Στο γκέτο του Γιοχάνεσμπουργκ δεν σκέπτονται το μέλλον

Σοβέτο, Νότια Αφρική. Παιδιά… παίζουν με βότσαλα στο γκέτο

«Για τα δικά μας τα παιδιά, η ελπίδα έχει ήδη χαθεί. Μετατοπίζεται τώρα στα
εγγόνια μας. Ίσως αυτά να έχουν τροφή να φάνε, ρούχα να βάλουν, δουλειές να
κάνουν. Κάθε χρόνο ακούμε ότι θα μας βοηθήσουν. Κοιτάξτε μας, όμως. Όλα αυτά
τα λόγια είναι χάσιμο χρόνου»…

Στο γκέτο Μσενγκουβίλ του Σοβέτο, σε μικρή αλλά ταυτόχρονα τεράστια απόσταση
από την αριστοκρατική γειτονιά του Γιοχάνεσμπουργκ όπου διεξήχθη η Διάσκεψη
Κορυφής για την Αειφόρο Ανάπτυξη, φράσεις όπως «Σχέδιο Δράσης», «μέτρα για την
καταπολέμηση της φτώχειας», «αναπτυξιακά προγράμματα» προκαλούν θυμηδία. Στην
καλύτερη περίπτωση. Γιατί συνήθως προκαλούν ξεσπάσματα οργής και αγανάκτησης.

Δεν έχουν ελπίδα

Εδώ, ακόμη και οι νέοι άνθρωποι βλέπουν μπροστά τους μόνο ζοφερές ημέρες.
«Παλιά, είχα κάποια ελπίδα. Σκεπτόμουν ότι θα μου δινόταν η ευκαιρία να
εργασθώ σκληρά, να σπουδάσω, να βρω μια δουλειά. Τώρα πια, πιστεύω απλώς ότι η
κατάσταση θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο», λέει ο Τάμι Ντζόκο, 24 ετών.
Ο Ντζόκο είναι άνεργος, όπως και το 33% του πληθυσμού της Νότιας Αφρικής.
Αυτές οι συνθήκες ζωής, υποστηρίζει, επιβαρύνουν τα δύο πιο γνωστά προβλήματα
της χώρας: τη μεγαλύτερη επίπτωση AIDS στον κόσμο και την εγκληματικότητα. «Οι
άνθρωποι πεινάνε, και η οργή τους γίνεται ανεξέλεγκτη. Στρέφονται στο έγκλημα.
Ή παύουν να νοιάζονται για την υγεία τους».

Ο 14χρονος Νοχουτάλα Ντλόβου δεν μπορεί να διεισδύσει τόσο βαθιά στο πρόβλημα.
Νιώθει, ωστόσο, από τώρα την ίδια απαισιοδοξία. «Είμαι ένα φτωχό παιδί. Και οι
γονείς μου ήταν φτωχά παιδιά. Δεν νομίζω ότι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα».
Η μητέρα του, Άννα Μπέλε, 47 ετών, αφήνει το καθημερινό της πρόγραμμα να
μιλήσει για αυτήν. Την καθημερινή της ρουτίνα: το πλύσιμο των ξένων ρούχων για
την εξοικονόμηση κάποιων – ελάχιστων – χρημάτων, το κουβάλημα του νερού από
την κοινοτική πηγή, το πλάσιμο σβώλων από κάρβουνο και λάσπη για το μαγείρεμα
και τη θέρμανση. Κι έπειτα, το βράδυ, τον ύπνο μέσα σε μία καλύβα τεσσάρων
τετραγωνικών μέτρων, μαζί με τα επτά παιδιά της και τα δύο εγγόνια της, που
έχασαν πρόσφατα την μάνα τους έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια. «Κάνω ό,τι
καλύτερο μπορώ», λέει. «Αλλά αρκετές φορές δεν έχουμε να φάμε. Και δεν μας
βοηθάει κανείς».