Σας ευχαριστούμε…

Γιώργος Λαζάνης

«Ο Οιδίπους επί Κολωνώ θα μείνει για μένα άπιαστο όνειρο». Βρήκα σπαρακτική τη
φράση αυτή του Γιώργου Λαζάνη, που το σώμα του δεν του επιτρέπει να παίξει
απόψε στην Επίδαυρο τον ρόλο που τόσο ήθελε η ψυχή του, που ήταν το όνειρό του
για το «φινάλε». Τη φράση του στο σημειωματάκι που έστειλε στη συνέντευξη
Τύπου για την παράσταση και που το διάβασε ο Μίμης Κουγιουμτζής. Εμείς, όμως,
Κύριε Λαζάνη, κύριε Γιώργο, «θείε», για Σας θα είμαστε απόψε στην Επίδαυρο. Θα
είμαστε εκεί και για τον «Οιδίποδα», και για την παράσταση – κι ας είναι καλή,
κι ας μην είναι καλή -, και για τους πολλούς εκλεκτούς και αγαπημένους και με
Ήθος που παίζουν σ’ αυτή. Αλλά πάνω απ’ όλα, για Σας θα είμαστε. Για τα 74
χρόνια Σας. Για τα 60 χρόνια του «Θεάτρου Τέχνης» Σας – γιατί δεν είναι μόνον
του Κάρολου Κουν· και δικό Σας είναι. Για τα 48 χρόνια από τη ζωή Σας που
αφιερώσατε πάνω στη σκηνή του και μέσα στα καμαρίνια του. Για τα νύχια που
σπάσατε και τα χέρια που γδάρατε να σκάψετε το Υπόγειο και να το κάνετε
θέατρο, τότε, το ’54. Για τον ιδρώτα, για το αίμα που χύσατε να στεριώσετε το
Θέατρο αυτό. Για το απόλυτο Τάξιμό Σας εκεί. Για τον σπαραγμό Σας, για το
στόμα Σας που στράβωσε εκείνη τη μέρα που έβαζαν στη γη το κορμί του Δασκάλου,
του Φίλου Σας. Για την ντροπαλοσύνη Σας, για τη δειλία Σας, για τα τραυλίσματά
Σας με τους «ξένους», για την αδυναμία Σας να ρητορεύσετε.

…Κύριε Λαζάνη

Για τον μεγάλο τον Αγώνα που κάνατε να κρατηθεί το «Θέατρο Τέχνης». Για το
«Θέατρο Τέχνης» που μας έκανε τη μίζερη πραγματικότητα όνειρο. Για το «Θέατρο
Τέχνης» που μας δίδαξε τι σημαίνει Ήθος στο θέατρο. Για το «Θέατρο Τέχνης» που
οφείλουμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να το κρατήσουμε και θα το κρατήσουμε. Θα είμαστε εκεί
ακόμα και για τα λάθη Σας. Γιατί τα λάθη τα κάνουμε όλοι. Θα είμαστε εκεί για
τα λόγια τα πικρά που ακούσατε. Για τα δηλητήρια που Σας πότισαν. Μη
συγκινηθείτε, όμως, απόψε Κύριε Λαζάνη. Μη συγκινηθείτε. Να είστε χαρούμενος.
Αφήστε τη συγκίνηση σε μας. Και μη λυπάστε για το όνειρο που έμεινε «άπιαστο».
Τα όνειρα όταν γίνουν πραγματικότητα παύουν να είναι όνειρα… Εσείς άλλωστε
έχετε μαθητές που Σας αγαπούν. Και μπορείτε να τους «μεταγγίσετε» το όνειρο
αυτό. Εμείς ένα μόνο θέλουμε: να σας ζητήσουμε να είστε καλά. Και Παρών. Και
να σας ευχαριστήσουμε. Σας ευχαριστούμε, Κύριε Λαζάνη.