Η γαλλική επανάσταση στο Σύμφωνο Σταθερότητας

Ο κ. Φράνσις Μερ, βιομήχανος που έγινε υπουργός Οικονομίας μετά την εκλογική
νίκη της γαλλικής Δεξιάς, ήταν ο μόνος υπουργός της ευρωζώνης που καταψήφισε,
την περασμένη Τρίτη, την πρόταση για μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων,
τοποθετώντας ανοιχτά τη γαλλική εθνική κυριαρχία υπεράνω της Συνθήκης του
Μάαστριχτ.

«Αποφασίσαμε», είπε, «ότι υπάρχουν άλλες προτεραιότητες στη Γαλλία». Η
προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, η δημιουργία θέσεων εργασίας, η αύξηση των
στρατιωτικών δαπανών και η τήρηση της δέσμευσης του προέδρου Σιράκ ότι θα
μειώσει τους φόρους είναι πιο σημαντικές επιδιώξεις από τους αυθαίρετους
στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα.

Αν ακολουθήσει μία αναπτυξιακή, εθνικά κατευθυνόμενη οικονομική πολιτική και
αντισταθεί στην αντιπληθωριστική πίεση της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η Γαλλία θα τα καταφέρει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι
αναμένεται τα επόμενα χρόνια. Στην περίπτωση αυτή θα ακολουθήσουν το
παράδειγμά της και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ενώ η Κομισιόν και η ΕΚΤ θα
υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τα προ-Κεϊνσιανά τους οικονομικά δόγματα. Έτσι,
αν η μακροοικονομική πολιτική ευνοήσει περισσότερο την ανάπτυξη, η ισορροπία
δυνάμεων στην Ευρώπη θα μετατοπισθεί υπέρ της Γαλλίας και κατά της Γερμανίας.

Σε μία εποχή που τα επιτόκια καθορίζονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
σε πολύ υψηλά επίπεδα για την υγεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, η δημοσιονομική
πολιτική είναι η μόνη απάντηση για ένα έθνος που θέλει να μειώσει την ανεργία
και να τονώσει την ανάπτυξη.

Οι φορολογικές μειώσεις αποτυγχάνουν ως κίνητρο για την τόνωση της ανάπτυξης
μόνο σε περιπτώσεις κρατών με μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και δημόσιο χρέος,
γιατί τότε υπάρχει αμφιβολία για τη βιωσιμότητά τους. Αυτές οι συνθήκες, όμως,
δεν ισχύουν στη Γαλλία, όπου το έλλειμμα είναι 2,5% του ΑΕΠ και το δημόσιο
χρέος 58% του ΑΕΠ.

Αν ο κ. Μερ πετύχει τον στόχο του για ανάπτυξη 2,5% τον επόμενο χρόνο, το
δημοσιονομικό έλλειμμα θα αρχίσει να υποχωρεί από μόνο του, ως αποτέλεσμα των
υψηλότερων φορολογικών εσόδων και της μείωσης της ανεργίας.

Ασφαλώς, η Γαλλία, όπως και όλη η Ευρώπη, χρειάζεται μεγαλύτερη ευελιξία στην
εργατική της νομοθεσία για προσλήψεις και απολύσεις, για το ωράριο εργασίας,
όπως και περικοπές στο μέγεθος και το κόστος του δημόσιου τομέα. Αλλά αυτές οι
διαρθρωτικές αλλαγές από μόνες τους δεν θα μειώσουν την ανεργία. Αντίθετα,
βραχυπρόθεσμα θα την αυξήσουν.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές θα πετύχουν μόνο αν συνοδεύονται από πιο επεκτατική
νομισματική και δημοσιονομική πολιτική.

Αν οι βασικοί ανταγωνιστές της Γαλλίας στην παγκόσμια αγορά ήταν η Βρετανία ή
οι ΗΠΑ, οι διαρθρωτικές της αδυναμίες ίσως αποδεικνύονταν αξεπέραστα εμπόδια.
Αλλά η Γαλλία, όπως και η Ιταλία και η Ισπανία, που μπορεί να ακολουθήσουν το
οικονομικό της παράδειγμα θα μπορέσουν να επωφεληθούν από τις αδυναμίες της
Γερμανίας, η οποία επέλεξε μία κυβέρνηση που προγραμματίζει να αυξήσει τη φορολογία.