Η φύση «φωνάζει», ακούει κανείς;

Περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι και 100 ηγέτες από όλον τον κόσμο
κατέβηκαν στο Γιοχάνεσμπουργκ για να συζητήσουν για τη φτώχεια, το περιβάλλον
και τη βία. Τι θα χρειαστεί άραγε για να γίνουν τα λόγια τους έργα;

Από μια παράδοξη σύμπτωση, πριν από μερικά χρόνια, οι εργασίες της παγκόσμιας
Συνόδου Κορυφής για τη βιώσιμη ανάπτυξη είχε αποφασιστεί να κορυφωθούν την 11η
Σεπτεμβρίου 2002. Η δικαιολογία του προέδρου Μπους, πως δεν μπορούσε να λείπει
από τη χώρα του σε αυτή την τραγική επέτειο, είναι κατανοητή. Όμως, είναι
κρίμα που δεν θα παραστεί. Γιατί ενώ αρχίζει η Σύνοδος στο Γιοχάνεσμπουργκ, ο
Αμερικανός πρόεδρος, που παραμένει στο ράντσο του στο Τέξας, προφανώς πιστεύει
ότι οι διακοπές του είναι σημαντικότερες από το μέλλον του πλανήτη. Μπορεί οι
σύνεδροι να μην κατόρθωσαν να περάσουν τα μηνύματά τους στον Τζορτζ Μπους,
όμως η φύση εξακολουθεί σταθερά και αδιάλειπτα να στέλνει τα δικά της.

Ο λιμός

Στον τόπο όπου γίνεται η Σύνοδος Κορυφής βρίσκεται το επίκεντρο ενός λιμού που
απειλεί 10 εκατομμύρια ανθρώπους – μεταξύ των οποίων 6 εκατομμύρια παιδιά κάτω
των 5 ετών – που ζουν στη Νότιο Αφρική. Η Ζιμπάμπουε έχει πληγεί περισσότερο.
Αλλού, στο Μαλάουι, τη Μοζαμβίκη, τη Ζάμπια, τη Σουαζιλάνδη και το Λεσότο, η
μεγαλύτερη μάστιγα είναι η ξηρασία. Την ίδια ώρα, οι χειρότερες πλημμύρες εδώ
και αιώνες πνίγουν την Κεντρική Ευρώπη, την Κίνα και τη Λατινική Αμερική. Για
όλα αυτά ενοχοποιείται το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Όμως, οι ηγέτες του κόσμου μας είχαν δείξει κάποτε μια διαφορετική εικόνα.
Πριν από δέκα χρόνια, μια παρόμοια σύνοδος των ηγετών του κόσμου είχε γίνει
στο Ρίο και είχε υποσχεθεί πως θα έβαζε τον κόσμο σε μια νέα πορεία. Είχαν
υπογράψει Συνθήκες για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για την προστασία της
άγριας ζωής, για τον έλεγχο των τοξικών ουσιών. Και είχαν συμφωνήσει σε ένα
πρόγραμμα για τον νέο αιώνα, την Ατζέντα-21.

Σήμερα, όπως παραδέχεται ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, η εφαρμογή
εκείνων των αποφάσεων είναι «κάθε άλλο παρά ικανοποιητική». Ο πλούσιος κόσμος
απέτυχε στο σύνολό του να τηρήσει τις υποσχέσεις τις οποίες είχε δώσει για
αύξηση της οικονομικής βοήθειας προς τις φτωχές χώρες ώστε να αναπτυχθούν με
βιώσιμο τρόπο. Όλες οι χώρες, με την εξαίρεση της Δανίας, έκοψαν δραστικά τη
βοήθεια. Την ίδια ώρα, το βάρος του χρέους που σηκώνει ο Τρίτος Κόσμος και οι
πρώην σοβιετικές χώρες αυξήθηκε κατά το ένα τρίτο.

Δέκα χρόνια μετά το Ρίο, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν απελπιστικά, καθώς η
φύση στέλνει τα δυσοίωνα μηνύματά της. Υπάρχει κανείς για να τα λάβει;

LINKS:

* www.earthsummit2002.org