Ιερουσαλήμ και Παλαιστίνη

Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή απασχολούν πολλούς αναγνώστες μας. Ο κ.
Ιάκωβος Μ. Φριζής γράφει για την ιστορική πόλη της Ιερουσαλήμ:

«Οποτεδήποτε ο εβραϊκός λαός απέκτησε πολιτική ανεξαρτησία στην προγονική του
χώρα, η Ιερουσαλήμ υπήρξε η πρωτεύουσα του κράτους. Αυτή ήταν η περίπτωση με
την πρώτη Εβραϊκή Κοινοπολιτεία – 1000 – 586 π.Χ. – και τη δεύτερη Εβραϊκή
Κοινοπολιτεία – 163 π.Χ. – 70 μ.Χ. Μετά τη δημιουργία τού Ισραήλ (τρίτη
Εβραϊκή Κοινοπολιτεία), το 1948, η Ιερουσαλήμ αναπόφευκτα έγινε η πρωτεύουσά
του και η έδρα της Προεδρίας, του Κοινοβουλίου, της Κυβερνήσεως, του Ανώτατου
Δικαστηρίου και του Ανώτατου Ραββινάτου. Η Ιερουσαλήμ είναι παγκοσμίως το
κυριότερο κέντρο εκπαίδευσης ραββίνων.

Αν και μεγάλος αριθμός κρατών δεν αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του
Ισραήλ, μεγάλο μέρος των ξένων πρεσβειών και των επισήμων αντιπροσωπειών
βρίσκονται σε αυτήν.

Η Ιερουσαλήμ δεν έγινε ποτέ πρωτεύουσα ενός μη εβραϊκού κράτους ή εθνικό
κέντρο άλλου λαού, εκτός από τους Εβραίους».

Ο κ. Πάνος Κουτσαβίτης αναφέρεται σε σχετική επιστολή που δημοσιεύθηκε
πρόσφατα στα «ΝΕΑ»:

«Διάβασα με πολλή προσοχή το γράμμα της κ. Ντόλυ Φάις-Ρεϊτάν στο φύλλο του
Σαββατοκύριακου, της 27-4-2002. Η κυρία προφανώς δεν επικοινωνεί με άλλα
άτομα, δεν διαβάζει Τύπο και δεν βλέπει τηλεόραση.

Πολλά τα παράπονά της και μεγάλη η απογοήτευση και η πίκρα της… Αλλά για την
ταμπακέρα δεν μας λέει τίποτα.

Και η ταμπακέρα εν προκειμένω είναι η σφαγή, το έγκλημα και η κτηνωδία, είναι
αλυσοδεμένα ανήλικα, άταφα πτώματα Παλαιστινίων, ασθενοφόρα που πυροβολούνται,
δημοσιογράφοι που κακοποιούνται, νοσοκομεία που βομβαρδίζονται, ναοί που
πολιορκούνται, εκατόμβες νεκρών, οι παρά τις αποφάσεις του ΟΗΕ εβραϊκοί
οικισμοί που κατασκευάζονται, οι πόλεις και η υποδομή ενός λαού που
καταστρέφεται».

Σε επιστολή απαντά και ο κ. Επ. Πάνου:

«Στην έγκριτη εφημερίδα σας, της 15-4-2002, της οποίας είμαι τακτικός
αναγνώστης, διάβασα την επιστολή τής κ. Σόφης Γκάμπσον (Βαρούχ), Ελληνίδα από
τα Τρίκαλα, όπως γράφει, και ούτε λίγο ούτε πολύ βγήκα από τα ρούχα μου με το
θράσος της, ότι δηλαδή για όλα τα δεινά που συμβαίνουν στις μέρες μας στη Μέση
Ανατολή ευθύνονται μόνο οι Παλαιστίνιοι και κανένας άλλος, ενώ συμβαίνει
ακριβώς το αντίθετο.

Ειδικότερα: Μπορεί η κ. Γκάμπσον να μου απαντήσει αν τα στυγερά εγκλήματα
(χιτλερικού τύπου) και η γενοκτονία του αιμοσταγούς και παράφρονα Σαρόν, το
1982, στα στρατόπεδα των Παλαιστινίων της Σάμπρα και της Σατίλα, δεν είναι τα
ίδια με αυτά του επίσης παράφρονα Χίτλερ, στη φυλή της, στα γερμανικά
στρατόπεδα και στους φούρνους του Άουσβιτς;»

Τέλος, ο κ. Ωριγένης Χιονής σημειώνει:

«Δυστυχώς κάποιοι παρανοϊκοί τύποι, σαν τον κ. Σαρόν, επιδιώκουν την ίδρυση
μιας εβραϊκής αυτοκρατορίας με την απόσπαση εδαφών από τα γύρω κράτη, δηλαδή
τον Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη, με το πρόσχημα της
“άμυνας” κατά της αραβικής τρομοκρατίας».