ΣΤΙΒΕΝ ΝΤΑΛΤΟΝ Ο φωτογράφος της «αόρατης» φύσης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Η σαγηνευτική περιπέτεια που θέλει τον Στίβεν Ντάλτον να αποκαλύπτει και να |
Ζωή, θρησκεία, έρωτας και επάγγελμα, για τον Βρετανό φωτογράφο Στίβεν Ντάλτον
(Stephen Dalton), είναι η φύση. Συνώνυμο της μαγείας είναι η ιστορία της
εξέλιξης των ειδών. Ομορφιά είναι εκείνη που δεν φαίνεται εύκολα, ενώ η πιο
συναρπαστική περιπέτεια της ζωής του, είναι αυτή που ζει παρατηρώντας και
φωτογραφίζοντας έντομα όταν πετούν. Ο άνθρωπος που όσο θυμάται τον εαυτό του
ζούσε για να βρίσκεται κοντά στη φύση, δεν δυσκολεύτηκε να παρατήσει «μια
ζοφερή δουλειά γραφείου, στην πόλη», για να σπουδάσει φωτογραφία και να
αφοσιωθεί στην αποκάλυψη ενός μυστικού κόσμου, όπου μικροσκοπικά πλάσματα
κινούνται, χορεύουν, παλεύουν να επιβιώσουν, αναπαράγονται…
«Όλα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’70», λέει στους «Ορίζοντες», ο
Στίβεν Ντάλτον, από την παραδοσιακή φάρμα στο Sussex, όπου ζει τα τελευταία
χρόνια. «Έμεινα για δύο χρόνια απόλυτα προσηλωμένος στην προσπάθεια να
αποτυπώσω, όσο γίνεται καλύτερα, το μοναδικό φαινόμενο που λέγεται πτήση
εντόμων. Δεν υπάρχουν πιο επιτυχημένα πλάσματα στον πλανήτη από τα έντομα. Κι
αυτό επειδή πετούν με έναν ξεχωριστό τρόπο, επιδεικνύοντας ικανότητες
μοναδικές. Δεν κινούνται ποτέ σε ευθεία γραμμή, ανατρέπουν την πορεία τους
ξαφνικά, κάνουν κύκλους απρόσμενους και έτσι βρίσκουν τροφή, ξεφεύγουν από
εχθρούς, αναζητούν νέους συντρόφους ή νέο “τόπο διαμονής”, αναπαράγονται»…
Αν και θεωρείται ένας από τους καλύτερους φωτογράφους άγριας ζωής
διεθνώς, με αρκετές διακρίσεις, εκθέσεις και λευκώματα στο ενεργητικό του,
εξηγεί πως «αρχικός μου στόχος δεν ήταν να πουλήσω τις φωτογραφίες, αλλά να
ζήσω όλη αυτή την περιπέτεια». Είχε μυρωδιά ελευθερίας (οι πτήσεις, η κίνηση
στον αέρα, ήταν πάντα ένα «θαύμα» στα μάτια του Στίβεν Ντάλτον, που έχει
δίπλωμα πιλότου και πετά με μικρά αεροσκάφη) και γεύση πρόκλησης. «Είχα
μπροστά μου ένα πρόβλημα κι έπρεπε να το λύσω. Ήταν μια εξαιρετικά απαιτητική
φωτογράφιση. Έπρεπε να βρω τον κατάλληλο εξοπλισμό, να τελειοποιήσω μια
ιδιαίτερη τεχνική για να κρατήσω το δευτερόλεπτο της πτήσης που ήθελα. Κι
ήθελα να το κάνω καλά, όσο καλύτερα γινόταν, χωρίς συμβιβασμούς».
Με τον καιρό έγινε ο φωτογράφος του… αόρατου, της φυσικής ομορφιάς που
κρύβεται στη λεπτομέρεια, στη στιγμή που δεν πιάνει το μάτι. «Η αρχική θέληση
για να κάνω κάτι καινούριο, φρέσκο και διαφορετικό έγινε σιγά – σιγά
προσπάθεια να δείξω κάτι που κανείς δεν είχε δει, που κανείς δεν είχε προσέξει
στη λεπτομέρειά του. Κάτι “αόρατο” αλλά υπαρκτό, κάτι που κρύβεται πίσω από
αυτό που βλέπουμε με μια ματιά».
Μετά τα έντομα ήρθαν τα πουλιά και στη συνέχεια κάθε άγριο ζώο (μικρό ή
μεγάλο), αρκεί μην είναι… τεμπέλικο. Αρκεί να κινείται. Αφού κατέκτησε την
τεχνική και τον εξοπλισμό για φωτογραφίες υψηλής ταχύτητας, έστρεψε τους
φακούς του προς κάθε λογής εικόνες από τη φύση. Οι περισσότερες φωτογραφίες
του βρίσκονται τυπωμένες σε δεκατρία λευκώματα (σε λίγο θα τυπωθούν και σε…
γραμματόσημα των βρετανικών ταχυδρομείων). Όλες οι εκδόσεις με τη δουλειά του
Στίβεν Ντάλτον συνδυάζουν την κρυμμένη ομορφιά με την άγνωστη επιστήμη πίσω
από κάθε μικρό ή μεγάλο έντομο, ζώο ή φυτό. «Οι ακριβείς πληροφορίες για τη
συμπεριφορά ενός εντόμου ή ενός ζώου είναι τόσο σημαντικές για μένα όσο και η
καθαρότητα και η αλήθεια που αποτυπώνω με τον φακό».
«Δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος»
Αποφεύγει τις πόλεις όπως ο… διάολος το λιβάνι. Η φάρμα των 200 στρεμμάτων
όπου ζει, απέχει μόλις 65 χιλιόμετρα (περίπου δύο ώρες) από το Λονδίνο, όμως
δεν έχει πάει ούτε μία φορά τα τελευταία 10 χρόνια! «Παλιότερα το έκανα, για
να παρακολουθήσω θεατρικές παραστάσεις ή συναυλίες. Τώρα προτιμώ τα τοπικά
πολιτιστικά δρώμενα». Απολαμβάνει τη ζωή και τη δουλειά στο κτήμα κι ακόμη
περισσότερο χαίρεται να ζει «μακριά από τη χυδαιότητα»… Αναφέρεται στη
χυδαιότητα των ανθρώπων που «με αγνωμοσύνη και συμπεριφορά υπεροπτική
καταστρέφουν αυτό που με μοναδική σοφία έχτισε η φύση, εκατομμύρια χρόνια
τώρα». Διευκρινίζει ότι δεν εκφράζει πολιτική άποψη. Δεν υπήρξε ποτέ μέλος
περιβαλλοντικών οργανώσεων, ούτε δραστηριοποιήθηκε στο οικολογικό κίνημα.
«Αντιδρώ περισσότερο σαν τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της μέσα στην
άμμο. Όμως αισθάνομαι ως μέρος της φύσης κι εγώ, πως απειλούμαι από τον
ανθρωποκεντρισμό του πολιτισμού μας, από την πεποίθηση πως το ανθρώπινο μυαλό
κρατά όλες τις λύσεις. Νομίζω πως η μοναδική λύση είναι να πάψει ο άνθρωπος να
θεωρεί πως είναι το κέντρο του σύμπαντος. Δεν είναι».
Στο κέντρο, βρίσκεται η φύση. «Δεν είμαι θρησκευόμενος – με την έννοια που
συνηθίζουμε να δίνουμε στη λέξη. Θρησκεία μου είναι η φύση. Ό,τι πιο υπέροχο,
ό,τι πιο μαγικό μπορεί να συναντήσει κανείς στον κόσμο είναι η ίδια η εξέλιξη
της ζωής, η ποικιλία των ειδών. Το γεγονός ότι από σκόρπιες χημικές ουσίες η
φύση έφτασε στην ύπαρξη μας. Δεν υπάρχει πιο μαγική διαδικασία από αυτή. Είναι
άρτια, οργανωμένη τέλεια μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, με σοφία, γνώση και
διορατικότητα που δεν σχετίζεται καθόλου με τον ανθρώπινο νου. Αντίθετα, είναι
αυτή η σοφία της φύσης την οποία μιμήθηκε ο άνθρωπος για να μπορεί να
επιδεικνύει σήμερα τα επιτεύγματά του. Μόνο που δείχνει να το έχει ξεχάσει». Ο
ίδιος ο Στίβεν Ντάλτον συνεισφέρει στο περιβάλλον («το ελάχιστο…»), με τις
φωτογραφίες και την προσωπική δουλειά στη φάρμα στο Sussex. «Δεν
χρησιμοποιούμε φυτοφάρμακα ή ζιζανιοκτόνα. Έχουμε θάμνους, δέντρα, φυτά,
μικρούς κήπους με λαχανικά. Ήθελα να δημιουργήσω ένα καταφύγιο για θηλαστικά,
πουλιά και έντομα και το κατάφερα. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω».
Ένας παράδεισος που χάνεται
Από τα πολλά ταξίδια και τα φωτογραφικά σαφάρι του στον κόσμο ξεχωρίζει εκείνα
στην Αφρική και στη Βενεζουέλα. Ιδιαίτερα αυτό στη Βενεζουέλα (το οποίο
περιγράφει σε ένα από τα βιβλία του, με τίτλο «Vanishing Paradise» – «Ο
παράδεισος που χάνεται»), κρατά ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του. «Ήταν δύο
τελείως διαφορετικές μεταξύ τους εμπειρίες. Στην Αφρική όλα βρίσκονται μπροστά
στα μάτια σου. Μεγάλα ζώα σε ανοιχτούς χώρους. Ταξιδεύεις και συναντάς
πράγματι εντυπωσιακά άγρια θηρία. Τα φωτογραφίζεις από την ασφάλεια ενός τζιπ
ή ενός οργανωμένου καταυλισμού. Στη Βενεζουέλα όμως είναι αλλιώτικες οι
συνθήκες. Για να γνωρίσεις το περιβάλλον και τη φύση εκεί, θα πρέπει να
δουλέψεις σκληρά, να ψάξεις, να προσπαθήσεις. Και η άγρια ζωή τριγύρω είναι
τόσο πλούσια, που δεν μπορείς να τη δεις απλά με μια ματιά. Πρέπει να σταθείς
και να παρατηρήσεις, να αφιερώσεις χρόνο για να ανακαλύψεις όσα περισσότερα
μπορείς από τα χιλιάδες μικρά σπονδυλωτά ζώα, που βρίσκονται δίπλα σου».
LINKS
http: //www.stephendalton.net/
Google news
