Πρόσωπα Η στράτευση ως καθήκον και χαρά

Ο Νάνι Μορέτι είναι πρωταγωνιστής του κινήματος διαμαρτυρίας των πολιτών
κατά της κυβέρνησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Στρατεύθηκε, εξηγεί, γιατί σε
δέκα χρόνια θα ντρεπόταν αν τώρα δεν έκανε κάτι.

Νάνι Μορέτι. «Σε δέκα χρόνια, θα ντρεπόμουν αν δεν είχα κάνει κάτι σε μια περίοδο σαν αυτή»

Girotondο σημαίνει κυκλωτικός χορός και το αριστερό κίνημα των πολιτών της
Ιταλίας κατά της κυβέρνησης του Μπερλουσκόνι ονομάστηκε έτσι επειδή ξεκίνησε
με τους πολίτες να περικυκλώνουν δημόσια κτίρια, όπως το δικαστικό μέγαρο ή το
κτίριο της RAI, της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, η λειτουργία των οποίων
απειλούνταν από την κυβέρνηση. Και το περασμένο Σάββατο, το κίνημα αυτό
συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές μπροστά στη Βασιλική του Αγίου
Ιωάννη, στη Ρώμη. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο σκηνοθέτης Νάνι Μορέτι. «Μετά τη
στριγκλιά της πιάτσα Ναβόνα, αισθάνθηκα πως είχα αναλάβει μια ευθύνη», εξηγεί
αναφερόμενος στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος, τον Φεβρουάριο, από
το βήμα της οποίας είχε δηλώσει καταχειροκροτούμενος πως, με τους ηγέτες που
έχει, η Αριστερά δεν θα κερδίσει τις εκλογές ούτε στην επόμενη γενιά. «Ένιωσα
το καθήκον, αλλά και την ευχαρίστηση της στράτευσης, κάτι που δεν μου είχε
συμβεί ποτέ τόσο έντονα εδώ και τριάντα χρόνια». Άλλωστε στις ταινίες του
ανέκαθεν περιγελούσε την Αριστερά. «Ουδέποτε έκανα καθαρά πολιτική ταινία»,
εξηγεί. «Ουδέποτε έκανα κριτική στους “αντιπάλους”. Δεν με ενδιέφερε.
Προτιμούσα πάντα να επικρίνω τον πολιτικό κόσμο στον οποίο ανήκα. Βιώνω
χωριστά την επαγγελματική ζωή μου και την πολιτική μου στράτευση: εξακολουθώ
να εργάζομαι πάνω σε ιδέες που είχα ήδη πριν από τον Φεβρουάριο. Η στράτευση,
το επαναλαμβάνω, είναι για μένα καθήκον και χαρά».

Ο Μορέτι είναι πλέον ένας παθιασμένος, στρατευμένος μαχητής. Συμμετέχει στην
οργάνωση των διαδηλώσεων, ανεβαίνει στο βήμα, φωνάζει «Ντροπή σας!» στους
γερουσιαστές. «Μου φαίνεται πως, τουλάχιστον στην Κεντροαριστερά, προσέχουν
τώρα περισσότερο τα αιτήματα του εκλογικού σώματος, τη δυσφορία του, τα
αισθήματά του», λέει. «Επτά μήνες έχουν περάσει από την αρχή του κινήματος,
και βλέπουμε να κατεβαίνουν στον δρόμο άνθρωποι που δεν είχαν πάει ποτέ σε
διαδήλωση. Και δεν υπάρχει μαξιμαλισμός: αν τα κινήματα αυτά είναι σε κάτι
ριζοσπαστικά και αδιάλλακτα, είναι για το κράτος δικαίου, για τις θεμελιώδεις
αρχές της δημοκρατίας».

Ο λόγος του είναι πολιτικός, μήπως λοιπόν θα πρέπει να περιμένουμε και μια
υποψηφιότητα του Νάνι Μορέτι σε επόμενες εκλογές; «Όχι, ποτέ!» απαντάει
κατηγορηματικά. «Δεν είμαι ικανός για κάτι τέτοιο και δεν έχω διάθεση και
πιστεύω πως αυτά τα δύο συνδέονται. Εξάλλου, η πολιτική συμμετοχή μου δεν θα
είναι αιώνια, τουλάχιστον μ’ αυτό τον έντονο τρόπο. Αλλά αργότερα, σε δέκα
χρόνια, θα ντρεπόμουν αν δεν είχα κάνει κάτι σε μια περίοδο όπως αυτή».