ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο υπολογιστής μου… ενυδρείο

Όλοι έχουν κι από ένα σχόλιο για τον υπολογιστή μου. Όχι για το μηχάνημα
καθεαυτό, μα για τους ήχους του και τα μικροπράγματα που κουβαλάει.

«Τι έγινε, πνίγεται;», απορεί ο ένας ακούγοντας τις μπουρμπουλήθρες. Όχι δεν
πνίγεται! Απλώς, αντί το μενού να έρχεται αθόρυβα σαν να μπαίνει από μια
ανοιχτή πόρτα, το βρίσκω καλύτερο να αναδύεται από τον βυθό.

«Αυτό πάλι τι είναι, σαν καρακάξα ακούγεται», σχολιάζει ο άλλος την ώρα του
maximize. Τα δελφίνια εννοεί, που μιλούν ακαταλαβίστικα κάθε φορά που ένα
παράθυρο γεμίζει την οθόνη, σαν να αναγγέλλουν το πρόγραμμα.

«Δεν σε ενοχλεί αυτός ο θόρυβος;» ρωτά ένας τρίτος που τυχαίνει να ακούσει το
κύμα την ώρα που ξεκινούν τα Windows.

Όχι, καθόλου δεν μ’ ενοχλεί. Ίσα ίσα, αντί να έρχονται από τα σκοτεινά και
βουβά άδυτα του μηχανήματος, προτιμώ να τα ξεβράζει το κύμα στην επιφάνεια
εργασίας.

«Έχεις mail», διαπιστώνουν κάποιοι τέταρτοι, καθώς ακούν τη σειρήνα του
πλοίου. Δεν με πειράζει που το καταλαβαίνουν κι άλλοι εκτός από μένα. Γιατί να
αφήσω έναν απρόσωπο και αμίλητο server να κάνει τον ταχυδρόμο, αφού τα mail
μπορεί να μου τα φέρνει και το βαπόρι;

Όπως δεν με πειράζει που κάθε φορά που κρασάρει στο σύστημα πρέπει να βγάζω τα
βότσαλα και τα κοχύλια και να τα τακτοποιώ πάλι πάνω στο κουτί μετά την
επιδιόρθωση της βλάβης.

Πιο πολύ με πειράζει που δεν έχουν λίγη άμμο για να πλαγιάζουν.

Δεν με νοιάζουν τα σχόλια για το δικό μου περιβάλλον Windows. Ναι, μοιάζει με
ενυδρείο. Αλλά το προτιμώ απ’ το κλουβί…