ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η τιμή και το τίμημα

Τρέχει ο χρόνος σαν τρελός.

Βρέχει ο καιρός σαν παλαβός.

Κι εμείς στη μέση.

Έχοντας χάσει και τον μετρητή της μετρημένης πια ζωής μας.

Δ. Ν. Μαρωνίτη, Επισχόλια

Προσπαθώ να ερμηνεύσω αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους τρεις μήνες στην
Ελλάδα. Πώς π.χ. μια αναμφισβήτητη επιχειρησιακή επιτυχία με εθνικό όφελος και
διεθνή αντίκτυπο την έχουμε καλύψει κάτω από τόνους αστυ-νομικών (συχνά νουάρ)
σεναρίων; Γιατί κάποιους εκτελεστές (δικών τους ή ξένων αποφάσεων) τους
αποκαλούμε με το μικρό τους όνομα λες και πρόκειται για τα άτακτα παιδιά μιας
ευρύτερης οικογένειας που συμπεριλαμβάνει κάθε Έλληνα; Και το χειρότερο: Πού
μας οδηγεί αυτός ο νέος (αντ)εθνικός διχασμός όπου και πάλι τείνουμε να
χωρισθούμε στα δύο: σ’ αυτούς που επιζητούν «τυφλή τιμωρία» (όπως τυφλά ήταν
τα τρομοκρατικά χτυπήματα της 17Ν) και σ’ αυτούς που επιμένουν ότι η
Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη κρίνουν με τα «μάτια ανοικτά» (σύμφωνα με το
Σύνταγμα, τους νόμους και τις αρχές του Δικαίου).

Η ελληνική κοινωνία – και ιδίως ο πολιτικός χώρος – μοιάζει να λύνει (με την
ευκαιρία της σύλληψης της 17Ν και παρά τη γενική απόρριψη της τρομοκρατίας και
των τρομοκρατών) διαφορές της Δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης. Φιλελεύθεροι
νομικοί των ύβρεων (και τελικά της Ύβρεως) συσχετίζουν χαφιεδισμό και αριστερά
ισχυριζόμενοι πως ο καταδοτισμός χρησιμοποιείται από τους αριστερούς όταν
πρόκειται για πολιτικούς αντιπάλους, ενώ απορρίπτεται όταν πρόκειται για
ομοϊδεάτες. Η ιστορία – ως τέντζερης – γύρισε ανάποδα και διαβάζεται
«εκδικητικά».

Λουφαδόροι ή συνεργάτες της χούντας βγήκαν από το κέλυφός τους και κατηγορούν
την αντίσταση ως μήτρα της τρομοκρατίας.

Οι δημοσιογράφοι αλληλοκατηγορούνται ως πράκτορες, βαποράκια και κερδοσκόποι.
Οι καθηγητές Πανεπιστημίου, αν έχουν σπουδάσει στη Γαλλία, προσπαθούν
εναγωνίως να θυμηθούν εάν είχαν ποτέ συναντηθεί με τον Γιωτόπουλο. Οι
ανήκοντες στα κοινωνικά κινήματα και εκφέροντες δημόσιο λόγο μη-αρέσκοντα
στους υπουργούς εκλαμβάνονται ως συνοδοιπόροι. Οι περισσότεροι ειδικοί
επιστήμονες κρύβονται ή σιωπούν.

Όλοι και όλα τίθενται υπό τον (ανα-κριτικό;) έλεγχο του «δημοσίου συμφέροντος»
της πάταξης της τρομοκρατίας.

Μόνον οι διωκτικές αρχές και οι μυστικές υπηρεσίες – αυτοί δηλαδή που επί 27
χρόνια εθεωρούντο συν-υπεύθυνοι για την απρόσκοπτη δράση της 17Ν – βρίσκονται
υπεράνω υποψίας.

Μπορεί η χώρα να ξαναβρήκε τη χαμένη της τιμή συλλαμβάνοντας τη 17Ν, αλλά
έχουμε αρχίσει να πληρώνουμε όλοι ένα τριπλό τίμημα:

Πρώτον, πρέπει σχεδόν καθημερινά ν’ αποδεικνύουμε και να διαβεβαιώνουμε με
στοιχεία τους δημοσιογράφους-γενικούς εισαγγελείς και εθνικούς κατηγόρους ότι
δεν συμπαθούμε (ούτε στα όνειρα και στις φαντασιώσεις μας) τους τρομοκράτες.

Δεύτερον, πρέπει ν’ αρνούμαστε σε κάθε ευκαιρία τους λαϊκούς θεσμούς (π.χ.
ένορκοι), δείχνοντας εμπιστοσύνη μόνο στους ένστολους, στους δημόσιους
λειτουργούς, στην κρατική μηχανή.

Τρίτον, πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τους νεώτερους με βάση τις «νέες αρχές
επιβίωσης», δηλαδή μη μιλάς, μην ανακατεύεσαι, ακολούθα το πλήθος και τους
ισχυρούς, με δυο λόγια γίνε συντηρητικός για να σ’ αφήσουν ήσυχο.

Φέτος το καλοκαίρι μόνον ο τηλεοπτικός χρόνος έτρεχε σαν τρελός και οι βροχές
των τηλεοπτικών αποκαλύψεων μάς έπνιξαν στα λασπόνερα. Ο πολιτικός χρόνος
αργεί και λογαριάζει κουκιά. Εκείνος όμως ο αξιακός χρόνος, με βάση τον οποίο
έζησαν οι προηγούμενες γενιές, ο χρόνος που μετράει την αξία του ανθρώπου και
της ζωής του, πού χάθηκε; Μας έσπασαν οι άλλοι τα ρολόγια της λογικής και της
σύνεσης ή μήπως μόνοι μας αποφασίσαμε να σταματήσουμε τον χρόνο, να κλείσουμε
λογαριασμούς και ν’ αρχίσουμε πάλι από την αρχή τη Νέα Μεταπολίτευση (χωρίς
ιστορικές μνήμες, χωρίς ιδεολογικές διαφορές και χωρίς πολιτικά πάθη);

Κάτι δηλαδή σαν Ελλάδα χωρίς Έλληνες.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.