ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θέατρο του παραλόγου

Η Όλγα και η Σοφία. Δύο, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους. Σπούδασαν, εργάστηκαν,
έζησαν για χρόνια στο εξωτερικό, αλλά, πίσω στην Ελλάδα, οφείλουν να περάσουν
από τους λαβυρίνθους του συστήματος, να φάνε τα μούτρα τους για να σπάσουν τα
τείχη που ορθώνει το ΔΙΚΑΤΣΑ. Δυο περιπτώσεις από τον δικό μου μικρόκοσμο. Δεν
ανήκουν σ’ εκείνους τους τυχερούς που, αποκλείοντας την προοπτική καριέρας στο
Δημόσιο, έχουν την άνεση να κρατηθούν μακριά από τον παραλογισμό…

Σπούδασαν Ψυχολογία στην Αγγλία. Χρειάζονται αναγνώριση πτυχίου για να πάρουν
άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Έστω… Όμως, η καθεμία έχει στο βιογραφικό της
πρώτο πτυχίο, μεταπτυχιακό, πρακτική σε εξειδικευμένα κέντρα της Βρετανίας και
επαγγελματική εμπειρία μερικών ετών… Βγήκαν δηλαδή και στην αγορά εργασίας.
Εργάστηκαν στο Λονδίνο. Αναμετρήθηκαν με αμέτρητους άλλους (Άγγλους, Γάλλους,
Πορτογάλους…) που είχαν τα ίδια τυπικά προσόντα, επελέγησαν σε θέσεις
απαιτητικές και δύσκολες. Κέρδισαν τις εντυπώσεις, αποχώρησαν κρατώντας
συστατικές επιστολές με πολλά θαυμαστικά…

Επιστρέφοντας – τα χρόνια που περίμεναν για να μαζέψουν τη στοίβα με τα
απαιτούμενα χαρτιά και για να πάρουν σειρά στις λίστες του ΔΙΚΑΤΣΑ –
εργάστηκαν (πού αλλού;) σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Άρα δίδαξαν ορισμένα από τα
μαθήματα που τα προηγούμενα χρόνια οι ίδιες διάβαζαν… Κι – επιτέλους – ήρθε
η στιγμή να δώσουν τις περίφημες εξετάσεις! Έπεσα από τα σύννεφα όταν άκουσα
πως δεν θα εξετασθούν σε ένα ή τρία αλλά σε δώδεκα (!!!) μαθήματα – όλα, από
εκείνα που διδάσκονται στα πρώτα έτη…

Ακούω την Όλγα να οργίζεται λέγοντας πως «θα δεχόμουν να με περάσουν από δέκα
συνεντεύξεις, θα δεχόμουν να κάνω πρακτική χωρίς να πληρώνομαι, για να
ελέγξουν την επαγγελματική που επάρκεια, θα δεχόμουν οτιδήποτε άγγιζε την
ουσία. Αλλά αυτό είναι κοροϊδία»… Κι οργίζομαι κι εγώ. Η Σοφία, που έχει
δουλέψει σε κέντρο αποκατάστασης σχιζοφρενών, στο Λονδίνο, θα δώσει μεθαύριο
εξετάσεις στο μάθημα «Θεωρίες της Προσωπικότητας» ή στο «Εισαγωγή στην
Πειραματική Ψυχολογία», το οποίο δίδασκε η ίδια σε μαθητές πανάκριβου
κολεγίου, πριν από λίγους μήνες… Λογικό; Ή μήπως σχιζοφρενικά παράλογο;
Νόμιμο; Μήπως τελικά ονειρεύτηκα πως ζούμε στο 2002 κι ακούγονται παντού φωνές
για την ελεύθερη διακίνηση πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση;