«Αυτή η ανθρωποθυσία δεν οδηγεί πουθενά»

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Γιάσερ Αραφάτ

Πλούσιες απόψεις από Παλαιστινίους, ακόμα και κριτικές προς την ηγεσία του
Αραφάτ, καταγράφονται στο σεμινάριο «Media to Media» όπου μετέχουν Ευρωπαίοι
δημοσιογράφοι.

Ίσως η πλέον εντυπωσιακή παρουσία ήταν αυτή του διάσημου Παλαιστίνιου
ψυχιάτρου Iyad Al Sarraj, ο οποίος επισήμανε πως «όλη η κοινωνία στην ευρύτερη
περιοχή της Παλαιστίνης βρίσκεται σε συνεχές ψυχολογικό – ψυχιατρικό σοκ».

Και προσθέτει πως «δεν μου είναι εύκολο να μπορώ να κατανοήσω πώς μπορεί να
επιτευχθεί ειρήνη ανάμεσα σ’ ένα στρατιωτικό δικτάτορα, όπως ο Σαρόν, και σε
μια πολιτική δικτατορία 40-50 χρόνων, όπως είναι η παλαιστινιακή».

Ο Al Sarraj, ο οποίος έκλεψε τη μάχη των εντυπώσεων, είπε ακόμα κάτι, που
αφορά στα παιδιά της Παλαιστίνης.

«Στην πρώτη εξέγερση, στην πρώτη Ιντιφάντα, τα παιδιά μας είχαν για παιχνίδι
να χωρίζονται σε δύο ομάδες, τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους. Τότε
μάλιστα, τέλη δεκαετίας του ’80, ορισμένα ήθελαν να παίξουν τον ρόλο του
Ισραηλινού, επειδή ήταν ισχυρός, είχε εξουσία.

Τώρα, στη δεύτερη Ιντιφάντα, τα παιδιά προτιμάνε να παίζουν τον ρόλο του
μάρτυρα! Γιατί η ζωή τους είναι φριχτή. Και δεν περιμένουν κάτι καλύτερο από
τον θάνατο!»

«Αυτό που ξέρω», λέει στα «ΝΕΑ» η αποκλεισμένη στην Τζενίν Λουίζα
Φερετοπούλου, «είναι πως κάθε μέρα σκοτώνονται άνθρωποι. Και πως κινδυνεύω να
χάσω τα παιδιά μου, αφού 4 συμμαθητές τους είναι ήδη στις ισραηλινές φυλακές!»

Γιατί αυτό που μετράει στη Δυτική Όχθη, όπως τονίζει μία άλλη Ελληνίδα, η
Μαργαρίτα Καπετανάκη, «είναι πως δεν έχει τελειωμό αυτή η ανθρωποθυσία» και
«δεν οδηγεί πουθενά».

Στο Ερές. Οι Ισραηλινοί, πάντως, τα έχουν μελετήσει όλα, ακόμα και στα
σύνορα. Στο Ερές, τον συνοριακό σταθμό που χωρίζει τη Γάζα από το Ισραήλ, εκεί
που περπατήσαμε αναγκαστικά εκατοντάδες μέτρα με τις βαλίτσες στο χέρι, γιατί
δεν αφήνουν οι Ισραηλινοί να περάσεις με παλαιστινιακό αμάξι, αυτό το
καταλαβαίνεις.

Όχι μόνο γιατί όλα τα έχουν προγραμματισμένα, αλλά κυρίως γιατί συνειδητά
οδηγούν τους Παλαιστινίους στην παραφροσύνη. Τους βάζουν να περπατούν με τις
γάμπες γυμνές, ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος να μεταφέρουν εκρηκτικά, σε μια
τεράστια απόσταση, σ’ έναν μακρόστενο σιδηρόφραχτο διάδρομο από μπετόν,
λαμαρίνα και συρματοπλέγματα. Είναι ο αναγκαστικός «δρόμος» που πρέπει να
περάσουν οι Παλαιστίνιοι εργάτες, από και προς τη Γάζα – σε καθημερινή βάση -,
εάν θέλουν να βρουν καλύτερο μεροκάματο στο Ισραήλ.