ΜΑΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ Από τενόρος, διεθνής ποπ σταρ

Το νέο άλμπουμ του Μάριου Φραγκούλη «Sometimes Ι Dream» κυκλοφορεί σήμερα σε όλον τον κόσμο από τη Sony Classical της Νέας Υόρκης

Αν υπάρχει σήμερα Έλληνας τραγουδιστής που μπορούμε να τον φανταστούμε να
στέκεται ίσος προς ίσον δίπλα σε μεγάλους σταρ του εξωτερικού, αυτός δεν είναι
άλλος από τον Μάριο Φραγκούλη. Ο Μάριος διαθέτει τη φωνή, την παιδεία, τη
σκηνική λάμψη σε ένα είδος μουσικής που, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ήταν
απόλυτα ταυτισμένο με προσωπικότητες της διεθνούς σκηνής και με ένα ρεπερτόριο
που δύσκολα το έβρισκες εκτός δισκοπωλείου. Όμως το να είσαι γεννημένος
τενόρος, να έχεις ξεκινήσει την καριέρα σου στα 21 σου από το εξωτερικό (από
παραστάσεις όπως το «Φάντασμα της Όπερας» ή oι «Άθλιοι») και να θέλεις να
συνεχίσεις την πορεία σου κάνοντας βάση σου την Ελλάδα, είναι μια τολμηρή (έως
και αψυχολόγητη) απόφαση.

Ο Μάριος Φραγκούλης ωστόσο απέκτησε αμέσως τη θερμή υποστήριξη του ελληνικού
κοινού, το οποίο αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον δικό του τενόρο: έναν νεαρό
στυλάτο κοσμοπολίτη με εξαιρετικές φωνητικές προδιαγραφές που όμως,
ταυτόχρονα, ήταν ανοικτός να προσεγγίσει και τον τοπικό «λαϊκό» μας χαρακτήρα.
Έτσι, όλο αυτό το διάστημα, ο Μάριος Φραγκούλης κινήθηκε με περισσή άνεση
μεταξύ Ηρωδείου, Ιεράς οδού και Σκάλας του Μιλάνου κ.λπ. φτιάχνοντας το προφίλ
ενός «ποπ- κλασικίζοντος» τραγουδιστή που όμως αργά ή γρήγορα θα αντιμετώπιζε
το μεγάλο ερώτημα προς τα πού θα πάει.

Τα τελευταία νέα πάντως – η κυκλοφορία δηλαδή του δίσκου του, «Sometimes Ι
Dream» από τη Sony Classical της Νέας Υόρκης – συνηγορούν στην άποψη ότι,
τελικά, επιλέγει να κινηθεί στον δρόμο που χάραξαν την τελευταία δεκαετία οι
τρεις διάσημοι συνάδελφοί του, οι πρώτοι που ενδιαφέρθηκαν (και μάλλον τα
κατάφεραν) να διαχωρίσουν το όνομά τους από το προφίλ των «παραδοσιακών»
λυρικών τραγουδιστών.

Έπειτα από τρία χρόνια προετοιμασίας, ο Μάριος Φραγκούλης κυκλοφορεί σήμερα,
30 Σεπτεμβρίου, το άλμπουμ του ταυτόχρονα σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική (στην
Αμερική κυκλοφόρησε ήδη) έχοντας το σπάνιο προνόμιο της διεθνούς ετικέτας και
του ολοκληρωμένου σχεδίου προώθησης που φτιάχνεται μόνον για τους διεθνών
προδιαγραφών «λογαριασμούς». Μέσα στα ατού του συγκεκριμένου άλμπουμ, ο
παραγωγός Steve Wood και ο μάνατζερ του Μάριου για την Αμερική, ο πολύς Miles
Copland.

Στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε μαζί του – «είμαι στην Αμερική για την
προώθηση του δίσκου» – βρήκαμε έναν ενθουσιώδη Μάριο που έμοιαζε να ζει, ήδη,
στον «πυρετό» της διεθνούς καταξίωσης. Οι πρώτες κριτικές που δημοσιεύτηκαν
στον αμερικανικό Τύπο ήταν λίαν εγκωμιαστικές και οι πωλήσεις του δίσκου, όταν
μιλάγαμε, είχαν ξεπεράσει τα 200.000 τεμάχια (!)

«Φυσικά πετάω» λέει γελώντας. «Ξέρετε τι έγραφε η “New York Post” τις
προάλλες; Κάνε άκρη Μποτσέλι. Και η “New York Times” όμως έγραψε ανάλογα
πράγματα».

Εκείνο το βράδυ είχε μόλις εμφανιστεί σε μια μεγάλης ακροαματικότητας εκπομπή
του NBC και όπως μας πληροφόρησε οι εμφανίσεις του στην αμερικανική τηλεόραση
θα έχουν και συνέχεια. Η συναυλία που έδωσε το καλοκαίρι στο Θέατρο της Γης,
μαγνητοσκοπήθηκε για να προβληθεί αρχικά στο συνδρομητικό κανάλι PBS στις
αρχές Δεκεμβρίου – «όλοι οι μεγάλοι, από τον Μποτσέλι μέχρι την Μπράιτμαν
έχουν περάσει από αυτό το κανάλι» – και αργότερα σε όλο τον κόσμο. «Είναι η
πρώτη φορά που επενδύονται τόσα λεφτά σε έναν Έλληνα καλλιτέχνη για την
προώθησή του», με πληροφορεί. «2,5 εκατομμύρια δολάρια, μόνο για την
προώθηση».

Πώς ξεκίνησε η ιδέα γι’ αυτή την παραγωγή;

«Είναι μια δουλειά που προετοιμάζεται εδώ και τρία χρόνια και πέρασε από
διάφορα στάδια. Ζώντας στην Ελλάδα και αποκτώντας μια άλλη αισθητική πάνω στη
μουσική και κυρίως στον στίχο, αποφάσισα ότι ο πρώτος μου διεθνής δίσκος
πρέπει να έχει το στίγμα μου. Και δεν εννοώ μόνον τη μελωδία. Εννοώ και τον
στίχο – κυρίως τον στίχο. Με αφορά τι θα πει ο Έλληνας ακούγοντας τα
τραγούδια».

Μου εξηγεί ότι παρ’ όλο που τα τραγούδια είναι ξενόγλωσσα (εκτός από τον
«Εαυτό του παιδί» σε μουσική δική του και στίχους του Παρασκευά Καρασούλου),
καταστάλαξε μέσα του η ιδέα να φτιάξει ένα δίσκο που να τον νιώθει «κοντά
του», «να έχει τη μυρωδιά της Μεσογείου, να είναι οικείος σε έναν Έλληνα χωρίς
όμως να χάνει το διεθνή του χαρακτήρα».

Ήσουν απόλυτα σίγουρος ότι κάποτε θα έκανες το άνοιγμα προς τον διεθνή
χώρο;

«Ήμουνα. Γιατί ήξερα τις δυνατότητες της φωνής μου – κι ας μην ξεχνάμε πώς
ξεκίνησα. Απλά δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί από τον πρώτο
δίσκο. Άργησε αλλά ήρθε τελικά».

Ε, δεν σε πήραν και τα χρόνια..

«Αν σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησα στα 21 μου, είναι κάμποσα χρόνια. Αλλά
ουδέν κακό αμιγές καλού. Τώρα νιώθω πιο έτοιμος για μια τέτοια ιστορία, πιο
κατασταλαγμένος».

«Ανοίγματα», περιοδείες, συνεργασίες

Η δουλειά αυτή απέχει πολύ από το ξεκίνημά σου. Είναι μια, ας πούμε, πιο
ποπ επιλογή…

«Σαφώς. Δεν είναι ένας καθαυτό κλασικός δίσκος. Απλά αυτός εδώ είναι ένας
παράλληλος δρόμος και ένας άλλος τρόπος να προσεγγίσεις το ευρύ κοινό. Δεν
είδα, άλλωστε, να παθαίνει καμιά ζημιά ο Μποτσέλι επειδή συνεργάστηκε με τη
Σελίν Ντιόν. Τουναντίον. Αν το υλικό είναι της ποιότητας που πιστεύω ότι είναι
το δικό μου, μόνον περήφανος μπορώ να αισθάνομαι, τίποτα λιγότερο».

Γενικά, όλες σου οι κινήσεις από τότε που ήρθες στην Ελλάδα, έδειξαν ότι σε
ενδιέφερε να πλησιάσεις το λεγόμενο ευρύ κοινό. Όμως αυτό δεν είναι τροχοπέδη
για τη καθαρά λυρική σου πλευρά;

«Ήρθε κάποια στιγμή που ένιωσα ότι δεν μου φτάνει μόνον το λυρικό θέατρο και
ότι θέλω να κάνω και κάτι άλλο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάω να είμαι
κι ένας λυρικός τραγουδιστής. Απόδειξη ότι τραγούδησα τα τελευταία χρόνια και
στη Σκάλα του Μιλάνου και στην Όπερα της Μόσχας, και στην Κύπρο, το καλοκαίρι
που πέρασε. Αλλά για να πω και την αλήθεια, στην Ελλάδα δεν μου δόθηκαν οι
κατάλληλες ευκαιρίες, δεν με κάλεσαν ας πούμε από το Μέγαρο Μουσικής παρ’ όλο
που συνέβαιναν πράγματα. Είναι ένα παράπονο αυτό που το λέω και αυτόματα το
ξεχνάω».

Θα μπορούσες να αρκεστείς στον ρόλο του ποπ τενόρου, χωρίς να αισθάνεσαι
ότι θυσιάζεις τον τενόρο;

«To μόνο που μπορώ να πω είναι ότι για το συγκεκριμένο διάστημα, είμαι
ευχαριστημένος μ’ αυτό που κάνω. Νομίζω όμως ότι αν αναγκαζόμουν να αποκλείσω
εντελώς την όπερα από τον δρόμο μου θα αισθανόμουν εγκλωβισμένος και δυστυχής.
Προς το παρόν όμως είμαι καλά. Και πανέτοιμος για πολλά πολλά ταξίδια. Μέχρι
τον Ιανουάριο το πρόγραμμά μου έχει Νότιο Αφρική, Ιαπωνία, Αυστραλία,
Ευρώπη… Τώρα ξεκινάει η δουλειά».

Ο δίσκος «Sometimes Ι Dream» περιέχει επτά ανέκδοτα κομμάτια και έξι διασκευές
όπως το θρυλικό «Nights in White Satin» των Moody Blues που το τραγουδάει
ντουέτο με τον Justin Heyward, ψυχή του συγκροτήματος. Το δεύτερο ντουέτο
είναι το «Naturaleza Muerta» που το λέει με τη Γερμανίδα σταρ Sarah Connor.
Άλλα τραγούδια είναι τα «Canzone Arabbiata», «Luna Rossa», «Vincero Perdero»
(που γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν), συνθέσεις του Νίνο Ρότα, του Χοσέ Μαρία Κάνο
και άλλων.

INFO

Στις 5 Οκτωβρίου θα τον δούμε στο Ηρώδειο μαζί με την Ντέμπορα Μάιερς, σε μια
συναυλία που θα περιλαμβάνει σταθμούς της 14χρονης καριέρας του. Επόμενη
σημαντική εμφάνιση στις 19 Δεκεμβρίου στο Βερολίνο δίπλα στον Χοσέ Καρέρας.