Το ρίσκο της κερκίδας

Δημήτρης Παπαδημητρίου

«Ήταν ένα ρίσκο για μένα αυτή η συναυλία», έλεγε τις προάλλες ο Δημήτρης
Παπαδημητρίου, έχοντας έντονη ακόμη την εικόνα της ενθουσιώδους αντίδρασης των
θαμώνων του Ηρωδείου που παρακολούθησαν τη συναυλία του («Η πόλη πίσω από τη
θάλασσα»). Ρίσκο γιατί; Εφ’ όσον ακόμη και ο ίδιος ομολόγησε σε συνέντευξη που
παραχώρησε τις προάλλες στα «ΝΕΑ» – λίγο πριν από τη συναυλία – ότι
απαξάπαντες, μουσικοί και κοινό, ξιπάζονται στη θέα της συμφωνικής ορχήστρας.
Αυτό σημαίνει ότι μια συναυλία με μελοποιημένα ποιήματα του Καβάφη συνοδεία
μικρού συμφωνικού σχήματος, φτιαγμένη από έναν πρωτοκλασάτο συνθέτη της
νεώτερης γενιάς, είναι μια ικανή συνθήκη για να γεμίσει το Ηρώδειο – όταν
μάλιστα στο μικρόφωνο εναλλάσσονται ονόματα όπως της Ελευθερίας Αρβανιτάκη,
του Αλκίνοου Ιωαννίδη κ.α. Ως εδώ δεν υπάρχει ρίσκο (κατά τη γνώμη μας). Το
Ηρώδειο θα γέμιζε. Αλλά για πόση ώρα θα παρέμενε γεμάτο αν δεν κρατιόταν
αμείωτο το ενδιαφέρον των κερκίδων; Τρεις ώρες (παρά κάτι) καθισμένος στο
μάρμαρο δεν είναι εύκολη υπόθεση, όσο κι αν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να μείνεις
μέχρι το φινάλε. Αυτό ήταν λοιπόν το ρίσκο του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Γεμάτο
και ενθουσιώδες Ηρώδειο από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αυτό δεν μπορεί να το
αμφισβητήσει κανείς.