[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στο σκάκι της πολιτικής πολλά παίζονται. Ένα από αυτά είναι ότι σ’ αυτές τις
δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές ορισμένοι πάνε να κατοχυρώσουν πως υπάρχει
και μια ακροδεξιά τάση του εκλογικού σώματος.

Θα μπορούσε κανείς να τους κατανοήσει. Και θα θεωρούσε και… λογικό, όλοι
αυτοί να επιδιώκουν και να εκλεγούν!

Τέτοια «φαινόμενα» υπάρχουν πολλά. Κυρίως αυτά των κ.κ. Γ. Καρατζαφέρη ή Π.
Ψωμιάδη δεν είναι ασφαλώς ούτε «ουρανο-κατέβατα», ούτε πρωτοφανή για τα
ελληνικά δεδομένα.

Εκείνο, που προκαλεί, όμως, εντύπωση είναι η προσπάθεια κάποιων να τα
συντηρήσουν και να τα διογκώσουν στην επιχείρησή τους να αντιμετωπισθεί
εκλογικά ο Κώστας Καραμανλής και η Ν.Δ.

Φαινομενικά επιδιώκουν να οξύνουν τις αντιθέσεις μέσα στην αξιωματική
αντιπολίτευση, ακόμα και με τη στήριξη – ποικιλοτρόπως – ακροδεξιών
φαινομένων, την ίδια ώρα που επιδίδονται σε μια απίστευτη φθορά άλλων
προσωπικοτήτων, όπως ο Γιάννης Τζαννετάκος.

Θα περίμενε κανείς αυτά τα ζητήματα να έχουν λυθεί από παλιά στην ελληνική
πολιτική ζωή. Οι εμπειρίες πολλών δεκαετιών, με ακροδεξιές εκτροπές στην
Ελλάδα, ίσως θα έπρεπε να είχαν συνετίσει κάποιους επιπόλαιους – τυχοδιώκτες.
Για παράδειγμα, δεν είναι και τόσο μακριά το 1936, όταν η ίδια η Βουλή έδωσε –
ουσιαστικά – ψήφο εμπιστοσύνης στον μετέπειτα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Εάν ορισμένοι ξέχασαν αυτό το ιστορικό προηγούμενο, ασφαλώς κάποιοι άλλοι θα
θυμούνται – στα μέσα της δεκαετίας του ’80 – τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος
μιλώντας σε μεγάλη κομματική σύσκεψη του ΠΑΣΟΚ στην Τρίπολη, είχε επισημάνει
τους κινδύνους μιας τέτοιας τακτικής.

Είχε, μάλιστα, επισημάνει: Πρώτον, ότι «είναι κέρδος της δημοκρατίας, κατ’
επέκταση και του κόμματός μας, η Ν.Δ. να σπρωχθεί σε προοδευτικότερες θέσεις
και όχι να ενισχυθούν τα ακροδεξιά πλοκάμια της». Και, δεύτερον, ότι «κάθε
επιλογή στήριξης ακροδεξιών για να πάρουμε εμείς αυτοδυναμία, αφαιρώντας την
από τη Ν.Δ., είναι σαν τη λογική τού να επωάζεις το αυγό ενός φιδιού».