Καφές της παρηγοριάς

Έξι μήνες κράτησε η ανασκαφή στη Δαμάλα ψηλά στα βουνά κοντά στη Βέροια. Για
να περάσει η Εγνατία. Αυτό που βρέθηκε ήταν ένα πυκνότατο πανάρχαιο
νεκροταφείο, που χρονολογείται μεταξύ του 1.000 και του 800 π.Χ. Δεν είχε
πλούσια κτερίσματα να δώσει, χρυσά και τέτοια. Αγρότες, κτηνοτρόφοι ήταν οι
άνθρωποι που ζούσαν σε τέτοια μέρη. Η ιδιαιτερότητά του, ήταν η παρουσία 20
τύμβων από λιθάρια και χώμα – με πολυάριθμες οικογενειακές ταφές – που
ιδωμένοι από ψηλά είχαν την κάτοψη μιας ανοιχτής μαργαρίτας. Τόσο αρχαίο πυκνό
νεκροταφείο δεν βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια. Πρότειναν λοιπόν οι
αρμόδιοι της ανασκαφής την απόσπαση και μεταφορά ενός τέτοιου χαρακτηριστικού
τύμβου μαζί με τον περίβολό του από τη Δαμάλα στο υπό ίδρυση Μουσείο της
Βεργίνας, όπως πρότειναν και την κατασκευή μιας πιστής μακέτας του χώρου του
ανασκαμμένου νεκροταφείου ώστε να υπάρχει και μια μαρτυρία και μια αποτύπωση
του βραχύβιου αρχαιολογικού χώρου. Τελικά, η μεταφορά του άσημου τύμβου
«κόπηκε», την ίδια εκείνη βραδιά, από το ίδιο συμβούλιο που κοπτόταν γεμάτο
σεβασμό για τη μνήμη και την ιστορία στα πέριξ του διάσημου τύμβου του
Μαραθώνα και αποφάσισε σύσσωμο τη μεταφορά δύο προϊστορικών οικισμών έξω από
τα πρανή του κωπηλατοδρομίου. Σε λίγες ημέρες το νεκροταφείο θα έχει
εξαφανισθεί από προσώπου γης. Με τη διαφορά ότι θα υπάρχει στα βιβλία όταν
δημοσιευθούν οι φωτογραφίες και η μακέτα. Θα έχει μεταστοιχειωθεί σε γνώση ότι
κάποτε υπήρξε. Για παρηγοριά.