Γνώρισα τον «Λάμπρο»

Άλλος ένας κατηγορούμενος για συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη αναγνωρίζει στο πρόσωπο
του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου τον «Λάμπρο», τον άνθρωπο που κατηύθυνε τις
τρομοκρατικές επιθέσεις της οργάνωσης.Η γνωριμία του Μάκη Σερίφη με τον
«Λάμπρο», όπως αναφέρει στην προανακριτική του απολογία, έγινε σε ταβέρνα της
Δραπετσώνας. Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά και τον «Φώτη», δηλαδή τον Θεολόγο
Ψαραδέλλη, ο οποίος, υπενθυμίζουμε, έχει ισχυριστεί ότι ουδέποτε γνώρισε τον
Αλέξανδρο Γιωτόπουλο. Την πραγματική ταυτότητητα του «Λάμπρου» έμαθε ο Μάκης
Σερίφης πρόσφατα, όταν είδε στην τηλεόραση τον φερόμενο ως αρχηγό της 17
Νοέμβρη. Το ίδιο συνέβη και με τους Χριστόδουλο και Σάββα Ξηρό, όπως και με
τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που τους γνώριζε ως «Μανώλη», «Μιχάλη» και «Τάκη»
αντιστοίχως. «Λουκάς» μετονομάστηκε ο Δ. Κουφοντίνας αργότερα και συγκεκριμένα
μετά τη δολοφονία του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας Μιχάλη Βρανόπουλου.

Η ληστεία στα Πατήσια

Στην απολογία του λέει σχετικά:

«Τα χρήματα από τη ληστεία στα Πατήσια τα κράτησαν τα άτομα που παρέμειναν στο
βαν. Μετά τη ληστεία, μέσα στα επόμενα δύο-τρία χρόνια, έπαψα να
δραστηριοποιούμαι γιατί δούλευα νύχτα και γιατί αισθανόμουν ότι κάποιες
καταστάσεις οργανωτικής λειτουργίας ξέφευγαν από τον έλεγχό μου και από τη
δυνατότητά μου να τις κατανοήσω. Ο “Μιχάλης” κάποια στιγμή μού ζήτησε να
αγοράσω επιτραπέζια ρολόγια για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών. Τέλος του
1993 συμμετείχα στην παρακολούθηση που εφέρετο να ανήκει στον διοικητή της ΕΤΕ
Μιχ. Βρανόπουλο, χωρίς όμως να τον δω. Στην επιχείρηση κατά Βρανόπουλου δεν
είχα άλλη συμμετοχή.

Η γνωριμία στη Δραπετσώνα

Το διάστημα 1989-1993 σε ταβέρνα στην περιοχή της Δραπετσώνας συνάντησα για
πρώτη φορά τον “Λάμπρο” και τον “Φώτη”. Από το 1994 έως το 1998 είχα τυχαίες
συναντήσεις με κάποια μέλη της οργάνωσης και από τις αρχές του 1999 δεν είχα
καμία ενημέρωση και επαφή. Μεταξύ 1989-1993, εγώ, ο “Τάκης”, ο “Μιχάλης” και ο
Ηρακλής συναντηθήκαμε και μας έδωσε ο “Τάκης” κάποια χρήματα. Θέλω να αναφέρω
ότι τις τελευταίες μέρες από τα ΜΜΕ αναγνώρισα τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο ως
“Λάμπρο”, τον Χριστόδουλο Ξηρό ως “Μανώλη”, τον Σάββα Ξηρό ως “Μχάλη” και τον
Δημήτρη Κουφοντίνα ως “Τάκη” και μετέπειτα “Λουκά”. Επίσης, τον Βασίλη
Τζωρτζάτο ως “Σταμάτη”, τον Θεολόγο Ψαραδέλλη ως “Φώτη” και τους γνωστούς μου
από την παιδική μου ηλικία Ηρακλή Κωστάρη και Κώστα Καρατσώλη, που ήταν ο
“Χάρης” και ο “Στέλιος” αντίστοιχα. Μετά την έκρηξη της βόμβας στον Πειραιά
και τα όσα ακολούθησαν τον τραυματισμό του Σάββα Ξηρού δεν συναντήθηκα ούτε
μίλησα με κανένα γνωστό μου μέλος της 17 Νοέμβρη. Σχολίασα μόνο το γεγονός με
τον ξαδερφό μου Παύλο Σερίφη». Και καταλήγει λέγοντας: «Η συμμετοχή μου στην
οργάνωση είχε καθαρά πολιτικά και ιδεολογικά κίνητρα για μία καλύτερη κοινωνία
με ίσα ανθρώπινα δικαιώματα. Πιθανόν από κάποιες ενέργειές μου να έβλαψα
κάποιους συνανθρώπους μου, αλλά αυτές δεν είχαν σκοπό το προσωπικό όφελος».

Με μύησε ο Κωστάρης και συνάντησα τον Κουφοντίνα

Ο Μάκης Σερίφης (πάνω) μυήθηκε στην ιδέα της τρομοκρατίας από τον Ηρακλή Κωστάρη (κάτω), συγκάτοικό του έως το 1989

Εντάχθηκε στη 17 Νοέμβρη με σκοπό να βοηθήσει στον αγώνα για τη βελτίωση της
κοινωνίας. Έτσι εξηγεί σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά τη στρατολόγησή του, την
τρομοκρατική του δραστηριότητα. Ο «Στάθης» ή Μάκης Σερίφης μυήθηκε στην ιδέα
της τρομοκρατίας από τον Ηρακλή Κωστάρη, συγκάτοικό του έως το 1989.

Στην προανακριτική του απολογία περιγράφει τις επιθέσεις στις οποίες έλαβε
μέρος, αλλά και τα πρόσωπα που γνώρισε ως ενεργό μέλος της οργάνωσης.

Η συνάντηση

«Μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό ήρθα στην Αθήνα και έμενα στην πλατεία
Καραμανλάκη μαζί με τους Κώστα Καρατσώλη και Ηρακλή Κωστάρη. Μείναμε μαζί οι
τρεις μας μέχρι τις αρχές του 1989. Μετά από λίγους μήνες μετακόμισα μαζί με
τον Ηρακλή Κωστάρη στην οδό Σκύρου, στο Γαλάτσι. Εκεί κάποια μέρα ο Ηρακλής
Κωστάρης με ρώτησε αν ήθελα να συμμετάσχω μαζί με αυτόν, τον Κώστα Καρατσώλη
και άλλους, στον αγώνα που κάνουν για την καλυτέρευση της κοινωνίας. Συμφώνησα
και με έφερε σε επαφή με κάποιο άτομο που μου σύστησε σαν “Τάκη”. Αυτός μου
είπε ότι θα βρισκόμαστε κατά καιρούς και θα γίνονται κάποιες δουλειές με
ανατρεπτικό χαρακτήρα. Δεν μου κατονόμασε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο της
ομάδας, παρά μόνο ότι κινείται στον αριστερό χώρο. Στη συγκεκριμένη συνάντηση
ο “Τάκης” (Δημήτρης Κουφοντίνας) αποκαλούσε τον Ηρακλή “Χάρη” και ο Ηρακλής
μού είπε ότι θα με αποκαλούσε “Στάθη” για λόγους ασφαλείας. Εγώ πήγα
αποφασισμένος να γίνω μέλος της ομάδας. Κατά καιρούς έγιναν και άλλες
συναντήσεις στον δρόμο με “Τάκη” και Ηρακλή, στις οποίες συζητούσαμε διάφορα
για την ομάδα. Σε κάποιο από αυτά τα ραντεβού ο “Τάκης” μού είπε ότι θα
πηγαίναμε να κλέψουμε πινακίδες στην Κυψέλη. Πράγματι συναντηθήκαμε, την
επομένη, μαζί με άλλα δύο άτομα που μου τα σύστησε ο “Τάκης” ως “Μιχάλη”
(Σάββας Ξηρός) και “Σταμάτη” (Βασίλης Τζωρτζάτος). Βρήκαμε ένα Ι.Χ. και
κάποιος από εμάς αφαίρεσε τις πινακίδες. Εμένα μου είχαν δώσει ένα 38άρι
περίστροφο. Μετά την επιχείρηση δώσαμε τα όπλα στον “Τάκη” και σκορπιστήκαμε
σε άλλες κατευθύνσεις. Συχνά πηγαίναμε και μετακινούσαμε ένα κλεμμένο
αυτοκίνητο που ήταν σταθμευμένο κοντά στον Ερυθρό Σταυρό. Κάθε φορά που το
κάναμε αυτό οπλοφορούσαμε.

Στο Συκούριο

Με αυτό το αυτοκίνητο αρχές Δεκεμβρίου 1989 πήγαμε στο Συκούριο Λάρισας.
Σταθμεύσαμε κοντά σε ένα στρατόπεδο, μπήκαμε από συρματοπλέγματα περίφραξης, ο
“Μιχάλης” έβγαζε τα κεραμίδια από τη σκεπή, κατέβαινε κάτω και μας έλεγε τι
είχε μέσα η αποθήκη. Εμείς προσέχαμε μήπως εμφανιστεί κάποια περίπολος. Δεν
ήμασταν μεταμφιεσμένοι, αλλά οπλοφορούσαμε. Εγώ κρατούσα ένα 45άρι. Εκ των
υστέρων έμαθα ότι είχαν πάει κι άλλη φορά στο Συκούριο, χωρίς εμένα. Μετά από
λίγες μέρες ξαναπήγαμε στη Λάρισα. Στον δρόμο πήραμε μαζί μας ένα ακόμη άτομο.
Τα ξύλινα κιβώτια που παραλαμβάναμε από το στρατόπεδο είχαν μέσα σημειώσεις,
κουτιά με σφαίρες και χειροβομβίδες Μόλις τα παραλαμβάναμε, τα τοποθετούσαμε
σε μεγάλα σακίδια. Είχαμε χωριστεί σε δύο ομάδες και ακολουθώντας διαφορετική
διαδρομή βγήκαμε από το ίδιο σημείο που είχαμε μπει μέσα στο στρατόπεδο και
επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο. Πήγαμε σε μια πόλη που είχε μεγάλες πολυκατοικίες.
Ξεφορτώσαμε τα πυρομαχικά και επιστρέψαμε στην Αθήνα.

Η… διαπίστωση

Μετά από αυτή την επιχείρηση κατάλαβα πως η ομάδα ήταν η 17 Νοέμβρη. Το
συζήτησα με τον Ηρακλή, ο οποίος μού το επιβεβαίωσε. Μετά από λίγο καιρό σε
άλλη συνάντηση ο “Τάκης” είπε ότι θα κάναμε επιχείρηση στο Πολεμικό Μουσείο
για να πάρουμε δύο μπαζούκας. Πριν κατέβουμε από το αυτοκίνητο, ο “Τάκης” μάς
έδωσε όπλα και εγώ πήρα ένα 38άρι, περούκες και γυαλιά μυωπίας και ηλίου.
Μπαίνοντας στο Μουσείο ο “Μανώλης” φώναξε “Γίνεται άσκηση. Μη φοβάστε”. Εγώ
έμεινα στο ισόγειο και οι άλλοι τρεις ανέβηκαν στον πρώτο όροφο, πήραν τα
μπαζούκας και πήγαμε στο αυτοκίνητο. Επιστρέψαμε τα όπλα και αποχωρήσαμε
πεζή».