ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καμία είδηση στον Αϊ-Γιάννη

Ψιτ, ψυχραιμία. Κάντε πως δεν βλέπετε, κάντε πως δεν ακούτε. Τη μέρα, λοιπόν,
που έκανε την πιο πολλή ζέστη, την ώρα που μέσα στην πόλη αγκομαχούσαν τα
αιρκοντίσιον, στον Αϊ-Γιάννη (όχι τον πυρπολητή – ψυχραιμία) φύσαγε σαν να
είχε δραπετεύσει η παραλία από τα δίχτυα του καύσωνα και να μην είπε λέξη στη
υπόλοιπη Λευκάδα. Είχαμε βρει το μυστικό. Πάντα, μας έχουν πει, βρίσκει ο
αέρας τον δρόμο του και φυσάει στον Αϊ-Γιάννη (το θερμικό φαινόμενο, κάπως
έτσι το λένε) και αυτό το ξέρουν οι τυχεροί άνθρωποι με τα πανιά. Τρία,
τέσσερα σέρφινγκ στ’ ανοιχτά. Πέντε, δέκα. Τα φέρνει όλα ο άνεμος προς το
μέρος μου. Μπορεί να είναι και είκοσι τώρα. Τρέχουν πάνω στο κύμα, χορεύουν,
ένα μπαλέτο από ιστιοσανίδες, κάνουν φιγούρες και διασταυρώνονται, μπλέκουν τα
χρώματά τους, σαν να έχει χαλάσει η τηλεόραση και να μπερδεύονται τα σήματα
των καναλιών. Έχω το αποκλειστικό μπροστά μου, αυτό όμως που κανένας δεν
θέλει, που αδιαφορεί αν φυσάει στα βόρεια του νησιού κι αν τα σέρφινγκ πατάνε
γκάζι – ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα ήταν είδηση, θα έβαζαν πάνω τη σφραγίδα του
σταθμού και θα χάλαγαν την εικόνα. Διαφορετική εικόνα, χωρίς καμιά είδηση.

Είναι και η μυρωδιά, βλέπετε. Αλμύρα. Σκεπάζει όλες τις άλλες, σαν να μην
έφτασαν ποτέ στη μύτη μας, σαν να μην άλλαξαν τη γεύση του καλοκαιριού, η
αλμύρα έχει εξαφανίσει όλα τα στοιχεία. Και ο αέρας την πάει παντού, μέχρι την
τελευταία μας σκέψη. Και πιο πέρα. «Είδες που βρήκα το καλύτερο σημείο;». Ναι,
το βρήκε. Τις μέρες με τις πιο μεγάλες ζέστες, που βροχή από αποκαλύψεις,
πρόσωπα, σενάρια, αναλύσεις και άλλες αποκαλύψεις, που όλα τα καλά σημεία στον
χάρτη ήταν εξαφανισμένα. Ψυχραιμία, ε; (στον εαυτό μου το λέω).