Για Θυμήσου…

Ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με τους προέδρους της ΕΠΟ Αθανάσιο Μέρμηγκα (αριστερά), του Ολυμπιακού Γεώργιο Ανδριανόπουλο (πίσω του) και του Παναθηναϊκού Ιωάννη Μοάτσο (δεξιά με καπέλο). Ανάμεσά τους ο αρχηγός του Ολυμπιακού Θανάσης Σούλης με το Κύπελλο Ελλάδας που κατέκτησε η ομάδα του το 1958 και του το επέδωσε ο τότε Πρωθυπουργός

Αρχή του τέλους για την πανίσχυρη και συμπαγή οργάνωση του ΠΟΚ (Παναθηναϊκός,
Ολυμπιακός, Κωνσταντινούπολη-ΑΕΚ) αποτέλεσε μια γερή και παρατεταμένη κόντρα
ανάμεσα στους αιώνιους αντιπάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου Ολυμπιακό και
Παναθηναϊκό, προς τα τέλη του 1960 με αρχές του 1961. Ακόμη και η παρασκηνιακή
παρέμβαση του τότε Πρωθυπουργού της χώρας Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν κατάφερε
ν’ αποτρέψει τελικά το τέλος της Ποδοσφαιρικής Οργάνωσης Κέντρου, όπως ήταν η
άλλη ονομασία που έδιναν οι φίλαθλοι στα αρχικά ΠΟΚ.

Ο πόλεμος ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό κράτησε κοντά ένα χρόνο
και εμμέσως είχε κάποια πολιτικά κίνητρα, αφού οι τότε πρόεδροι των δύο
μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών συλλόγων ανήκαν σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα.
Συγκεκριμένα ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Γεώργιος Ανδριανόπουλος ήταν παράλληλα
υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (και λίγο παλαιότερα δήμαρχος Πειραιά) με την
κυβέρνηση της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) του Κ. Καραμανλή. Αντίθετα, ο
πρόεδρος του Παναθηναϊκού Ιωάννης Μοάτσος ανήκε στον χώρο των κομμάτων του
Κέντρου, και στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα το 1952 ήταν γενικός διευθυντής
του Πολιτικού Γραφείου του δημοφιλούς Πρωθυπουργού και ο πιο πιστός φίλος του
μέχρι του θανάτου του.

Βέβαια και οι δύο πρόεδροι τυπικά είχαν πολύ καλές σχέσεις και επαφές μεταξύ
τους, αλλά στην πραγματικότητα αυτή η «λυκοφιλία» οδήγησε στη διάλυση του ΠΟΚ.
Από την πλευρά του Παναθηναϊκού υποστηριζόταν, τότε, ότι οι Ολυμπιακοί κατά τη
διανομή στις έδρες των συμβούλων της ΕΠΟ δεν τήρησαν την ισοτιμία, όπως είχαν
υποσχεθεί, και βρέθηκαν επί 24 θέσεων να κατέχουν οι «ερυθρόλευκοι» τις 14!
Από αυτούς, σύμφωνα με τις καταγγελίες των «πρασίνων», οι περισσότεροι ήταν
τακτικά μέλη του Ολυμπιακού, όπως οι Μέρμηγκας, Ανδριανόπουλος, Καρύδης,
Κατράντζος, Ευτ. Γκούμας, Λώτος, Κονιός, Στασινόπουλος, Ντάνος ενώ οι
υπόλοιποι ήταν φίλοι του Ολυμπιακού: Πασαμήτρος, Χρυσαφίδης, Παυλόπουλος,
Λεονταρίδης, Κασσιόπουλος. Έναντι όλων αυτών ο Παναθηναϊκός κατείχε τρεις
έδρες με τους Λουκά Πανουργιά, Ηλία Κάρμη και Παύλο Γκουρτζούλη. Η ΑΕΚ είχε
δύο έδρες με τους Νίκο Γκούμα και Κλεάνθη Μαρόπουλο, δύο ο Απόλλων με τους
Χρήστο Σολωμονίδη και Γεώργιο Δούμα, και μία ο Πανιώνιος με τον Παντελή
Σερέφογλου.

Οι Ολυμπιακοί όμως πέρασαν στην αντεπίθεση και υποστήριξαν ότι ο Παναθηναϊκός
κατείχε όλα τα γερά και ζωτικά πόστα στις επιτροπές της Ομοσπονδίας, ιδίως στη
ΣΕΔ (Συντονιστική Επιτροπή Διαιτησίας) που την ήλεγχε απόλυτα. Οι Ολυμπιακοί
μάλιστα κατήγγειλαν τους «πρασίνους» ότι όριζαν όποιους διαιτητές ήθελαν στα
παιχνίδια τους και ότι γενικώς η πολιτική της ΣΕΔ δεν ήταν απλώς φιλική προς
τον Παναθηναϊκό, αλλά εχθρική προς τον Ολυμπιακό. Αυτός ο πόλεμος, λοιπόν, και
οι αλληλοκατηγορίες εξασθένισαν τη συνεργασία των δύο μεγάλων συλλόγων, με
αποτέλεσμα το ΠΟΚ να σβήσει μέσα στο 1962.