όταν μπήκα πρώτος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Σχολή που είχα
επιλέξει. Φτάνοντας στην Πανεπιστημιούπολη, η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι καλό
είναι που υπάρχει μια Πανεπιστημιούπολη έξω από το κέντρο, αλλά εκεί τελείωσαν
τα καλά. Τα κτίρια με την πρόχειρη αισθητική τους ήταν απογοητευτικά, το κλίμα
δεν ήταν ζεστό, ο χειμώνας αποδείχθηκε σκέτη απελπισία. Η απουσία κεντρικής
πηγής πληροφόρησης ήταν το πιο εκνευριστικό από όλα. Οι καθηγητές αναπτύσσουν
απόσταση με τους φοιτητές, μερικές φορές δεν έρχονταν στο μάθημα, άλλοι το
βλέπουν ως πάρεργο. Στα αμφιθέατρα καθόμασταν ακόμα και… στα παράθυρα. Το
πρώτο εξάμηνο δεν κατάφερα να συντονιστώ και για ένα διάστημα δεν πήγαινα καν
στη Σχολή, ενώ έγιναν και λίγες 3ήμερες απεργίες από τους καθηγητές. Οι
παρακολουθήσεις δεν είναι υποχρεωτικές κι αυτό, όσο να ‘ναι, φέρνει λίγους στα
αμφιθέατρα. Ειδικά από το δεύτερο έτος, “ξεψαρώνουν” πολλοί και δεν πατάνε
καθόλου, ορισμένοι γιατί δουλεύουν. Επίσης δεν υπάρχει περιορισμός να περάσεις
κάποια συγκεκριμένα μαθήματα κι έτσι πολλοί τα αφήνουν και συσσωρεύονται. Το
δεύτερο εξάμηνο άρχισα να συντονίζομαι και να έχω όρεξη για δουλειά. Όμως,
μπαίνοντας στο δεύτερο έτος, άρχισε η αναταραχή με τους καθηγητές και τα
οικονομικά τους, επάνω που ετοιμαζόμουν να αποδώσω πάλι. Τελικά καταλήξαμε να
κάνουμε μόνο ένα μήνα μάθημα από τους τρεις που διαρκεί το εξάμηνο και χάσαμε
την εξεταστική του Ιουνίου, κάτι που στοίχισε πολύ ειδικά στα παιδιά από την
περιφέρεια. Ευτυχώς δεν έγιναν και καταλήψεις, που θα μας διέλυαν εντελώς.
Αυτό μου προκάλεσε όμως νέα απορρύθμιση, μαζί με το γεγονός ότι πολλά μαθήματα
δεν μου άρεσαν. Ο αρχικός ενθουσιασμός κόπασε. Με αυτό τον ρυθμό, ελπίζω να
πάρω το πτυχίο στα 5 χρόνια, γιατί στα 4 δεν το βλέπω…».