ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άκου «Το Βόλεμα»!

Την καρέκλα αυτή την ήθελες. Έκανες το παν για να την κατακτήσεις. Την
προσέγγισες, την πολιόρκησες, κι όταν τα κατάφερες, όταν την κέρδισες, γέμισες
ικανοποίηση. Ο στόχος είχε επιτευχθεί, μπορούσες πλέον να δρέψεις τους
καρπούς. Και το έκανες, για ένα μεγάλο διάστημα, νιώθοντας ευτυχής. Παράλληλα,
δεν ξεχνούσες να επιβεβαιώνεις πότε-πότε το κεκτημένο σου, να συντηρείς την
παρουσία του. Σιγά-σιγά, όμως, άρχισες να αναρωτιέσαι αν η καρέκλα αυτή ήταν
πραγματικά κατάλληλη για σένα. Λίγο η ρουτίνα, περνούσε και ο καιρός, λίγο που
ήταν δεδομένη, πάντα εκεί, λίγο που έμοιαζε πλέον να σε βαριέται και η ίδια.
Πλήξη. Αλλά από την άλλη, σκεφτόσουν, πώς να την αφήσω; Θα βρω καλύτερη; Και
πες ότι βρίσκω, θα αντέξει το βάρος μου; Κι αν δεν με κρατήσει; Εδώ νιώθω
ασφαλής, εξασφαλισμένος. Και ο καιρός περνούσε κι εσύ φοβόσουν όλο και
περισσότερο, ένιωθες την ανάγκη να τολμήσεις αλλά η έλξη της καρέκλας ήταν
καταλυτική κι όλα τα άλλα γύρω προσφέρονταν χωρίς εγγυήσεις. Και ο καιρός
πέρασε κι εσύ είχες φοβηθεί, είχες μείνει εκεί, στην ίδια καρέκλα, χωρίς να
νιώθεις ενθουσιασμό, χωρίς να νιώθεις τίποτα, μόνο με την παρηγοριά ότι, αν
την είχες αφήσει, μπορεί τα πράγματα να είχαν καταλήξει χειρότερα. Την
αντίθετη περίπτωση δεν θέλεις να την σκέφτεσαι. Τι νόημα θα είχε άλλωστε;
Είναι πολύ αργά πλέον… Βάλε στην καρέκλα αυτή όσα εισαγωγικά θέλεις. Αν
θέλεις. Μια ζωή σε γρήγορη κίνηση είναι. Μια ταινία που, κανονικά, δεν θα
καταδεχόσουν να δεις ούτε στο βίντεο κι ας είναι καλοκαίρι, κι ας έχεις
ξεμείνει στην Αθήνα, κι ας λείπουν όλοι οι φίλοι, κι ας μην έχει τίποτε η
τηλεόραση. Μα, τίτλος είναι αυτός; Άκου «Το Βόλεμα»!