«Πολιορκία» θερμών κριτικών

Επιβλητικό, εντυπωσιακό – και εντυπωσιακά φωτισμένο – το σκηνικό της «Κορίνθου» για την οπερατική «Πολιορκία» του Ροσίνι, μπροστά στον βράχο του Ακροκορίνθου. Με την υπογραφή (όπως και στη σκηνοθεσία και τα κοστούμια) του Νίκου Πετρόπουλου, για την Εθνική Λυρική Σκηνή, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας (φωτογραφία: Stefanos)

Η παρουσίαση της όπερας του Ροσίνι «L’assedio di Corintho» στον χώρο στον
οποίο φέρεται να διαδραματίζεται το έργο, μπροστά στον βράχο του Ακροκορίνθου
με το ιδιαίτερο φυσικό του κάλλος, σε συνδυασμό με τις επιδόσεις του Νίκου
Πετρόπουλου στη σκηνοθεσία, στα σκηνικά και τα κοστούμια, αλλά και το λαμπρό
καστ, φαίνεται πως ενθουσίασαν τους ξένους κριτικούς.

«Ο Νίκος Πετρόπουλος (που έκανε και τη σκηνοθεσία) δημιούργησε ένα μνημειώδες
σκηνικό σύνολο», γράφει ο Ashutosh Khandekar για το έγγυρο βρετανικό περιοδικό
«Opera Now», «συνδυάζοντας την κλασική Κόρινθο στην καλύτερή της εκδοχή και
δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό χωρικό πλαίσιο για την όπερα, στη σκιά των
ερειπίων ενός κάστρου στριμωγμένου στην άκρη του γκρεμού, με ένα ολόγιομο
φεγγάρι να ανατέλλει από πίσω. Ήταν μια κατάλληλη για την περίσταση ηρωική
σκηνογραφία, μπροστά στον θρήνο του Ροσίνι για την ήττα των Ελλήνων από τους
Τούρκους. Η όπερα γράφτηκε λίγο μετά τον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα το 1824, σε
μια εποχή όπου ο φιλελληνισμός ήταν στο απόγειό του. Ο συνθέτης βασίστηκε στο
προηγούμενο, ναπολιτάνικο έργο του Maometto Secondo για να δημιουργήσει κάτι
μεγαλειώδες, για να επιτύχει ένα πιο εμπρηστικό αποτέλεσμα απέναντι σε ένα
παρισινό κοινό που το συνέπαιρνε η ελληνική υπόθεση», λέει ο Βρετανός
κριτικός.

«Η Εθνική Λυρική Σκηνή, που ονειρεύεται νέα στέγη για τις
δραστηριότητές της, δεν σημαίνει ότι παύει και να βρίσκει εναλλακτικούς
χώρους. Έτσι γεννήθηκε, διόλου ως λύση ανάγκης, η μεγαλοφυής ιδέα να
παρουσιάσει όπερες με τοπική αναφορά και με – ελληνικό φυσικά – χώρο δράσης»,
γράφει στο γερμανικό έντυπο «Das Opernglas» ο R. Tiedemann. «Στα τέλη Ιουνίου
είδε, λοιπόν, την πρεμιέρα του ένα φιλόδοξο σχέδιο: η παρουσίαση της σπάνια
παιζόμενης όπερας του Τζοακίνο Ροσίνι “Η πολιορκία της Κορίνθου” με μία επίσης
σπάνια, εξέχουσα διανομή. Και αυτό (για δύο παραστάσεις μόνον) στην ιστορική
γη της αρχαίας Κορίνθου, με φόντο το εντυπωσιακό φυσικό σκηνικό του κάστρου
(του Ακροκορίνθου) πάνω στον βράχο.

Η παραγωγή – συνεχίζει ο Γερμανός κριτικός όπερας – εντυπωσίασε, όχι τόσο με
τη σκηνοθεσία της, αλλά κυρίως με τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια της
(όλα στη δικαιοδοσία του Νίκου Πετρόπουλου) και φυσικά με το γοητευτικό
περιβάλλον στο οποίο στήθηκε. Εκτίμηση: Πολλά από τα κομμάτια του σκηνικού θα
μπορούσαν να οδεύσουν απευθείας στο μουσείο.

Ενδιαφέρουσα όμως ήταν πάνω απ’ όλα η διανομή της παραγωγής. Η συνάντηση,
ξανά, της Λουτσιάνα Σέρα με τον Γκρέγκορι Κούντε και με τα αστέρια της
νεώτερης γενιάς, την Ντανιέλα Μπαρτσελόνα και τον Ίλνταρ Αμπντραζάκοφ».

«Στην ελληνική εκδοχή το δραματουργικό στοιχείο του Ροσίνι ελήφθη
σοβαρά υπ’ όψιν και η “Πολιορκία της Κορίνθου”, που παρουσιάστηκε στον φυσικό
της χώρο απέκτησε ξανά τη θεατρική της δυναμική και τις διαστάσεις του
“πατριωτικού δράματος”. Η “Πολιορκία” κατά αυτήν την έννοια ήταν και ο
πρόδρομος του “Γουλιέλμου Τέλλου” και του “Ναμπούκο” του Βέρντι», σημειώνει ο
Roberto Mori μέσα από τις σελίδες του έγκυρου ιταλικού μουσικού εντύπου
«Opera». Και συνεχίζει:

«Η τοποθέτηση τούτου του δράματος σε μία σκηνή, σε φυσικό χώρο, ενώπιον ενός
θεάτρου 3.000 θέσεων, κατασκευασμένου ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό, χάρισε στο
θέαμα απαράμιλλη γοητεία. Υπό την εποπτεία του Νίκου Πετρόπουλου τα ωραία
επιβλητικά-μνημειώδη σκηνικά (με τα γλυπτά των Κωστή Παπαδόπουλου, Μιχάλη
Λαγουβάρδου και Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου) είχαν στο φόντο τον βράχο του
Ακροκορίνθου, που είχε φωτισθεί ειδικά τη νύχτα των παραστάσεων. Η σκηνοθεσία,
παραδοσιακή, κι όμως εξεγευνισμένη, ήταν προσανατολισμένη στο ηρωικό και
δραματικό στοιχείο, δίχως να παραβλέπει να φωτίζει τις φορτισμένες
συναισθηματικά σκηνές της όπερας. Η ομάδα των τραγουδιστών ήταν το δεύτερο
ατού τούτης της παραγωγής…».