Στη χώρα των μαμούθ

Το Τζουράσικ Παρκ γίνεται πραγματικότητα: Σαφάρι ανάμεσα σε κλωνοποιημένα
μαμούθ. Ιάπωνες επιστήμονες ετοιμάζουν την επιστροφή στην Εποχή των Παγετώνων,
σε ένα πάρκο για πρωτόγονο σαφάρι στη Σιβηρία.

Εποχή των Παγετώνων: Ο Καζουτόσι Κομπαγιάσι σχεδιάζει να δημιουργήσει κοπάδια μαμούθ στις άγονες στέπες της Σιβηρίας

Αν πετύχει αυτό το ταξίδι πίσω στον χρόνο, αν αναβιώσουν τα γιγάντια μαμούθ
που ζύγιζαν έξι και επτά τόνους, αν οι τουρίστες θα φορούν προβιές και θα
κρατούν ακόντια στα χέρια, το θέαμα θα είναι εντυπωσιακό. Πρόκειται μάλλον για
μια έμμονη ιδέα, εν μέρει επιστημονική και εν μέρει επιχειρηματική, του
Γιαπωνέζου Καζουτόσι Κομπαγιάσι, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής μιας τολμηρής
επιστημονικής ομάδας. Αυτός και οι συνεργάτες του κατόρθωσαν να νικήσουν τη
ρωσική γραφειοκρατία, να αποσπάσουν τη σχετική άδεια, να μαζέψουν περίπου μισό
εκατομμύριο ευρώ και να προσλάβουν προσωπικό για τη μεγάλη αποστολή τους.
Στόχος τους να ξεχερσώσουν μερικές περιοχές γύρω από τον ποταμό Κολίμα στη
Σιβηρία, να βρουν «κατεψυγμένα» υπολείμματα μαμούθ και να τα χρησιμοποιήσουν
για να τα κλωνοποιήσουν ή για να τα εμφυτεύσουν σε πρόθυμες ελεφαντίνες.
Τουλάχιστον το πρώτο μέρος του εγχειρήματος μοιάζει εύκολο, επειδή σε εκείνα
τα μέρη της άγονης στέπας υπάρχει άφθονο και καλοδιατηρημένο υλικό μέσα στους
πάγους. Το πρόβλημα είναι με τα υπόλοιπα.

Οι μελέτες

Μέχρι τώρα, καμία από τις μεγάλες υποσχέσεις της επιστημονικής φαντασίας δεν
βγήκε αληθινή. Ακόμη και το DNA των μαμούθ, που φανταζόμαστε ότι θα είναι
καλοδιατηρημένο μέσα στον θαυμαστό «καταψύκτη» της φύσης, σίγουρα έχει υποστεί
βλάβες από τα χρόνια και τις εναλλαγές της θερμοκρασίας. Οι ιστοί θα είναι
άχρηστοι. Όμως, ο Κομπαγιάσι έχει σχέδιο. Μελέτησε με όλη τη διαθέσιμη
τεχνολογία τη γεωλογική και τη βιολογική ιστορία ορισμένων περιοχών του
Κολίμα. Και σε αυτά τα παρθένα μέρη, τα οποία σήμερα είναι προσιτά μόνο με
ελικόπτερο, είναι πεπεισμένος ότι θα βρει τα κατάλληλα απομεινάρια που θα του
επιτρέψουν να φτιάξει το δικό του Τζουράσικ Παρκ, φέρνοντας τα προϊστορικά
μαμούθ στα βοσκοτόπια του εικοστού πρώτου αιώνα, κάτω από τα μάτια εύπορων
Γιαπωνέζων και δυτικών τουριστών.

Η κλωνοποίηση, αν και η πιο ριψοκίνδυνη, είναι η πρώτη επιλογή του Κομπαγιάσι,
που πιστεύει ότι ο επίτευγμα του Ίαν Γουίλμουτ με την Ντόλι δεν θα είναι πια
τίποτα μπροστά στο δικό του. Όμως, δεν συμφωνούν όλοι μαζί του, ούτε
συμμερίζονται την αισιοδοξία του. «Πώς θα μπορέσει να αναδημιουργήσει τον
βιότοπο που υπήρχε πριν από δέκα ή εκατό χιλιάδες χρόνια;», αναρωτιέται, όχι
δίχως κάποια πολεμική διάθεση ο Μιτσούκο Μασούι, διευθυντής του ζωολογικού
κήπου της Γιοκοχάμας. «Η διατήρηση ενός μόνο ζώου στη ζωή είναι ήδη μια
πρόκληση. Δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις συνήθειες των προγόνων
του, η δημιουργία ενός ολόκληρου κοπαδιού θα είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο».

Μπορούμε να πούμε και ακατόρθωτο; Θα δείξει, τον Αύγουστο του 2003, όταν ο
Κομπαγιάσι και οι συνεργάτες του θα επιχειρήσουν να παραβιάσουν την πόρτα του
χρόνου.