Αφιέρωμα: 11.09 Ένας χρόνος μετά “Έχω ακόμη εφιάλτες…”

Είναι εκείνος που οι εφιάλτες δεν λένε να τον αφήσουν. Ο άλλος, που δεν άλλαξε
τίποτε στη ζωή του. Ο πυροσβέστης, που έχει απαυδήσει να τον λένε ήρωα. Και το
στέλεχος επιχείρησης, που ίδρυσε ταμείο για τις οικογένειες των νεκρών. Ήταν
όλοι τους στους Δίδυμους Πύργους. Και επέζησαν.

Βόρειος Πύργος, 91ος όροφος

«Να πώς θα τελειώσει η ζωή μου…»

Εκείνο το πρωί ο Τζορτζ Σλι μιλούσε στο τηλέφωνο μ’ έναν συνάδελφό του στο
Οχάιο, όταν γύρισε προς το παράθυρο και είδε την άσπρη κοιλιά του Μπόινγκ τής
American Airlines να περνάει ακριβώς από πάνω του. «Ήταν τεράστιο. Παρατήρησα
πως οι τροχοί ήταν σηκωμένοι και πως το αεροπλάνο έγερνε ελαφρά, αλλά δεν είχα
τον χρόνο να αντιδράσω».

Μια στιγμή μετά η έκρηξη κάνει τους τοίχους του γραφείου του να καταρρεύσουν.
Αλλά το ταβάνι κρατάει. Το αεροπλάνο σφηνώθηκε ανάμεσα στον 93ο και τον 98ο
όροφο του Βόρειου Πύργου. Οι ένδεκα άνθρωποι που βρίσκονται στον 91ο όροφο,
όπως ο Σλι, θα σωθούν. Αλλά οι 1.344 που βρίσκονται στους επάνω ορόφους θα
σκοτωθούν όλοι. Ο Σλι, ο οποίος είναι Άγγλος, διατηρεί την ψυχραιμία του.
Φτάνει σ’ ένα κλιμακοστάσιο, αλλά γυρίζει πίσω. «Σκέφτηκα πως έπρεπε να κάνω
τηλέφωνα και το τηλέφωνο της γυναίκας μου στη δουλειά της ήταν στην ατζέντα
μου. Έτσι, επέστρεψα για να βρω τον σάκο μου». Λίγα λεπτά μετά το γραφείο του
πιάνει φωτιά, αλλά ο Σλι έχει ήδη αρχίσει να κατεβαίνει. Χρειάστηκε σχεδόν μία
ώρα για να φτάσει στην έξοδο. «Δεν φοβήθηκα πραγματικά… Ούτε μια στιγμή δεν
σκέφτηκα πως ο Πύργος μπορεί να κατέρρεε».

200 άνθρωποι προτίμησαν να πεθάνουν πέφτοντας στο κενό από το να καούν ζωντανοί μέσα στα κτίρια

Ο Σλι ήταν ακόμη στο προαύλιο όταν κατέρρευσε ο Νότιος Πύργος. «Όλα μαύρισαν.
Σκέφτηκα “να πώς θα τελειώσει η ζωή μου”. Αλλά ήμουν γαλήνιος».

Όταν βγήκε από το σύννεφο της σκόνης, ένας αστυνομικός του υπέδειξε τον λεκέ
από αίμα στο παντελόνι του. Γυαλιά είχαν κατακόψει το δεξί μηρό και τον
αστράγαλό του. Την επόμενη εβδομάδα ξανάπιασε δουλειά στα γραφεία της
εταιρείας του, στο Νιου Τζέρσι. «Για μένα, η ζωή δεν άλλαξε ριζικά. Έγινε
ακόμη πιο πολύτιμη. Επωφελούμαι από κάθε στιγμή που περνώ με την οικογένειά μου».

Νότιος Πύργος, 84ος όροφος

«Πίστεψα πως με καλούσε ένας άγγελος»

Είναι ο πάτερ φαμίλιας, ο Μεγάλος Παρηγορητής. Οι χήρες του τηλεφωνούν, άλλοι
στέλνουν επιταγές στο ταμείο αρωγής προς τις οικογένειες των θυμάτων το οποίο
ίδρυσε. Η χρηματιστηριακή εταιρεία Euro Brokers, της οποίας είναι
αντιπρόεδρος, έχασε 61 υπαλλήλους στις 11/9. Αυτός ο Καναδός, που είχε
εκπαιδευθεί για να διευθύνει τα σωστικά συνεργεία στον όροφό του σε περίπτωση
πυρκαγιάς, δεν έχασε την ψυχραιμία του εκείνη την ημέρα. Όταν ένα πύρινο
τείχος ξεπήδησε από τον άλλο Πύργο, πέρασε τη σφυρίχτρα γύρω από τον λαιμό
του, πήρε τον φακό και τηλεφώνησε στη γυναίκα του, πριν δώσει σε όλους την
εντολή να εκκενώσουν τον 84ο όροφο. Δέκα λεπτά αργότερα ακούστηκε από τα
μεγάφωνα μια ανακοίνωση: «Ο Πύργος 2 είναι εκτός κινδύνου. Επιστρέψτε στα
γραφεία σας…». Ήταν μια ανακοίνωση μοιραία. Λίγα λεπτά αργότερα, το δεύτερο
αεροπλάνο συνετρίβη στον Πύργο και ένα πτερύγιό του έπληξε τον 84ο όροφο.
Ανάμεσα στα συντρίμμια, ο Κλαρκ ανακαλύπτει τον Στάνλεϊ Πρέιμναθ, έναν
πράκτορα της Fuji Bank. Οι δύο άνδρες αγκαλιάζονται πριν συνεχίσουν την κάθοδό
τους, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στα συντρίμμια. Έχουν φτάσει σ’ έναν γειτονικό
δρόμο όταν ο Πύργος καταρρέει. Μέσα στο σύννεφο της σκόνης, χάνουν ο ένας τον
άλλο. «Για μια στιγμή σκέφτηκα πως ο Στάνλεϊ δεν υπήρχε, πως ήταν ένας
άγγελος. Και μετά βρήκα την κάρτα που μου είχε δώσει». Το ίδιο βράδυ
τηλεφωνήθηκαν και από τότε βλέπονται τακτικά.

Βόρειος Πύργος, 60ός όροφος

«Έχω άχτι τους φίλους μου που είναι νεκροί»

Ο Θίοντορ Γκόνταρ δεν μπορεί πια να κοιμηθεί, να δουλέψει, να οδηγήσει.
Αισθάνεται κουρασμένος, εκνευρίζεται με το τίποτα, ξεχνάει πού βάζει τα
πράγματά του και κλαίει μπροστά στην τηλεόραση. Η ζωή του σταμάτησε πριν από
έναν χρόνο. «Στην αρχή ήθελα να σκοτωθώ. Ξυπνούσα τη νύχτα ουρλιάζοντας.
Πονούσα μέσα μου. Εκπλήσσομαι που άντεξα. Όχι, δεν αισθάνομαι καλύτερα, νομίζω
ότι ουδέποτε θα νιώσω καλύτερα. Αλλά αρχίζω να καταλαβαίνω τι δεν πάει καλά».
Ονειρεύεται πως είναι αποκλεισμένος σ’ ένα κλιμακοστάσιο, πως δεν μπορεί να
ανοίξει τις πόρτες, πως βλέπει ανθρώπους να πέφτουν. Ο Θίοντορ τά ‘χει με τον
εαυτό του που είναι εδώ, ζωντανός. Τά ‘χει και με τους έξι φίλους του που
είναι νεκροί. Κυρίως με τον Τόνι, τον κολλητό του. «Ήταν σαν αδελφός. Είμαι
έξαλλος μαζί του, δεν έπρεπε να πεθάνει».

Στις 8.46, όταν το πρώτο αεροπλάνο συντρίβεται στον Πύργο, οι πόρτες του
ανελκυστήρα είχαν μόλις ανοίξει στον 60ό όροφο. Ο Θίοντορ βγήκε ένα κλάσμα του
δευτερολέπτου προτού τα συντρίμμια πέσουν πάνω στην καμπίνα. Τρέχει προς τη
σκάλα κινδύνου. Ο καπνός τον εμποδίζει να αναπνεύσει, πονούν η πλάτη και τα
γόνατά του. Η κάθοδος διαρκεί σχεδόν μία ώρα. «Προσευχήθηκα να μπορέσω να
ξαναδώ τον εγγονό μου». Μόλις έφτασε κάτω, είδε τον Πύργο να καταρρέει. Ο
Θίοντορ έχει άδεια ασθενείας και αμφιβάλλει ότι θα μπορέσει να εργαστεί και
πάλι. Καμιά φορά χαμογελάει, όταν μιλάει για τον εγγονό του. «Χάρη σ’ αυτόν
αντέχω».

Βόρειος Πύργος, 27ος όροφος

«Αν δεν τη συναντoύσαμε…»

Σώθηκαν σαν από θαύμα. Ενώ 343 πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους, το Έκτο Τμήμα
της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, που βρισκόταν κοντά στο Ουόρλντ Τρέιντ Σέντερ,
δεν είχε κανένα θύμα. Εντούτοις οι άνδρες του Έκτου Τμήματος ήταν από τους
πρώτους που έσπευσαν στον τόπο της καταστροφής. Έφταναν στον 27ο όροφο όταν το
κτίριο άρχισε να τρέμει. «Κοιταχτήκαμε. Ο αρχηγός πλησίασε σ’ ένα παράθυρο και
είπε: “Αν αυτός κατέρρευσε, μπορεί να καταρρεύσει κι ο δικός μας. Όλοι
κάτω!”».

Ο Σαλ κι οι συνάδελφοί του άρχισαν να κατεβαίνουν. Στο 18ο όροφο συναντούν μια
γυναίκα στα πρόθυρα της εξάντλησης: η Τζόζεφιν Χάρις είχε φτάσει έως εκεί από
τον 73ο όροφο και τα πόδια της δεν την σήκωναν πια. Στηρίζεται σε δύο
πυροσβέστες και η κατάβαση ξαναρχίζει. Στον 4ο όροφο, η γυναίκα αναγκάζει την
ομάδα να κάνει άλλη μία στάση. Και σώζει τη ζωή τους. Στις 10.28, ο Πύργος
στον οποίο βρίσκονται καταρρέει. «Άκουγα τους ορόφους να σωριάζονται.. Είπα
“αυτό ήταν”, και προσευχήθηκα».

Με βγαλμένο τον ώμο, ο Σαλ ασφυκτιά μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης. Ακούει τη φωνή
του αρχηγού του που κάνει προσκλητήριο: οι έξι πυροσβέστες του Έκτου Τμήματος
δηλώνουν «παρών» και η Τζόζεφιν είναι ακόμη μαζί τους. Είναι συνολικά 15
επιζώντες, στριμωγμένοι σ’ ένα είδος θυλάκου που σχηματίστηκε ανάμεσα στο 2ο
και τον 6ο όροφο και πάνω στον οποίο έχει συσσωρευθεί ένα βουνό από ατσάλι και
γυαλί.

Έπειτα από τέσσερις ώρες και σαράντα λεπτά, η ομάδα τους εντοπίζεται. Δύο
εβδομάδες μετά, η Τζόζεφιν ξαναβρέθηκε με τους πυροσβέστες. Της προσέφεραν ένα
αμπέχονο πάνω στο οποίο είχαν γράψει, «Στην Τζόζεφιν, το φύλακα-άγγελό μας».

Ο Σαλ δεν θέλει να τον λένε ήρωα. «Αν δεν είχαμε συναντήσει την Τζόζεφιν και
είχαμε κατέβει γρηγορότερα, θα είμαστε όλοι νεκροί. Μας έσωσε και την σώσαμε».