Το μονοπάτι των δακρύων

Ακολουθούν το μονοπάτι των προγόνων τους, κάποιοι ξυπόλητοι, βήχοντας και
κλαίγοντας καθώς οδοιπορούν προς την περιοχή των Ινδιάνων. Τυλιγμένοι σε
λεπτές κουβέρτες, τρέμουν καθώς υποτίθεται πως περπατούν στην παγωμένη γη και
περνούν μέσα από παγωμένα ποτάμια. Μερικοί πέφτουν στο έδαφος, σαν να είναι
πολύ αδύναμοι και πολύ άρρωστοι από την ιλαρά και τη δυσεντερία για να
προχωρήσουν περισσότερο.

Η Αλίσια Γουέλαν (μπροστά) προβάρει τον ρόλο της στη θεατρική παράσταση «Το Μονοπάτι των Δακρύων», στο υπαίθριο αμφιθέατρο Τσα Λα Γκι, στην Ταλέκουα της Οκλαχόμα

Οι ηθοποιοί αυτοί αφηγούνται την ιστορία των προγόνων τους, πριν από 160
χρόνια. Είναι η ιστορία των Τσερόκι που περπάτησαν το Μονοπάτι των Δακρύων,
όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση τους έδιωξε από τις Νοτιοανατολικές Πολιτείες
και τους οδήγησε 1.450 χιλιόμετρα μακρύτερα, προς τους λόφους της σημερινής
Οκλαχόμα. Τέσσερις έως οκτώ χιλιάδες ινδιάνοι Τσερόκι άφησαν τα κόκαλά τους
στο ταξίδι από τον Τενεσί ώς την Οκλαχόμα, περνώντας από το Μισούρι και το
Άρκανσο.

Από το 1969. Σήμερα οι Τσερόκι αναπαριστούν την ιστορία αυτή κάθε
καλοκαίρι σ’ ένα υπαίθριο αμφιθέατρο κοντά στο αρχηγείο τους, στην Ταλέκουα
της Οκλαχόμα. Το «Δράμα του Μονοπατιού των Δακρύων» παρουσιάστηκε για πρώτη
φορά το 1969 και από τότε τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο φθάνουν στην πόλη αυτή
για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Εντούτοις τα εισιτήρια δεν εξαντλούνται
σχεδόν ποτέ και η παράσταση τελειώνει τη σεζόν με παθητικό, λέει ο παραγωγός
Πάτρικ Ουίλαν. Οι παραστάσεις διεκόπησαν από το 1997 έως το 2000 και πέρυσι
επαναλήφθηκαν με νέο συγγραφέα κι ένα πιο φιλικό, συντομότερο και ακριβέστερο
σενάριο.

Η ιστορία ξεκινάει με την ηρωίδα Αναγουέικ να μοιράζεται το καλαμποκένιο ψωμί
της με ζώα του δάσους, τα οποία την προειδοποιούν πως οι Τσερόκι θα
αναγκασθούν να εγκαταλείψουν την Τζόρτζια. «Κοίτα τις εποχές της αλλαγής»,
λέει το ελάφι, ένας χορευτής που φοράει κέρατα ελαφιού και τομάρι ζώου. «Ο
Μεγάλος θα σας κάνει φύλακες μιας νέας γης», προσθέτει ο λύκος. Τότε
εμφανίζεται μια πορτοκαλί κουκουβάγια με τα μάτια της να λάμπουν και χτυπώντας
τα φτερά της. Είναι κακός οιωνός για τον λαό των Τσερόκι και η Αναγουέικ τη
διώχνει μακριά.

Το έργο παρακολουθεί την Αναγουέικ καθώς παντρεύεται τον Γουΐλι Χοκ, κάνει
έναν γιο και παίρνει το Μονοπάτι των Δακρύων με τον πατέρα και τις αδελφές
της. Μια πλημμύρα – την αναπαριστούν χορευτές οι οποίοι φορούν μπλε στολές που
κυματίζουν – σκοτώνει την οικογένειά της και τη χωρίζει από το μωρό της. Η
Αναγουέικ παθαίνει αμνησία από ένα χτύπημα στο κεφάλι και μένει χρόνια στο
δάσος με τα ζώα. Τελικά, ξαναβρίσκει τον γιο και τον σύζυγό της.

Τα γεγονότα. Το έργο είναι υποβλητικό. Κάποιοι δακρύζουν καθώς ακούν τη
μεσόφωνο Μπάρμπαρα Μακάλιστερ να τραγουδάει όπερα στη γλώσσα των Τσερόκι, πάνω
σ’ έναν πράσινο λόφο, σαν να είναι πνεύμα. Από κάτω, χωρικοί θρηνούν και
βαριαναστενάζουν και πεθαίνουν. Περίπου 16.000 Τσερόκι απέμεναν στις
Νοτιοανατολικές Πολιτείες όταν τα ομοσπονδιακά στρατεύματα τους συγκέντρωσαν
για το ταξίδι προς τις «περιοχές των Ινδιάνων». Χιλιάδες πέθαναν από χολέρα,
ιλαρά και δυσεντερία. Για να κάνουν το ταξίδι, οι Τσερόκι οργανώθηκαν σε 13
ομάδες των 800 έως 1.200 ατόμων. Οι πρώτες έφθασαν στην περιοχή που είναι
σήμερα η Οκλαχόμα τον Ιανουάριο του 1839. Εκείνη τη χρονιά, οι Τσερόκι
υιοθέτησαν ένα νέο σύνταγμα και έκτισαν σπίτια, εκκλησίες και σχολεία στην
Ταλέκουα.

Οι Τσερόκι ίδρυσαν το πρώτο γυμνάσιο θηλέων δυτικά του Μισισιπή. Το 1844
εξέδωσαν και την πρώτη εφημερίδα τους, «The Cherokee Advocate», στη γλώσσα
τους και τα αγγλικά. Σήμερα, το Έθνος των Τσερόκι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη
ινδιάνικη φυλή στη χώρα, με 200.000 μέλη. Η φυλή ποτέ δεν θα ξεχάσει τους
προγόνους της και θα διδάσκει την ιστορία της σε όποιον έρχεται στην Ταλέκουα,
λέει ο Ουίλ Χιλ, ο οποίος υποδύεται τον Σεκόγια, τη δημιουργό της γλώσσας των
Τσερόκι. «Δεν είναι μόνο ένα θεατρικό έργο για ψυχαγωγία», προσθέτει. «Είναι η
αναβίωση της ιστορίας που υπέμεινε η οικογένειά μου. Το γεγονός ότι οι Τσερόκι
τη λένε στη δική τους γη, ανάμεσα στον δικό τους λαό, βοηθάει αυτούς που δεν
είναι ιθαγενείς να καταλάβουν την τραγωδία και τη σοβαρότητα αυτής της ιστορίας».