Διαστάσεις Ναρκωτικά: η διάλυση των συνόρων

Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Ίρβιν Ουέλς έγραψε το περίφημο
«Trainspotting». Δώδεκα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η κουλτούρα των
ναρκωτικών έχει αλλάξει ριζικά.

«Άντεργκραουντ» τέλος: τα ναρκωτικά καταναλώνονται πλέον από ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, τα πράγματα ήταν απλά. Οι χίπις κάπνιζαν
μαριχουάνα, οι πανκ έπαιρναν σπηντ με σάιντερ, μερικοί μπήτνικ έπαιρναν «σμακ»
(δηλαδή ηρωίνη), οι ρέιβερ είχαν το αγαπημένο τους έκσταση, οι γιάπις έπαιρναν
κοκαΐνη, οι πιο φτωχοί κρακ, και οι υπόλοιποι έπιναν αλκοόλ. Η κατανομή αυτή
ήταν εν πολλοίς ταξική: όταν ένα γραμμάριο κοκαίνης κόστιζε το αντίστοιχο των
σημερινών 160 ευρώ, δεν μπορούσαν βέβαια να εθιστούν σ’αυτήν τα κατώτερα
στρώματα. Η κουλτούρα των ναρκωτικών ήταν έτσι αφενός υπόγεια και αφετέρου
εύκολα αναγνωρίσιμη, όσο κι αν χωριζόταν σε διάφορες υπο-κουλτούρες.

Αυτά τα σύνορα δεν υπάρχουν πια. Το δείχνουν τα στοιχεία: σύμφωνα με πρόσφατη
έρευνα που έγινε στην Αγγλία, τουλάχιστον 5 εκατομμύρια άτομα ηλικίας 16 ως 24
ετών καπνίζουν τακτικά χασίς, 2,4 εκατομμύρια παίρνουν έκσταση και κάπου 2
εκατομμύρια είναι χρήστες αμφεταμινών και κοκαίνης. Το διαπίστωσε όμως και
ένας «καθ’ ύλην αρμόδιος», ο Ίρβιν Ουέλς, που ανακατεύτηκε ξανά στους κύκλους
των τοξικομανών του Εδιμβούργου για να γράψει το καινούργιο του βιβλίο. Αν και
το «Porno» (εκδ. Jonathan Cape) μιλά κυρίως για τους άλλους μεγάλους εθισμούς
μας – σεξ, χρήμα, φήμη και εξουσία – τα ναρκωτικά παίζουν κι εδώ
πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλοι αυτοί οι εθισμοί όμως, γράφει ο σκωτσέζος συγγραφέας
στην Ντέηλυ Τέλεγκραφ, είναι υποταγμένοι στην κυρίαρχη κουλτούρα της
εποχής μας: τον καταναλωτισμό.

Ουσίες που κάποτε θεωρούνταν «ελιτίστικες» καταναλώνονται τώρα από ολόκληρο το
κοινωνικό φάσμα. Ο χρήστης διαλέγει απλώς αυτό που ανταποκρίνεται καλύτερα
στις ανάγκες του τη συγκεκριμένη νύχτα. Οι χούλιγκαν του ποδοσφαίρου
καταναλώνουν σήμερα περισσότερη κοκαΐνη από τους γιάπις, καθώς το γραμμάριο
κοστίζει πλέον μόλις 60 ευρώ, ενώ περιφρονούν το έκσταση, αφού είναι πια πολύ
φτηνό για να αποτελεί σύμβολο κοινωνικού κύρους: μόλις 2 ευρώ το χαπάκι,
έναντι 25 ευρώ πριν από δεκαπέντε χρόνια. Για τον ίδιο λόγο, κανείς από τους
σημερινούς ρέιβερ δεν ενδιαφέρεται αν θα του πέσει ένα χάπι την ώρα που βγάζει
τα λεφτά ή το μαντήλι από την τσέπη του: τα κρούσματα μικρών παιδιών που
πεθαίνουν καταπίνοντας αδέσποτα έκσταση είναι όλο και συχνότερα…

Τα ναρκωτικά δεν ανήκουν πλέον σε έναν άντεργκραουντ κόσμο, γιατί αυτός ο
κόσμος δεν υπάρχει πια. Όταν η μουσική χάουζ έγινε «όβεργκραουντ» και τα πάρτυ
των ρέιβερ μετακόμισαν από τα χωράφια στα «σούπερκλαμπ», η κουλτούρα των
ναρκωτικών εντάχθηκε πλήρως στο κατεστημένο. Ο κόσμος παίρνει σήμερα
περισσότερες ουσίες, αρχίζει σε νεαρότερη ηλικία και καταναλώνει όλα τα είδη
επειδή οι ουσίες βρίσκονται παντού και είναι φτηνές. Όσοι θέλουν να κάνουν
αντίσταση στο «σύστημα», καλό είναι να αναζητήσουν άλλες μορφές πάλης.