Η μοιραία επιστρέφει

«Υπάρχει δύναμη σε μία γυναίκα που γίνεται μοιραία», είναι η εκτίμηση του ανερχόμενου σχεδιαστή της Νέας Υόρκης, Ζακ Πόζεν

Νουάρ ατμόσφαιρα, μυστήριο, σατέν τουαλέτες, γούνες, μάτια καπνισμένα από το
αϊλάινερ και η σύγχρονη γυναίκα προσαρμόζει τα μαθήματα ύφους που παρέδωσαν οι
θρυλικές femmes fatales του Χόλιγουντ, από την Τζόαν Κρόφορντ, τη Μάρλεν
Ντίντριχ, τη Ρίτα Χέιγουορθ, μέχρι τη Σάρον Στόουν. Ή σε μια πιο μελωδική
εκδοχή με τα δερμάτινα τζάκετ της Κρίσι Χάιντ των Pretenders και τους στίχους
της που έσταζαν ροκ. Μοιραίες γυναίκες λοιπόν υπήρξαν πολλές. Με διαφορετικό
στυλ, αλλά με συγκεκριμένο σκοπό: να γοητεύσουν ένα αρσενικό που έχει θάψει
την ευαίσθητη καρδιά του κάτω από μεγατόνους αλαζονείας.

Μεσοαστές σύζυγοι, σερβιτόρες, τραγουδίστριες, ηθοποιοί, πλούσιες κληρονόμοι,
ακόμα και κρατούμενες, οι μοιραίες γυναίκες ένα πράγμα έχουν στο μυαλό τους.
Να αντλήσουν εξουσία από τη σεξουαλικότητά τους, την οποία είτε υπερτονίζουν
είτε υπονοούν με αισθησιακές τουαλέτες, στενές ίσιες φούστες, βασανιστικά
κοσμήματα, δαντελένια εσώρουχα και ψηλοτάκουνα παπούτσια.

Η μυθολογία των αστυνομικών ταινιών και μυθιστορημάτων λέει για τη μοιραία
γυναίκα ότι οι άνδρες την κατηγορούν για το κακό που υπάρχει στον κόσμο και
για τον δικό τους όλεθρο. Για το μόνο που δεν υφίσταται κατηγορία είναι το
στυλ της. Μία μοιραία γυναίκα δίνει πάντα σημασία στο περιεχόμενο της
εμφάνισής της. Είναι άψογη, απόμακρη, μυστηριώδης. Ακριβώς ό,τι χρειάζονται οι
σχεδιαστές αυτόν τον καιρό για να γοητευθούν και να ανανεωθούν. Μία γυναίκα
που δεν θα κάνει συμβιβασμούς για λόγους άνεσης, αλλά σκληρές διαπραγματεύσεις
για το τρίχωμα του ζώου που θα γίνει το παλτό της, για τη λάμψη του σατέν της
ασημένιας έξωμης μπλούζας της, για τη λεπίδα των δολοφονικών τακουνιών της.

Οι femmes fatales επέστρεψαν αλλά δεν ζητάνε εκδίκηση. Ήρθαν για να κάνουν
παρέα στους ανθρώπους της μόδας που ένιωσαν μοναξιά στην πασαρέλα. Και πέρα
από το να σκανδαλίσουν όσους μυρίσουν το άρωμά τους, επιμένουν να δείχνουν
δυνατές και πολύ σίγουρες γι’ αυτό που θέλουν. Στο κέντρο του στόχου λοιπόν
χτύπησε η Ιταλίδα σχεδιάστρια Μιούτσια Πράντα με τα σατέν φορέματα και τις
λαμέ φούστες με πιέτες εστιάζοντας στον κινηματογράφο του 1940 και τις
απαστράπτουσες ντίβες. Τιμή στη Λάνα Τάρνερ και την ερμηνεία της στο «Ο
ταχυδρόμος χτυπάει δύο φορές» έκανε ο οίκος Miu Miu με κοντές βερμούδες στο
χρώμα της λεβάντας, με ροζ στο χρώμα της τσικλόφουσκας εξώπλατα μπλουζάκια και
με γόβες στολισμένες με παγιέτες. Το «Γεράκι της Μάλτας» και τον «Μεγάλο Ύπνο»
είχε στο μυαλό του ο Μαρκ Τζέικομπς όταν σχεδίαζε τη συλλογή του Louis Vuitton
και πιο συγκεκριμένα τα ταγιέρ της Λορίν Μπακόλ που του έδωσαν την ιδέα για
φούστες από ύφασμα ψαροκόκαλο με λαμέ τοπ, μεταξωτές μπλούζες με λεπτές
τιράντες και κοντά μπουφάν από τρίχωμα λευκού λαγού.

«Ήθελα τα μοντέλα μου να δείχνουν δυναμικές γυναίκες με έναν σεξουαλικό αλλά
ταυτόχρονα και διανοητικό τρόπο», δήλωσε ο Αλεξάντερ ΜακΚουΐν για τη δική του
συλλογή. Μέσα από την οποία ο τύπος της μοιραίας γυναίκας πήρε προαγωγή για τη
σύγχρονη εποχή, με στενές καφέ τουΐντ φούστες και καφέ δερμάτινα κορδόνια που
τυλίγονται γύρω από τη μέση, φορώντας απειλητικά ψηλές μπότες με κορδόνια που
φτάνουν στη μέση των μηρών της. Η μοντέρνα femme fatale δεν δείχνει να
επιθυμεί τη φυγή. «Οι σχεδιαστές δημιουργούν αντικείμενα πόθου που επιτρέπουν
στους ανθρώπους να μεταμορφώσουν τους εαυτούς τους με έναν τρόπο που εξαλείφει
το οτιδήποτε νοσηρό», επισημαίνει ο Χάρολντ Κόντα, συγγραφέας και επιμελητής
εκθέσεων στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Και στο σινεμά

Το αρχέτυπο του μοιραίου θηλυκού συνεχίζει να τροφοδοτεί τον κινηματογράφο. Ο
Μπράιαν Ντε Πάλμα ρίχνεται ξανά στα θρίλερ, γράφοντας το σενάριο και
σκηνοθετώντας τη δική του «Femme Fatale». Στο πρόσωπο της Ρεμπέκα Ρόμιν-Στάμος
ο Ντε Πάλμα στηρίζει τον μύθο της μοιραίας γυναίκας με το σκοτεινό παρελθόν
που προσπαθεί να κρύψει πίσω από τον γάμο της με έναν Αμερικανό διπλωμάτη. Ο
Αντόνιο Μπαντέρας, σε ρόλο ικανού παπαράτσι, την κυνηγάει στο Παρίσι για να
εκθέσει τα μυστικά που θα κοστίσουν στον σύζυγό της την καριέρα του. Όμως η
Ρόμιν-Στάμος δεν είναι παιδί μιας αυθεντικής νουάρ εποχής. Το μοιραίο της
υπόθεσής της είναι το ηδονοβλεπτικό σεξ…