Εκλογές ή εθνο-ψυχοθεραπεία;

Μήπως θα ήταν καλύτερα να μαθαίναμε τις απόψεις των υποψηφίων για τις τοπικές κοινωνίες τις οποίες φιλοδοξούν να υπηρετήσουν ή να επιμένουμε στους συμβολισμούς της επιλογής τους που αποπροσανατολίζουν το πολιτικό πρόβλημα δίνοντάς του μια ψυχολογική διάσταση, αντί πρακτική

Πίσω από τη βροντώδη κενότητα της τρομο-φλυαρίας προβάλλει σιγά-σιγά η
επικαιρότητα των δημοτικών εκλογών. Χθες το πρωί για παράδειγμα καλεσμένος στο
«Σήμερα με την Άννα» ήταν ο κ. Γιάννης Τζαννετάκος, ο υποψήφιος της Ν.Δ. για
την υπερνομαρχία. Η επιλογή του έχει προκαλέσει πλήθος συζητήσεις και
αντιδράσεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προφανώς περίμενε
πρόσωπο πιο συνδεδεμένο με την ιστορία και την πορεία του, από τον κ.
Τζαννετάκο, όπως τουλάχιστον τόνισε η κ. Παναγιωταρέα.

Κόκκινο πανί, μάλιστα, στις σχέσεις του με τους ψηφοφόρους του κόμματος
αποτελεί και η παλαιότερη αρθρογραφία του εναντίον της τακτικής του κ.
Χριστόδουλου στο θέμα των ταυτοτήτων. Έχουν αναδειχθεί, λοιπόν, σε κορυφαίο
πρόβλημα για τον κ. Τζαννετάκο οι δύσκολες σχέσεις του με τον Αρχιεπίσκοπο.
Σημαντικό, κομβικό σημείο για την πολιτική αντίληψη ενός ανθρώπου που ζητεί
την ψήφο του λαού, το αν θα υπαναχωρήσει από τις αρχές του, το αν θα
εμφανιστεί να επιδιώκει μια συμφιλίωση για λόγους ψηφοθηρικούς.

Μόνο που πλέον έχει περιοριστεί η υπόθεση των δημοτικών εκλογών στις
χαρακτηρολογικές αναλύσεις του ενός ή του άλλου υποψηφίου, περισσότερο από τις
πραγματικές τους απόψεις για τα αξιώματα που διεκδικούν. Τα προβλήματα της
Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι σαφή και συγκεκριμένα, τα προβλήματα των δημοτών
το ίδιο. Μήπως αντί να ακούμε γιατί ο κ. Τζαννετάκος δεν πήγε με τον
Συνασπισμό ή γιατί πήγε με τη Ν.Δ. και την διέσπασε, ενώ οι ψηφοφόροι της θα
περίμεναν έναν δικό «τους» άνθρωπο και τώρα ίσως ψηφίσουν Καρατζαφέρη –
ερωτήσεις που απηύθυνε η κ. Παναγιωταρέα στον καλεσμένο της – να μαθαίναμε και
πώς όλοι αυτοί που θα μονομαχήσουν τη μεθεπόμενη Κυριακή βλέπουν την πόλη, τον
νομό;

Τι είναι γι’ αυτούς τοπικό, πώς αντιμετωπίζουν αυτό το εφιαλτικό φαινόμενο των
σύγχρονων πόλεων να αποκτούν όλο και περισσότερους συμβολικούς τόπους
«κοινότητας», οι οποίοι είναι κενοί από την ανθρώπινη ζωή; Φεύγουν από το
κέντρο οι άνθρωποι, το οποίο μετατρέπεται σε «κέντρο» φάντασμα μιας ζωής του
παρελθόντος, ένας τόπος κενός νοήματος, πλην ενός, του κέρδους, γύρω από το
οποίο στρέφονται πλέον όλες οι δραστηριότητες μέσα στον παραγωγικό χρόνο και
όταν αυτός τελειώσει απομένει μια εχθρική, σκοτεινή κοιλιά γεμάτη κενά κτίρια
στο μέσον μιας ζωής, που διαδραματίζεται σε όλο και πιο ιδιωτικούς χώρους.

Αν οι υποψήφιοι έχουν ιδεολογικοπολιτικές θέσεις και ποιες, θα ‘πρεπε να τις
διαπιστώσουμε από συζητήσεις που έχουν σχέση με τα πραγματικά προβλήματα, τα
οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και όχι αν έχουν ή όχι καλές σχέσεις με την
Εκκλησία και τον Αρχιεπίσκοπο αυτοπροσώπως, με το αν υπήρξαν ή όχι αριστεροί,
δεξιοί και σήμερα κάτι άλλο. Αυτό έχει σχέση βεβαίως και με τους λόγους για
τους οποίους επιλέγονται από τα κόμματα.

Δυστυχώς οι δημοτικές εκλογές έχουν εκφυλιστεί σε προκαταρκτικές εξετάσεις για
τις βουλευτικές. Έτσι αποκτούν περισσότερο νόημα οι συμβολισμοί που
αποδίδονται στα πρόσωπα των επιλεγμένων υποψηφίων, παρά οι δυνατότητές τους να
υπηρετήσουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Συμβολισμοί που έχουν μάλλον σχέση με τις
βιωματικές πολιτικές ρίζες του εκλογικού σώματος παρά με την ουσία των
αξιωμάτων που διεκδικούν. Ουδείς μοιάζει να ασχολείται με το αν οι υποψήφιοι
έχουν δυνατότητα να αντιληφθούν, ότι οι τοπικοί χώροι, για τους οποίους θα
κληθούν να εργαστούν, πρέπει να διασφαλίζουν την ελευθερία και την ευζωία όλων
των πολιτών και των μεταναστών που τους κατοικούν και τους χρησιμοποιούν. Αν
έχει νόημα η τηλεοπτική τους προβολή και «ανάκριση» είναι μόνον αυτό. Να τους
ακούσουμε τι λένε για τα συμφέροντα των κυκλοφορούντων με τροχούς ή μη, για τα
ταξί και τις συγκοινωνίες, για τις πλατείες και τις παιδικές χαρές, για την
παραλιακή και τα εκεί συμφέροντα. Μέχρι πότε θα επιχειρούμε εθνική
ψυχοθεραπεία σε κάθε προεκλογική αναμέτρηση με τις συνεντεύξεις των υποψηφίων.