ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το καλοκαίρι μεγαλώνει τα παιδιά

Οι μανάδες μας έλεγαν ότι τα παιδιά μεγαλώνουν το καλοκαίρι… Και σήμερα,
μάνα κι εγώ, αναρωτιέμαι αν αυτό οφείλεται στην ελευθερία που δίνει η Φύση.

Αύγουστος, και τα παιδιά της πόλης βρίσκονται – επιτέλους – στον φυσικό τους
χώρο: στο χωριό, το νησί, την κωμόπολη. Η χλωμάδα από το διαμέρισμα και το
«σχολικό» εξαφανίσθηκε διαμιάς από το μαγουλάκι. Ως διά μαγείας πέταξε μακριά
και η νωθρότητα του καναπέ, που τα κράταγε βιδωμένα μπροστά στην τηλεόραση ή
στα πολεμικά παιχνίδια του κομπιούτερ.

Ο μικρός Άγγελος ξυπνάει με κέφι νωρίς το πρωί (αυτός που είχε την γκρίνια
πρωινό σήμα κατατεθέν) και ξεκινάει μόνος του – χαμογελαστός και καμαρωτός –
για την «αγορά» της γραφικής κωμόπολης, χωρίς να καταπιέζεται από τους φόβους
και τις απαγορεύσεις που ισχύουν στην πόλη. Αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που μας
αφήνουν κατάπληκτους και έχει πάρει «επάνω» του όλα τα ψώνια της οικογένειας
(εφευρίσκοντας συχνά αγορές που δεν χρειαζόμαστε, μόνο και μόνο για να έχει
την ευχαρίστηση της νέας εμπειρίας!).

Καλημερίζει στον δρόμο τους «συγχωριανούς» της μικρής κρητικής κοινωνίας μας –
και μαγεύεται πάντα το ίδιο από το γεγονός ότι όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους
και λένε καθημερινά τα νέα τους. Απολαμβάνει άφοβα στα χωμάτινα δρομάκια
κρυφτό και κυνηγητό με παιδιά όλων των ηλικιών και φτιάχνει με τις ώρες βουνά
και πηγάδια στην άμμο – παιχνίδια που θεωρούσε «ξεπερασμένα».

Σπάει αμύγδαλα και καρύδια στην αυλή, μαζεύει με μεθοδικότητα σύκα και
καθαρίζει υπομονετικά (αυτός, ο τόσο ανυπόμονος) ρίγανη με τη γιαγιά.
Δοκιμάζει με προθυμία τα χωριάτικα φαγητά και τρώει με όρεξη – αυτός που έχει
κάνει το φαγητό στην πόλη μια επαναλαμβανόμενη τελετή στον βωμό της
ταλαιπωρίας.

Τρελαίνεται να πηγαίνει στους εσπερινούς στα ξωκκλήσια, αυτός που βαριέται
μέχρι θανάτου οποιαδήποτε καταναγκαστική παρουσία του σε εκκλησία της πόλης.
Κοιτά το ημερολόγιο και προσμένει τα πανηγύρια στα χωριά…

Είναι ευτυχισμένος. Δεν του λείπει καμία «πολυτέλεια» της πρωτεύουσας. Και
υποψιάζομαι ότι κι αυτός, και όλα τα παιδιά της μεγάλης απρόσωπης πόλης, δεν
τρέμουν την επιστροφή στο σχολειό, μα τον γυρισμό στο καυσαέριο, την
κλεισούρα, το αφύσικο.

Υπομονή, παιδιά μου, ώς του χρόνου…. Και θα ξαναμεγαλώσετε!