Κόβουν τα… άκρα

Η γαλλική κυβέρνηση έθεσε πρόσφατα εκτός νόμου τη νεοναζιστική Ριζοσπαστική
Ενότητα. Οι γερμανικές αρχές έχουν απαγορεύσει από το 1980 είκοσι τρεις
ακροδεξιές οργανώσεις.

Παρίσι, Γαλλία. Μέλη του Εθνικού Μετώπου διαδηλώνουν. Ανάμεσά τους, με το τζιν μπουφάν, διακρίνεται ο Μαξίμ Μπρινερί, που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Ζακ Σιράκ

Η ισπανική Βουλή δρομολογεί τη διάλυση της πολιτικής πτέρυγας της ΕΤΑ. Η
Ευρώπη επιχειρεί να ακρωτηριάσει τα «άκρα» της πολιτικής. Πόσο πρόσφορη είναι,
όμως, αυτή η τακτική;

Γαλλία: Τρεις εβδομάδες αφότου ο Μαξίμ Μπρινερί αποπειράθηκε να
δολοφονήσει τον Γάλλο πρόεδρο, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να υιοθετήσει
την πρόταση του υπουργού Εσωτερικών, Νικολά Σαρκοζί, και να θέσει εκτός νόμου
την οργάνωση στην οποία ανήκε ο επίδοξος δολοφόνος. Βάσει ενός νόμου του 1936
περί «ιδιωτικών πολιτοφυλακών» που αναθεωρήθηκε το 1972 και το 1986, ώστε να
έχει εφαρμογή και στις ρατσιστικές οργανώσεις, η Ριζοσπαστική Ένωση (UR), η
οποία διατηρεί αγαστές σχέσεις με το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν και το κόμμα του
Μεγκρέ, είναι πλέον απαγορευμένη. «Η ιδεολογία της UR βασίζεται στην εξύμνηση
της λευκής φυλής και το μίσος των ξένων. Η προστασία της τάξης επιβάλλει τη
διάλυσή της», δήλωσε ο Σαρκοζί. .

Γερμανία: Οι αρχές έχουν απαγορεύσει, τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια,
είκοσι τρεις ακροδεξιές οργανώσεις. Η διαδικασία είναι απλή. Αρκεί ένα
διάταγμα κάποιου περιφερειακού ή του ομοσπονδιακού υπουργείου Εσωτερικών. Και
να συντρέχει ένας από τους ακόλουθους λόγους: παράβαση του ποινικού δικαίου,
προσβολή της συνταγματικής τάξης ή «της ιδέας της κατανόησης μεταξύ των λαών».
Σε εθνικό επίπεδο, η τελευταία απαγόρευση χρονολογείται από το 2000 και είχε
στόχο το γερμανικό τμήμα της Blood & Honour, που ειδικευόταν στη διάδοση
της νεοναζιστικής μουσικής, και της νεολαίας του, White Youth. Μια από τις πιο
πρόσφατες απαγορεύσεις σε τοπικό επίπεδο ήταν αυτή της Skinheads Sachsische
Scweiz (SSS), τον Απρίλιο του 2001, από τις αρχές της Σαξονίας. Η SSS
αγωνιζόταν να «απελευθερώσει» το κρατίδιο από τους «ξένους», τους
«τοξικομανείς» και άλλους ανεπιθύμητους. Τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση
Σρέντερ προσπαθεί να θέσει εκτός νόμου και ένα μικρό νεοναζιστικό πολιτικό
κόμμα, το NPD. Εδώ, όμως, η διαδικασία είναι πιο δύσκολη. Προκειμένου να
αποσοβηθεί ο κίνδυνος αναβίωσης των αυθαίρετων απαγορεύσεων κομμάτων επί
Χίτλερ, το γερμανικό Σύνταγμα προβλέπει ότι μόνο το συνταγματικό Δικαστήριο
μπορεί να διαλύσει κάποιο κόμμα κατόπιν προσφυγής ενός «συνταγματικού
οργάνου».

Ισπανία: Η κυβέρνηση του Αθνάρ ξεκίνησε προχθές τη διαδικασία
απαγόρευσης του κόμματος Έρι Μπατασούνα, της πολιτικής πτέρυγας της ΕΤΑ. Όλα
τα πολιτικά κόμματα, με εξαίρεση εκείνα της Χώρας των Βάσκων, στηρίζουν αυτή
την πρωτοβουλία. Ένας αμφιλεγόμενος νέος νόμος επιτρέπει την απαγόρευση
οποιουδήποτε κόμματος στηρίζει ή δικαιολογεί την τρομοκρατία. Και ο δικαστής
Μπαλτάζαρ Γκαρσόν έχει πειστεί εδώ και καιρό ότι το Μπατασούνα στηρίζει ενεργά
τη βασκική αυτονομιστική οργάνωση.

Οι συζητήσεις

Η άνοδος της ακροδεξιάς, σε συνδυασμό με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί μετά
τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οδηγούν την Ευρώπη σε τακτικές απαγόρευσης
των «άκρων». Πόσο χρήσιμες είναι, όμως, πράγματι αυτές οι απαγορεύσεις; Οι
γνώμες διίστανται. Στην περίπτωση της γερμανικής SSS, οι αρχές της Σαξονίας
συγχαίρουν εαυτούς που «η οργάνωση δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να
αναπτύσσεται, ούτε να παρελαύνει στους δρόμους με τα ξενοφοβικά της
συνθήματα». Η τοπική κοινωνία, λένε, έχει πάρει μεγαλύτερες αποστάσεις από
τους κύκλους αυτούς.

Μπορεί το Mrap (Κίνημα εναντίον του ρατσισμού και υπέρ της φιλίας μεταξύ των
λαών) να αποκάλεσε «σωτήρια» την απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης, και άλλες
οργανώσεις, όπως η Licra (Διεθνής ομοσπονδία εναντίον του ρατσισμού και του
αντισημιτισμού) να την χαρακτήρισαν «μια καλή αρχή» προς την απαγόρευση «και
των υπόλοιπων κινημάτων παρόμοιας έμπνευσης», δεν ήσαν λίγοι αυτοί, ωστόσο,
που εξέφρασαν επιφυλάξεις. Ο πρόεδρος της LDC (Ομοσπονδία ανθρωπίνων
δικαιωμάτων), για παράδειγμα, Μισέλ Τιμπιανά δήλωσε στην εφημερίδα
«Liberation»: «Απαγόρευση ενός κινήματος δεν σημαίνει και απαγόρευση της
διάδοσης των ιδεών του. Ο αγώνας εναντίον της ακροδεξιάς είναι ολόκληρη
παιδαγωγική, επιβάλλει συνολική δράση». Ακόμη και οι Γάλλοι αστυνομικοί
ομολογούν πως όταν καταδικάζεις μια οργάνωση στην παρανομία είναι πολύ
δυσκολότερο να ελέγξεις τις δραστηριότητές της. Όπως επίσης και ότι της
προσφέρεις, άθελά σου, «δωρεάν» διαφήμιση και μία ευκαιρία να αξιοποιήσει τη
ρητορική περί «αυταρχικού και αστυνομοκρατούμενου κράτους» προσελκύοντας
ενδεχομένως νέους οπαδούς. Η συζήτηση έχει μόλις ξεκινήσει.