ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να με προσέχεις

Νάτα, πάλι, να περνούν μπροστά από την πόρτα μου κάθε πρωί γεμίζοντας την
καρδιά μου γλύκα. Τα πρωτάκια του σχολείου, αλλά και τα μεγαλύτερα και τα
εφηβάκια. Γλύκα αλλά κι ελπίδα, πέρα από τη λογική της σκληρής
πραγματικότητας.

Πού ξέρεις; Ίσως αυτά φέρουν έναν διαφορετικό κόσμο, σκέπτομαι. Κι αυτή η
σκέψη μού μαλακώνει λίγο το καβούκι – που όλο και σκληραίνει μεγαλώνοντας –
γιατί πώς αλλιώς να αντέξεις ό,τι πληγώνει τα αυτιά και τα μάτια σου, ό,τι
προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά σου;

Θέλω να βρω τους δασκάλους τους και να τους παρακαλέσω: προσέξτε τα, προσέξτε
εμάς τους ίδιους αν αγαπάτε τον εαυτό σας. Αγαπήστε τα, σεβαστείτε τα.

Και ίσως τότε να μη γίνουν ενήλικοι γεμάτοι θυμό και μίσος, σαν κι αυτούς που
βλέπω όλο και συχνότερα στην τηλεόραση.

Ίσως να μη γίνουν κακοί γείτονες.

Ίσως να μη γίνουν ανώριμοι ενήλικοι. Σαν κι αυτούς που δεν ξέρουν πώς να
φτιάξουν μια καλή σχέση. Που προδίνουν αυτούς που αγαπάνε γιατί δεν ξέρουν να
αγαπάνε. Που δεν σέβονται τον άλλο γιατί δεν έμαθαν τι ακριβώς σημαίνει αυτό.
Που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν προϊόντα με χρήση και ημερομηνία λήξεως.
Που καταφεύγουν στις κραυγές ή τη σιωπή γιατί δεν τους δίδαξαν τον διάλογο,
δηλαδή την επικοινωνία, δηλαδή τη σχέση με τον άλλο.

Και ίσως, τελικά, βγουν από αυτά καλύτεροι ηγέτες, με στόχο την προσφορά αντί
για την αρπαγή.

Όπως και να ‘χει, και τίποτε από αυτά να μη γίνει, τουλάχιστον, ας τα μάθουν
να βλέπουν, να ακούνε, να αισθάνονται, να σκέφτονται, μπας και βγουν από αυτά
κάποιοι ενήλικοι ήρεμοι και ισορροπημένοι, που να μην πληγώνουν τον εαυτό τους
και τους γύρω τους.

Καλοί μου δάσκαλοι, να τα προσέχετε τα παιδιά, να μας προσέχετε όλους.