ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Όλοι μαζί, από ‘δώ»!

«Όλοι μαζί, από ‘δώ»!

Η τσιριχτή γεμάτη πάθος φωνή από την άκρη της πισίνας ανήκει σ’ έναν
μαυρισμένο σπόρο που είναι δεν είναι πέντε χρόνων.

Παρά το νεαρόν της ηλικίας, έχει ήδη θέσει υπό τας διαταγάς του μισή ντουζίνα
από μεγαλύτερα παιδιά, όλα αγόρια.

Ο ήλιος ολοένα και διευρύνει τον κύκλο του αναγκάζοντας τους λουόμενους να
δώσουν μάχη γύρω από τις ομπρέλες και τα κιόσκια, χωρίς κανείς να αντιληφθεί
ότι η πραγματική μάχη δίνεται στην άκρη της πισίνας.

«Όχι, εκεί, εσύ εκεί» ο μαυρισμένος σπόρος εξακολουθεί να δίνει παραγγέλματα.

Δυο – τρεις άλλοι πηγαίνουν προς το σημείο που δείχνει, κι ένας εξ αυτών
βουτάει με μια κίνηση όλο χάρη στο χλωριωμένο νερό, χωρίς καθόλου να
υπολογίσει τα γεμάτα αποδοκιμασία βλέμματα των ενηλίκων που μόλις έκανε παπί.

Την ίδια στιγμή μια άλλη ομάδα τρέχει ακριβώς απέναντι με μια μικρή σανίδα του
σερφ που ρίχνει επίσης στο νερό. «Σιγά, θα μας σκοτώσεις παιδάκι μου» τού λέει
μια γυναίκα που κάνει ακίνδυνες απλωτές χαλαρώνοντας. Το παιδί την αγνοεί,
επίσης ουρλιάζοντας προς την πλευρά των άλλων «φέρτε ενισχύσεις εδώ». Πού να
φανταστεί η κακομοίρα ότι βρέθηκε στο πεδίο της μάχης.

Το τοπίο ξεκαθαρίζει σε λίγο:

Ο σπόρος – αρχηγός έχοντας σφίξει τον κλοιό και εξαπλώσει τις δυνάμεις του
γύρω από την πισίνα, ενώνει τις δύο παλάμες του σε σχήμα πιστολιού και
φωνάζοντας με έξαλλη πλέον φωνή – σαν σε παράκρουση – «ψηλά τα χέρια
Κουφοντίνα!» συλλαμβάνει επιτέλους τον στόχο στο δημοφιλέστερο παιχνίδι του
καλοκαιριου που λέγεται «αστυνόμοι και… Κουφοντίνας».