«Τα ωραία αρχίζουν τώρα»

Μια νέα ζωή αρχίζει για τον Βασίλη Δοσούλα. Πέρασε στο Πολυτεχνείο, στο
Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών. Αρχίζει μαθήματα οδήγησης και ετοιμάζεται να
αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο. Μάλιστα, η οικογένεια Δοσούλα μετακόμισε από
το μικρό διαμέρισμα των Αμπελοκήπων σε ιδιόκτητη μονοκατοικία στον Γέρακα.

Το πρόβλημα. Δεν κρύβει το πρόβλημά του ο Βασίλης Δοσούλας. Το αντιμετωπίζει «στα ίσα», όπως λέει. Περπατά, τρέχει, παίζει και δηλώνει έτοιμος να αντιμετωπίσει το μέλλον

Τα σχέδια για το μέλλον πολλά. Ο Βασίλης, 18 ετών πλέον, μοιάζει να έχει
αφήσει μακριά, πίσω του, εκείνο το πρωινό της 12ης Αυγούστου 1994 στο Τολό.
Πιο σίγουρος από ποτέ ατενίζει το μέλλον και δηλώνει ότι «τα ωραία αρχίζουν
τώρα».

Η συζήτησή μας έγινε στο υπόγειο του καινούργιου σπιτιού. «Ακόμη δεν έχουμε
τακτοποιηθεί. Δεν έχουμε μεταφέρει όλα τα έπιπλα και δεν τα έχουμε
τοποθετήσει», μας λέει, καθώς μας υποδέχεται. «Έχω ακούσει τόσα για τη
φοιτητική ζωή και περιμένω πώς και πώς».

«Έδωσα εξετάσεις στα ίσια»

Ο Βασίλης έδωσε Πανελλαδικές με ειδικό καθεστώς ευνοϊκών ρυθμίσεων, λόγω του
ότι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. «Όμως, δεν μου το είχαν πει οι γονείς μου,
αν και το γνώριζαν από τότε που πήγαινα Γυμνάσιο. Ήθελαν να μη χαλαρώσω, να
διαβάζω όσο περισσότερο γίνεται. Και ξέρετε τι έγινε στο τέλος; Όταν το έμαθα,
δεν ήθελα να επωφεληθώ των ευεργετικών διατάξεων. Ήθελα να δώσω στα ίσα με τα
άλλα παιδιά. Είχα πεισμώσει», τονίζει. «Βέβαια, απλά εμείς μπαίνουμε με
χαμηλότερες βάσεις. Εγώ, ούτως ή άλλως, έγραψα πολύ καλούς βαθμούς σε όλα τα
μαθήματα», συμπληρώνει.

Η οικογένεια. Η οικογένεια Δοσούλα στην αυλή του καινούργιου τους σπιτιού. Μια νέα περίοδος αρχίζει

Η περασμένη χρονιά κύλησε με πολύ διάβασμα. «Ναι, δεν έβγαινα πολύ», λέει και
συμπληρώνει τη φράση του με έναν αναστεναγμό. «Ούτε καφετέριες, ούτε σινεμά,
ούτε μπάσκετ, ούτε βόλτες με τον κολλητό μου, τον Νίκο», λέει ο Βασίλης. «Το
πρόγραμμα άρχιζε το πρωί με σχολείο, συνεχιζόταν με φροντιστήρια και έκλεινε
με μελέτη στο σπίτι. Τα Σαββατοκύριακα το ίδιο. «Φέτος, όμως, θα οργανωθούμε»,
λέει και κοιτάζει τον πατέρα του. «Γι’ αυτό χρειαζόμαστε και ένα αυτοκίνητο.
Να πάμε και καμία εκδρομούλα», συμπληρώνει γελώντας.

Και τώρα το δίπλωμα

«Καλά, άρχισε τα μαθήματα οδήγησης πρώτα και θα δούμε», λέει – δήθεν αυστηρά –
ο πατέρας του, ο Αποστόλης Δοσούλας. Ο άνθρωπος που έτρεχε για χρόνια από το
πρωί μέχρι το βράδυ για τον γιο του. Που παράτησε τη δουλειά του για να
πηγαίνει από νοσοκομείο σε φυσικοθεραπευτήριο. Που είχε ευχηθεί χιλιάδες φορές
να ήταν αυτός στη θέση του Βασίλη εκείνο το πρωινό. Που δεν θα ξεχάσει ποτέ
την εικόνα, με το Ιπτάμενο Δελφίνι να έρχεται κατά πάνω τους, και την
απελπισία που είχε νιώσει, όταν έψαχνε μέσα στη – κόκκινη από το αίμα –
θάλασσα το παιδί του.

«Μα, πώς θα πάω στου Ζωγράφου, που είναι η σχολή μου. Πρέπει να αλλάζω δύο
λεωφορεία», επανέρχεται ο Βασίλης. Η επιλογή της σχολής των Πολιτικών
Μηχανικών στο Πολυτεχνείο δεν έγινε τυχαία. Ο Αποστόλης Δοσούλας είναι
πολιτικός μηχανικός και διατηρεί μαζί με τον αδελφό του ένα τεχνικό γραφείο.
«Δούλευα σε ανώνυμη εταιρεία, αλλά όπως καταλαβαίνεις τα παράτησα όλα για να
αφοσιωθώ στον γιο μου τα πρώτα χρόνια μετά το ατύχημα. Και επειδή έπρεπε να
εργαστώ ξανά άνοιξα ένα γραφείο μαζί με τον αδελφό μου. Εδώ, αν όλα πάνε καλά,
θα έρθει και ο Βασίλης». Ο ίδιος συμφωνεί, αλλά έχει άλλα σχέδια πρώτα. «Θα
κάνω μεταπτυχιακά. Θα πάω και έξω, οπωσδήποτε, αφού τελειώσω τις σπουδές μου
στην Αθήνα», λέει.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ για την οικογένεια Δοσούλα. Μετακόμισαν πριν από
λίγες ημέρες στον Γέρακα, στη νεόχτιστη διώροφη μονοκατοικία τους. «Όταν
αλλάζεις γειτονιά έπειτα από τόσα χρόνια αισθάνεσαι περίεργα», μας εξηγεί ο
Βασίλης. «Στο υπόγειο θα μένουμε εγώ και ο πατέρας του και οι δυο πάνω όροφοι
θα είναι δικοί του», λέει η μητέρα, Γιούλη Δοσούλα. Τα σχέδια και εδώ πολλά. Ο
κήπος που πρέπει να φτιαχτεί, η διακόσμηση των δωματίων και οι ιδέες που
συνεχώς αλλάζουν. Το καινούργιο στερεοφωνικό, το DVD.

Το ατύχημα που συγκλόνισε το Πανελλήνιο

Το ατύχημα της 12ης Αυγούστου 1994 δεν είναι θέμα ταμπού στην οικογένεια
Δοσούλα. «Δεν το θάβουμε. Αντίθετα, συζητάμε πολλές φορές γι’ αυτό. Ειδικά
στην αρχή ξορκίζαμε το κακό συζητώντας το» λέει ο Βασίλης.

Οι γονείς του μάλιστα επέλεξαν τέσσερα χρόνια μετά τη μοιραία εκείνη ημέρα να
επισκεφτούν και πάλι το Τολό. Να κάνουν ένα προς ένα τα βήματα εκείνου του
πρωινού. «Δεν είχε αλλάξει τίποτα» λέει ο πατέρας. «Όπως τότε που είχαμε βγει
για ψάρεμα με τον αδελφό μου και τον Βασίλη. Και ήμασταν στη βάρκα όταν είδαμε
το ιπτάμενο δελφίνι να έρχεται κατά πάνω μας με 32 κόμβους. Ούρλιαζα, κουνούσα
χέρια και πόδια. Και ύστερα πηδήξαμε στο νερό. Και όταν βγήκα στην επιφάνεια
είδα τα συντρίμμια της βάρκας και τη θάλασσα να είναι κατακόκκινη». Ο Βασίλης
είχε χάσει και τα δυο του πόδια σε εκείνο το ατύχημα. Και το δεξί του χέρι, το
οποίο οι γιατροί κατάφεραν να «συγκολλήσουν» στο ΚΑΤ λίγες ώρες αργότερα.