Διαστάσεις Ο κατάλληλος άνθρωπος για να βρει διεξόδους

Μπαϊράμ Μεράλ: ένας αμφιλεγόμενος συνδικαλιστής ηγέτης

Αν η οργάνωση της κοινωνίας, ας πούμε η οργάνωση των εργαζομένων, προκαλεί
προβλήματα, τότε υπάρχει – τουλάχιστον, στην Τουρκία – ο κατάλληλος άνθρωπος
για να βρει διεξόδους: ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων
Τουρκίας (Τουρκ-Ις), Μπαϊράμ Μεράλ.

Ο Μεράλ βρίσκεται επικεφαλής της Τουρκ-Ις από το 1992. Χρησιμοποιεί με ευκολία
τη συνδικαλιστική ορολογία, αλλά τα λόγια του πόρρω απέχουν των πράξεών του.
Συνήθως γίνεται «είδηση» στον τουρκικό Τύπο για την περιουσία του. Εκείνος,
όμως, εξηγεί πάντοτε ευθαρσώς, «αγοράζω, πουλώ, αγοράζω ύστερα κάτι καλύτερο.
Είμαι μέλος οικοδομικών συνεταιρισμών. Τι σχέση έχει αυτό με απάτη;».
Τελευταία, χάρισε μια πολυτελή βίλα στον γιο του κουμπάρου του, απέφυγε όμως
να δώσει εξηγήσεις γι’ αυτό. Εκνευρίζεται μόνο όταν του θυμίζουν ότι σε μια
χώρα όπου το μέσο ημερομίσθιο είναι οκτώ εκατομμύρια λίρες (κάπου έξι ευρώ)
εκείνος κυκλοφορεί με το τελευταίο μοντέλο της Μερσεντές.

Πρόσφατα ζήτησε ακρόαση από τον Τούρκο Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του
υποβάλει έκθεση με τίτλο «Τι ζητά η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) από την Τουρκία»
και να του εξηγήσει πώς η Ε.Ε. ετοιμάζεται να εξαπατήσει το τουρκικό έθνος…
Κατόπιν, είδε ότι το ρεύμα του κόσμου τραβούσε προς την Ε.Ε. και συνυπέγραψε
μια διακήρυξη υπέρ της ένταξης και άλλη μία κατά…

Χθες, όμως, ξεπέρασε τον εαυτό του. Υπέγραψε συμβιβασμό με τον υπουργό
Εργασίας, αποδεχόμενος εν ονόματι των Τούρκων εργαζομένων να ψηφιστεί μεν ο
νόμος για «τους όρους ασφαλείας στην εργασία», που αποτελεί όρο για τη
σύγκλιση με την Ε.Ε., αλλά να μην τεθεί σε εφαρμογή πριν από τον Μάρτιο του
2003 και πριν τροποποιηθεί το τουρκικό Εργατικό Δίκαιο, κι αυτό «για να μη
διαταραχθεί η αγαστή συναίνεση που επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες μεταξύ
εργαζομένων και εργοδοτών» και μετά την εντατική κινητοποίηση, προς αυτή την
κατεύθυνση, όλων των συλλόγων εργοδοτών, οι οποίοι, ως γνωστόν, κόπτονται υπέρ
της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε….

Αν τύχει να αναρωτηθεί κάποιος «πώς μπορεί», μια κάπως ανατριχιαστική εξήγηση
παρέχει η ομιλία που είχε κάνει στην Εθνοσυνέλευση ο Μπουλέντ Ετζεβίτ ως
υπουργός Εργασίας, τη χρονιά που δόθηκε στους Τούρκους εργαζομένους το
δικαίωμα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων και απεργίας (1963): «Τα δικαιώματα
που παρέχουμε με τον παρόντα νόμο στους Τούρκους εργαζομένους κερδήθηκαν, σε
όλες σχεδόν τις δημοκρατίες της Δύσης, ύστερα από μακρούς και αιματηρούς
αγώνες… Σήμερα, εμείς, προσφέρουμε, αναμφισβήτητα, μεγάλη υπηρεσία στον
Τούρκο εργαζόμενο και την Ιστορία, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα αυτά, εντός
ολίγων ημερών, χωρίς να χρειαστεί να δοθεί πάλη, χωρίς να χυθεί αίμα… Στις
χώρες της Δύσης, οι νόμοι ακολούθησαν πάντοτε σχετικές κινητοποιήσεις και
αγώνες. Σ’ εμάς έρχεται πρώτα ο νόμος και θα ακολουθήσει η εφαρμογή του».