ΓΝΩΜΗ Από τη φαντασία στην πραγματικότητα

Την 1η Αυγούστου του 1996, ενώ η Αγγλία πανηγύριζε ακόμα για τη νίκη της με
4-2 επί της Γερμανίας στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ένας άνδρας που
λεγόταν Τσαρλς Ουίτμαν ανέβηκε στον πύργο του Πανεπιστημίου του Τέξας, στην
πόλη Όστιν. Τα επόμενα 96 λεπτά πυροβολούσε αδιακρίτως όποιον έβλεπε μπροστά
του. Το πρώτο του θύμα ήταν μια έγκυος γυναίκα. Το 13ο του θύμα, ο Ντέιβιντ
Γκάνμπι, πέθανε πέρυσι από τα τραύματα που του είχε προκαλέσει μια σφαίρα που
δέχθηκε στην πλάτη.

Αν και το ίδιο πρωί ο Ουίτμαν είχε σκοτώσει τη μητέρα του και τη γυναίκα του,
οι στόχοι της δολοφονικής του μανίας στη συνέχεια ήταν τυχαίοι. Δεν έκανε
διάκριση ούτε σε φύλο ούτε σε ηλικία. Εκείνη την εφιαλτική μιάμιση ώρα, μέχρι
να τον πυροβολήσει ένας αστυνομικός, αποδείχθηκε ένας ασυνήθιστα δημοκρατικός
δολοφόνος. Κάτι ανάλογο παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες στο Μέριλαντ.

Εκατομμύρια από μας σπρωχνόμαστε στις μεγαλουπόλεις, εξοργίζουμε ο ένας τον
άλλον με τον τρόπο που οδηγούμε, στεκόμαστε στην ουρά ή τρέχουμε να
καταλάβουμε ένα άδειο κάθισμα στο λεωφορείο. Κι όμως, δεν σκοτώνουμε ο ένας
τον άλλον. Όταν η πράξη περνά από τη φαντασία (όπου διαπράττεται η συντριπτική
πλειονότητα τέτοιων εγκλημάτων) στην πραγματικότητα, υπάρχει πάντα μια
παθολογία. Ο Τσαρλς Ουίτμαν προερχόταν από μια πλούσια οικογένεια. Ήταν καλός
φοιτητής, πρόσκοπος και πιανίστας. Ο πατέρας του ήταν ένας αυτοδημιούργητος,
που παρείχε όλες τις υλικές ανέσεις στα παιδιά του. Ταυτόχρονα, όμως, έδερνε
τόσο τη γυναίκα του όσο και τα παιδιά του, όταν έκρινε ότι δεν ανταποκρίνονταν
στις προσδοκίες του.

Ό,τι κι αν λένε αυτοί που τα βάζουν με τις βίαιες ταινίες ή την αποξένωση στην
οποία μας οδηγεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη
σκέψη ότι αυτού του είδους οι «σνάιπερ» είναι ασυνήθιστα σπάνιοι.