ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αφιέρωμα

Στον φίλο μας Γιώργο, που ο χρόνος του τελείωσε ένα γλυκό φθινοπωρινό πρωί.
Στη λάμψη που μένει, όταν το αστέρι σβήνει. Στη μνήμη που παρηγορεί κι ας
πονάει. Στις στιγμές της σιωπής, που δεν βγαίνουν ποτέ στον αφρό, και παίρνουν
μέσα μας μέγεθος και αξία. Στην ταραχή που μας κυριεύει κάθε φορά που
συναντάμε αξιοπρέπεια και περηφάνια. Στην ελευθερία των ονείρων, στο αίσθημα
της σκέψης και στη σκέψη του αισθήματος. Στις θάλασσες που κολυμπήσαμε, στους
τόπους που ταξιδέψαμε, στα μονοπάτια που περπατήσαμε και ίσως να μην
ξαναγυρίσουμε ποτέ. Στο παίγνιο της ζωής που βάζει χαρά στη λύπη και
μελαγχολία στη χαρά. Στους φίλους, τους δοκιμασμένους σε καλά και σε άσχημα.
Στο νόημα των δακρύων.

Σ’ αυτές τις φευγαλέες, τέλειες στιγμές της ζωής μας. Στην περιπέτεια να
ψάξεις μια νέα ματιά στον κόσμο, στις ήττες, στις ψευδαισθήσεις, στα
αινιγματικά χαμόγελα. Στα ταξίδια που οργανώνουν την ελευθερία μας. Στους
συνηθισμένους ανθρώπους, που ντρέπονται για τη μικρή ιστορία τους. Στις μικρές
προοπτικές, που κάνουν τα προβλήματα να υποχωρούν. Στη ρουτίνα που δίνει στη
ζωή συνέπεια. Στις ενοχές που ψάχνουν μια απάντηση για κάποιο αόριστο σφάλμα,
και σε όσες τύψεις μάς γυρνάνε στην παιδική αγνότητα. Στα μυστικά που
φυλάξαμε, γιατί οι καιροί είναι ύποπτοι και οι διαψεύσεις θάλασσες με ναυάγια
– κι είμαστε τόσο μόνοι.

Στην Ελλάδα που δεν αντέχουμε και στην Ελλάδα που μας θέλγει. Στις εξηγήσεις
που κάνουν πιο βαθύ το ανεξήγητο. Στις διαφορές που μας βοηθούν να καταλάβουμε
τις ομοιότητες. Στις εκδρομές, στους χορούς, στα τραγούδια, στις κουβέντες
μας.

Στη δίκαιη ώρα, στους έρωτες που μας κρατάνε φρέσκους, στα φιλιά μας, στη
νεότητα, στους γέροντες που δακρύζουν, σ’ εκείνους που κουράστηκαν, σ’ αυτούς
που αγάπησαν, σ’ όσους ξεχάστηκαν.

Φυσάει απόψε πολύ. Το παράθυρο ανοιγοκλείνει, σαν να αποχαιρετάει κάποιον.