ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μόνη μου ελπίδα είναι…

Αυτή δεν είναι προεκλογική περίοδος, είναι μια… κλάψα, μια διαρκής γκρίνια,
μια… ραδιοφωνομουρμούρα. Μέρες, βδομάδες τώρα, βαρέθηκα να ακούω στα
ερτζιανά τη μόνιμη επωδό κάθε δημάρχου και δημοτικού συμβούλου: Δεν έχουμε
λεφτά, δεν μας βοηθάει η κεντρική διοίκηση, δεν είναι αρκετή η επιχορήγηση,
δεν μπορούμε, δεν κάνουμε…

Και αυτόματα έκανα τον συνειρμό με τις (ελάχιστες) κλινικές του ΕΣΥ που
δουλεύουν ρολόι, γιατί οι διευθυντές τους έχουν μεράκι και πάθος. Και βρίσκουν
λεφτά, χορηγούς, μηχανήματα, ανθρώπους – αξιοποιώντας φαρμακευτικές εταιρείες,
ερευνητικά κοινοτικά προγράμματα, το ελληνικό φιλότιμο ή ακόμα και τη
ματαιοδοξία ορισμένων που θέλουν να δουν το όνομά τους σε μια πλακέτα… Και
τις άλλες (τις πολλές) κλινικές, που περιμένουν – εν διαλύσει – το μάννα εξ
ουρανού, την… επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, που έρχονται σπανίως και
ανεπαρκώς.

«Και δικούς τους πόρους έχουν – αρκεί να κάνουν ορθολογική διαχείριση – και
χορηγούς και εθελοντές μπορούν να βρουν και μελέτες για χρηματοδότηση μπορούν
να καταθέσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση», μου έλεγε φίλος πανεπιστημιακός
καθηγητής, που παρακολουθεί από κοντά τα κοινά του τόπου όπου γεννήθηκε. «Τα
θέλουν, όμως, όλα εύκολα, χωρίς να κουνηθούν από την περιστρεφόμενη πολυθρόνα
τους ή τη βασιλική Μερσεντές τους».

Μόνη μου ελπίδα εντέλει, όχι ο ένας ή ο άλλος κομματικός συνδυασμός, μα το
γυναικείο χέρι, που επιτέλους θα μπει ενισχυμένο στο σπίτι τής (περιβόητης
μόνο κατ’ όνομα) Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ίσως ξεσκονίσει λίγο τις μουχλιασμένες
ιδέες της, νοικοκυρέψει κάπως την τσαπατσούλικη οργάνωσή της και μαγειρέψει
καμιά πικάντικη… σπεσιαλιτέ στην άνοστη πολιτική της… Άσε, που, ως
γυναικείο μυαλό, κάποιους πρωτότυπους τρόπους θα επινοήσει, για να φέρει ευρώ
στα δημοτικά ταμεία!