Εκείνοι που θα πλουτίσουν

Ουδείς θα μπορούσε να κατηγορήσει δικαίως την κυβέρνηση Μπους ότι επιθυμεί τον
πόλεμο εναντίον του Ιράκ μόνο και μόνο ως εκδούλευση στους φίλους που διαθέτει
στη βιομηχανία του πετρελαίου και στο στρατιωτικό-βιομηχανικό λόμπι. Ωστόσο,
πολλές από τις εταιρείες που θα ωφεληθούν τα μέγιστα από έναν πόλεμο διατηρούν
στενές σχέσεις με ανώτερα κυβερνητικά στελέχη. Και κάποιοι εκ των εμπίστων του
προέδρου Μπους έχουν επιδείξει, όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα ελαστική
συμπεριφορά έναντι του Σαντάμ, του κατά καιρούς υπ’ αριθμόν ένα εχθρού της
Αμερικής.

Ένα παράδειγμα: Ο νυν αντιπρόεδρος και πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ντικ
Τσέινι, ήταν διευθύνων σύμβουλος της τεξανής εταιρείας Halliburton όταν αυτή
ανέλαβε, το 1998, και μετά τη χαλάρωση των κυρώσεων που είχε επιβάλει ο ΟΗΕ
στο Ιράκ, την αποκατάσταση των πετρελαιαγωγών του Σαντάμ.

Από τότε που διορίστηκε αντιπρόεδρος της αμερικανικής κυβέρνησης, ο Τσέινι
διέκοψε, επισήμως, κάθε σχέση με τον πρώην εργοδότη του. Είναι σχεδόν βέβαιο,
όμως, πως η Halliburton – η οποία αντιμετωπίζει επί του παρόντος ένα μεγάλο
λογιστικό σκάνδαλο – θα αποκομίσει και πάλι τεράστια κέρδη σε περίπτωση
πολέμου εναντίον του Ιράκ.

Ένα δεύτερο παράδειγμα: Ο νυν υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ,
έχει αναφερθεί επανειλημμένως στο ιρακινό οπλοστάσιο που συμπεριλαμβάνει όπλα
μαζικής καταστροφής. Το 1983, όμως, όταν ήταν ο ειδικός απεσταλμένος του
προέδρου Ρήγκαν στο Ιράκ, είχε κάνει τα στραβά μάτια στο γεγονός ότι το Ιράκ
χρησιμοποιούσε αέριο νεύρων και μουστάρδας στον πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Ο Ράμσφελντ βρισκόταν στη Βαγδάτη την ημέρα που ο ΟΗΕ κατήγγειλε για πρώτη
φορά ότι το Ιράκ χρησιμοποιούσε χημικά όπλα. Επέλεξε όμως να παραμείνει
σιωπηλός. Πέντε χρόνια αργότερα, ανέφερε τη φιλική του σχέση με τον Σαντάμ ως
ένα από τα προσόντα που θα «στήριζαν» μια πιθανή υποψηφιότητά του για την
προεδρία.