ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Κάθε μεσημέρι βρέχει. Η φύση έχει συστήσει αντάρτικο πόλης σε συνεργασία με
πράκτορες του Κηφισού. Θέλει να τον ξανακάνει ποτάμι. Κάθε μέρα ξαναρχίζει. Με
το βίαιο τραγούδι της, ψέλνει μονότονα την ίδια ανείπωτη αλήθεια. Τώρα που
πλουτίσατε, βρε Αθηναίοι, λέει και ξαναλέει, δεν θέλετε κι εσείς ένα ποτάμι
ανοιχτό, να βλέπετε τα νερά του να τρέχουν, όπως έχουν οι Ευρωπαίοι, και οι
Ασιάτες, και οι Αμερικανοί, ακόμα και οι Βαλκάνιοι; Ποιος θα βρεθεί να το πει
αυτό το επαναστατικό, το ανατρεπτικό, το άκρως τολμηρό, το πιο ακραίο απ’ όλα;
Οι μεγάλοι δεν θα το πουν, δεν ρισκάρουν την καριέρα τους. Οι μικροί είναι
γραφικοί και δεν ακούγονται. Όμως η βροχή θα το θυμίζει όποτε το ποτάμι
πλημμυρίζει. Όταν τρέχουν τα νερά ορμητικά και οφείλουν να περάσουν σε
σκεπασμένες κοίτες, δεν πειθαρχούν, πιέζονται, μαζεύονται, ξεχειλίζουν.
Αντιπλημμυρικά έργα τάζουν και ξανατάζουν, αγωγούς που θα καταπιούν κονδύλια
σχεδιάζουν, ενώ ένα ανοιχτό ποτάμι θα μπορούσε να δέχεται τα νερά που το
κλειστό δεν αντέχει. Αλλά, βέβαια, είναι επικίνδυνο. Και αβάσταχτο για μια
πόλη που συνήθισε να ζει κάθε μέρα στην κόψη του ξυραφιού. Θα χρειαζόταν
φροντίδα, καθάρισμα, εξωραϊσμό, δρομάκια παράπλευρα, ανάπλαση στις όχθες κι
άλλα τέτοια εξοντωτικά για την αισθητική μας. Θα παθαίναμε πολιτιστικό σοκ.
Εμείς μόνο αυτοκινητοδρόμους οραματιζόμαστε και σχεδιάζουμε και απαιτούμε.
Μόνο ρόδες δικαιούνται να τρέχουν, για το νερό δεν περισσεύει χώρος. Το ποτάμι
δεν γυρίζει πίσω, γιατί δεν το σκεφτόμαστε καν. Μόνο το φάντασμα του
δολοφονημένου Κηφισού και της αδιαβροχοποιημένης Αττικής επιστρέφει κάθε τόσο
στον τόπο του εγκλήματος και εκδικείται τυφλά όποιον συναντήσει μπροστά του.