ΚΩΝ/ΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ Με ένα «φτωχό» θίασο νέων

Στα δύο άκρα κινείται ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης. Από τη μια, η
παράστασή του «Σεσουάρ για δολοφόνους» παίζεται για τέταρτη σεζόν,
διεκδικώντας την πρώτη θέση στις εμπορικές θεατρικές επιτυχίες. Από την άλλη,
προετοιμάζει μια διαφορετικής ιδεολογίας και ύφους παράσταση, δημιουργώντας
έναν νεανικό θίασο, που θα στεγασθεί τον χειμώνα στο θέατρο «Τεχνοχώρος υπό
σκιάν». Θα ανεβάσει το άπαιχτο έως τώρα στη χώρα μας, βραβευμένο με το βραβεία
Ολίβιε και των κριτικών της Νέας Υόρκης, έργο της Τίμπερλέικ Βερτερμπέικερ «Το
καλό της χώρας μας» (Our Country’ s Good), με μια ομάδα νέων ηθοποιών, οι
περισσότεροι από τους οποίους είναι μαθητές του.

«Ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω συνθήκες δουλειάς, απαλλαγμένες απ’ τις
πιέσεις της εμπορικότητας. Είχα την ιδέα να σχηματίσω μια ομάδα από νέα
παιδιά, με στόχο να προχωρήσω τη διερευνητική δουλειά που κάνω στη Σχολή.
Επέλεξα να μπω σ’ αυτή την πορεία, χωρίς υλική αμοιβή, σαν ευκαιρία να
προχωρήσω ως καλλιτέχνης. Απώτερος στόχος η δημιουργία ενός πυρήνα συνεργατών,
που θα μπορεί με τον καιρό να εμβαθύνει στην έρευνα πάνω στους υποκριτικούς
και σκηνοθετικούς κώδικες». Το έργο που επέλεξε είναι αστείο, ζεστό,
ανθρώπινο. Ένας παράξενος θίασος προετοιμάζει το ανέβασμα του «Στρατολόγου»
του Φαρκιουχάρ, κάτω από τις πιο σκοτεινές συνθήκες. Αποτελείται από
κατάδικους, τους οποίους το Στέμμα της Αγγλίας για να ξεφορτωθεί πέταξε κατά
εκατοντάδες στην αφιλόξενη Αυστραλία το 1788. Στην αποικία του Σίντνεϊ Κρόου ο
κυβερνήτης αρνείται να δεχτεί ότι η μόνη μορφή διασκέδασης είναι η αγχόνη και
αναθέτει σ’ ένα νεαρό ανθυπολοχαγό τη σκηνοθεσία της πρώτης παράστασης που θα
παιχτεί στη χώρα. Δέκα ηθοποιοί παίζουν από δύο αντίθετους ρόλους ο καθένας.
Έναν κατάδικο κι ένα φύλακα.

«Το έργο μάς δίνει την ευκαιρία να δουλέψει ο θίασος ομαδικά. Ξεκινάει με
βάση τον ρεαλισμό – μια καλή αφετηρία για τις αναζητήσεις μιας ομάδας στο
ξεκίνημά της – δίνοντας όμως, παράλληλα, με τις διπλές διανομές, την ευκαιρία
της υπέρβασης προς τη θεατρικότητα. Είναι επίσης ένα έργο που από τη φύση του
ζητάει μια “φτωχή” προσέγγιση. Με τα απλά μέσα που ο θίασος των καταδίκων
ανέβασε τη δική του παράσταση, έτσι θα δοθεί κι αυτή η δική μας, με γρήγορη
εναλλαγή σκηνικών στον χώρο του πουθενά και παντού»