ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πού χρόνος για παιδιά;

Είμαστε η προτελευταία χώρα στην Ευρώπη στις γεννήσεις. Πάλι καλά που δεν
είμαστε και η τελευταία μακράν της τελευταίας. Πού χρόνος για παιδιά; Είδος
πολυτελείας κατάντησαν τα καμάρια μας, ζωή να έχουν. Ποιος θα τα μεγαλώσει
όταν η γονική άδεια είναι μόλις μερικούς μήνες. Και η άδεια άνευ αποδοχών
φτάνει δεν φτάνει να περπατήσει το βλαστάρι μας. Οι εργασίες που έχουν
συγκεκριμένο ωράριο και ανταποκρίνονται στις λειτουργίες των βρεφονηπιακών
σταθμών έχουν ως αμοιβή περίπου το ενοίκιο της στέγης που θα καλύψει τις
αυξημένης ανάγκες της οικογένειας. Αλλά το κράτος μας δεν τα μετράει έτσι.

Όσοι κάθονται στο τραπέζι των συσκέψεων και αποφασίζουν έχουν στο πίσω μέρος
της σκέψης τους τον μπαμπά τους που φρόντισε να τους στεγάσει με το εφάπαξ που
πήρε ή την προίκα της γυναίκας τους. Άλλοι, πάλι, έχουν στο μυαλό τους την
παραοικονομία. Αναρωτιέμαι εάν υπήρξε έστω κι ένα πρόσωπο να σκέφθηκε και να
νομοθέτησε καταγράφοντας τις πραγματικές ανάγκες μιας οικογένειας,
εξασφαλίζοντάς της μία αξιοπρεπή ζωή. Που δεν είναι τίποτα άλλο από μία αμοιβή
που δεν θα λαμβάνει υπόψη το δωρεάν λάδι από τους γονείς, το κρέας από το
χωριό, το νοίκι από το προικώο ημιυπόγειο και την επιδότηση των πεθερικών. Μία
αμοιβή που δεν θα απαιτεί να μετατραπούν οι γονείς σε υπηρέτες για να
μεγαλώσουν τα εγγόνια. Όποιος δεν διαθέτει όλα αυτά τα προνόμια, που
θεωρούνται εν τέλει δεδομένα, δεν κάνει παιδιά. Κι αυτό αποτελεί γεγονός. Όσο
για τους υπεύθυνους; Ας τους βρουν αυτοί που συσκέπτονται, όταν και εάν
αποφασίσουν να σκέπτονται.