Η πρώτη «πρόβα» στον Άγιο Κοσμά έπρεπε να είναι τέλεια

Είναι η στιγμή που πρέπει να βοηθήσει. Φέρνει το τρέιλερ που θα τραβήξει το
σκάφος στη στεριά. Με το καπέλο της για να την προστατεύει από τον ήλιο και
τον ιδρώτα να τρέχει, πάντα όμως με χαμόγελο, η 55χρονη εθελόντρια στη
διοργάνωση «Regata 2002», βρίσκεται οκτώ ώρες την ημέρα στο πόστο της. Δεν
κουράζεται ή τουλάχιστον δεν το αισθάνεται.

«Αυτές τις ημέρες που ήταν η διοργάνωση, είχαμε κανονίσει διακοπές. Τις
ακύρωσα όμως για να βρίσκομαι εδώ, αφού με κάλεσαν». Όπως λέει η κ. Ελένη το
τηλεφώνημα από την οργανωτική επιτροπή ήρθε δύο χρόνια νωρίτερα. «Δεν
εργάζομαι, είχα αφοσιωθεί στα παιδιά. Τώρα που εκείνα μεγάλωσαν, είχα πολύ
ελεύθερο χρόνο. Η ιδέα ότι μία τέτοια διοργάνωση θα γινόταν στην πόλη μου και
εγώ είχα την ευκαιρία να είμαι εκεί, με συγκίνησε».

Λίγο πιο πίσω στις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά βρίσκεται το κέντρο των
αποτελεσμάτων. Ο Δημήτρης Ζάρδας είναι μόλις 19 ετών. «Είχα κανονίσει ότι
φέτος το καλοκαίρι δεν θα πάω διακοπές. Το περίμενα το τηλεφώνημα από την
οργανωτική επιτροπή», εξηγεί ο 19χρονος φοιτητής από τη Λαμία, που σπουδάζει
ηλεκτρολογία στα ΤΕΙ Πειραιά. «Ακούω τα αποτελέσματα από το ραδιοασύρματο και
καταγράφω τη σειρά των σκαφών». Δεν έχει παρά λίγα λεπτά μέσα σε οκτώ ώρες,
από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα που είναι το ωράριό του, για να κάνει
διάλειμμα. Φυσικά, ούτε ο Δημήτρης εργάζεται. Διαφορετικά δεν θα είχε τη
δυνατότητα να προσφέρει τόσες ώρες.

Οι εθελοντές είχαν κάνει δύο δοκιμαστικά πριν από τη Regata. Όλα έπρεπε να
είναι τέλεια. Και φαίνεται ότι τα κατάφεραν να αντεπεξέλθουν ακόμη και στα
απρόβλεπτα, όπως το μπουρίνι της περασμένης Κυριακής. «Χρειάστηκε να βγάλουμε
από τη θάλασσα περισσότερα από 100 σκάφη. Και τα καταφέραμε σε ένα τέταρτο»,
λέει ο Δημήτρης. Και η κ. Ελένη δίνει το στίγμα της ατμόσφαιρας: «Γελούσαμε
συνέχεια, ήμασταν όλοι βρεγμένοι, μούσκεμα, αλλά δεν μας πείραζε, το
διασκεδάζαμε». Οι τρεις νοσηλεύτριες του Ερυθρού Σταυρού γνωρίζουν καλά τον
θεσμό του εθελοντισμού. Για την Ισμήνη Λυμπέρη, την Πολυτίμη Πατέλλη και τη
Σοφία Καραθανάση, τις τρεις κοπέλες που βρέθηκαν αυτές τις ημέρες στο ιατρείο
των εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά, η ιδέα να συμμετέχουν εθελοντικά τις βρήκε
πρόθυμες.

«Θέλω να προσφέρω τις υπηρεσίες και τις γνώσεις μου σ’ αυτήν τη διοργάνωση.
Είναι άλλωστε μία πολύ καλή εμπειρία», εξηγεί η Σοφία. Ενώ η Ισμήνη
συμπληρώνει ότι «αυτό είναι, άλλωστε, κάτι ευχάριστο. Ακόμη και η ατμόσφαιρα
είναι πολύ καλή, όλο χαμόγελα. Αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε βρεθεί σε πόλεμο ή
σεισμούς, εδώ είναι παράδεισος συγκριτικά».

Χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν 320 περιστατικά, από τα οποία τα 5 παραπέμφθηκαν
στο νοσοκομείο της Βούλας. «Καλοί επιστήμονες, ζεστοί άνθρωποι, πολύ καλά
οργανωμένο ιατρείο, κανείς δεν κοίταξε ποτέ το ρολόι του για να φύγει. Είμαστε
πολύ ευχαριστημένες. Οι αθλητές είναι ευγενέστατοι. Είναι όμορφο όταν σου λένε
ότι θα σου έδιναν χρυσό μετάλλιο διοργάνωσης», αναφέρουν οι τρεις
νοσηλεύτριες. «Η ψυχολογία μας είναι εκ των προτέρων θετική. Κανείς δεν
βρίσκεται εδώ με κριτικό πνεύμα. Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά», λέει η
Σοφία. Και οι τρεις θα είναι παρούσες το 2004.