«Στο πρόσωπο του «Ψηλού» αναγνωρίζω τον Γιωτόπουλο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
13 λεπτά  |
 |
|
Με αυτό το βαν έγινε η ληστεία στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του Βύρωνα, από τη |
Η απολογία του Κώστα Καρατσώλη έχει ως εξής:
«Το έτος 1978 γνώρισα τον Ηρακλή ΚΩΣΤΑΡΗ στο Γυμνάσιο Πάργας, όπου ήμασταν
συμμαθητές. Η φιλία μας συνεχίστηκε από τότε μέχρι σήμερα και μάλιστα το έτος
1991 με στεφάνωσε και αργότερα το ίδιο έτος μου βάπτισε το πρώτο μου παιδί.
Είχαμε πάντοτε καλές οικογενειακές σχέσεις και οι επαφές μας ήταν πολύ συχνές.
Στις αρχές Μαΐου του έτους 1988 μου πρότεινε να πάμε να πιούμε καφέ με δύο
φίλους του στο Παγκράτι. Εκείνη την εποχή διέμενα στην οδό Σκαλιστήρη αρ. 9,
περιοχής Πλατείας Κολιάτσου μαζί με τον Ηρακλή ΚΩΣΤΑΡΗ, ο οποίος ήταν
συγκάτοικός μου από τον Οκτώβριο του 1987 μέχρι το έτος 1990.
Αργότερα γνώρισα και τον Ηρακλή, τον Μιχάλη και τον Λουκά. Αμέσως όμως άκουσα
τον Μιχάλη και τον Λουκά να αποκαλούν τον φίλο μου Ηρακλή με το μικρό όνομα
Χάρη.
Με ονόμασαν Στέλιο
Αφού συζητήσαμε για διάφορα θέματα γενικού και αορίστου περιεχομένου, σε
κάποια στιγμή μου είπαν ότι από τώρα και στο εξής θα σε λέμε Στέλιο χωρίς να
θυμάμαι ακριβώς ποιος από τους τρεις μου προσδιόρισε το όνομα αυτό. Τότε
άρχισα να καταλαβαίνω ότι και τα ονόματα Μιχάλης και Λουκάς ήταν ψευδώνυμα
όπως το ίδιο ήταν και του Χάρη.
Τότε δεν μου εξήγησαν για ποιο λόγο θα με αποκαλούσαν Στέλιο, αλλά εγώ
κατάλαβα ότι κάτι περίεργο θα συνέβαινε. Στο ουζερί καθήσαμε περίπου μία ώρα
και όταν αποχωρήσαμε, περί την 22.00 ώρα, ρώτησα τον Ηρακλή γιατί σε
αποκαλούσαν Χάρη και γιατί εγώ ονομάστηκα Στέλιος. Ο Ηρακλής μου απάντησε ότι
θα κάνουμε κάποιους αγώνες και γι’ αυτό πρέπει να παίρνουμε κάποιες
προφυλάξεις. Εγώ και ο Ηρακλής ξεκινήσαμε για το σπίτι μας και ο Μιχάλης με
τον Λουκά έφυγαν πεζοί προς άγνωστη κατεύθυνση.
 |
|
Κώστας Καρατσώλης. Μετά την έφοδο στο Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα συνάντησε |
Ύστερα από 10 μέρες ο Ηρακλής μου είπε να πάμε για να συναντήσουμε τα παιδιά,
δηλαδή τον Μιχάλη και τον Λουκά, οι οποίοι όπως μου αποκάλυψε ανήκουν σε μια
οργάνωση χωρίς να μου πει το όνομά της.
Με τα ίδια άτομα συναντηθήκαμε άλλη μια φορά, σε ένα δρόμο που βρίσκεται
πλησίον της Πλατείας Εξαρχείων που δεν θυμάμαι να σας πω. Η συνάντηση αυτή
έγινε μετά από δέκα ημέρες περίπου από το δεύτερο ραντεβού. Εκεί εγώ δεν
μίλησα καθόλου. Μαζί τους συνομίλησε μόνο ο Ηρακλής, τον οποίο συνέχιζαν να
αποκαλούν Χάρη. Από τα λεγόμενα του Ηρακλή, καθώς επίσης και από τη συζήτηση
που είχε μαζί με τον Μιχάλη και τον Λουκά κατάλαβα ότι ανήκαν σε μια οργάνωση
μέλη της οποίας έριχναν βόμβες και μολότοφ σε διάφορους τόπους.
Η επιδρομή στον Βύρωνα
Στο επόμενο ραντεβού που ήταν με τους Μιχάλη, Λουκά και τον Ηρακλή, μου
αποκάλυψαν ότι είναι μέλη της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη και είχαν σχεδιάσει να εισβάλουν
στο Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα για να πάρουν όπλα για την οργάνωση. Εγώ
δέχθηκα την πρόταση και τις επόμενες ημέρες χωρίς να θυμάμαι σε πόσες ακριβώς
εισβάλαμε στο Αστυνομικό Τμήμα με τον ακόλουθο τρόπο. Εγώ με τον Μιχάλη πέρασα
μια φορά απ’ έξω από το Τμήμα για να δούμε πώς είναι ο χώρος. Μετά από 2-3
μέρες εγώ, ο Μιχάλης, ο Λουκάς και ο Ηρακλής ξαναπήγαμε όπως και την
προηγούμενη φορά με τα πόδια για να δούμε το χώρο και τα μέτρα φύλαξης αυτού,
προκειμένου να καταστρώσουμε το σχέδιο εισβολής.
Δύο ή τρεις μέρες πριν από την εισβολή εγώ συναντήθηκα με τον Ηρακλή, τον
Μιχάλη, πιθανόν και τον Λουκά σε καφενείο της περιοχής Αγίου Νικολάου και
κανονίσαμε το τελικό σχέδιο εισβολής, το οποίο ορίστηκε να γίνει την 14/8/88.
Μεσημβρινές ώρες της 14/8/88 εγώ, ο Ηρακλής, ο Σταμάτης, τον οποίο συνάντησα
εκεί για πρώτη φορά, ο Λουκάς, ο Μιχάλης και ο Μανώλης, τον οποίο επίσης είδα
για πρώτη φορά, συναντηθήκαμε σε προκαθορισμένο ραντεβού σε μια πλατεία κοντά
στο Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα. Εκεί καθορίστηκαν από τον Λουκά οι ρόλοι του
καθενός.
Ντυμένος αστυνομικός
Συγκεκριμένα, ο Μιχάλης ήταν ντυμένος αστυνομικός και συνόδευε ως κρατούμενο
τον Λουκά ή τον Μανώλη και θα έμπαιναν πρώτοι στο Τμήμα. Μετά απ’ αυτούς θα
έμπαινα εγώ με τον Σταμάτη και θα ακολουθούσαν οι υπόλοιποι. Το σχέδιο
εκτελέστηκε επακριβώς. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε σκοπός στο Τμήμα, δηλαδή
έξωθεν αυτού, αλλά ήταν προφανώς μέσα στο Τμήμα. Αφού μπήκαν οι δύο πρώτοι,
δηλαδή ο Μιχάλης μαζί με τον Λουκά ή τον Μανώλη, ακολουθήσαμε εγώ με τον
Σταμάτη και πίσω από μας ο Λουκάς ή ο Μανώλης με τον Ηρακλή. Εγώ με τον
Σταμάτη μπήκαμε στο πίσω δωμάτιο του ισογείου, όπου εκεί ήταν ένας αστυνομικός
στον οποίο είπαμε να μείνει ακίνητος, όπως και έγινε. Οι υπόλοιποι είχαν
διασκορπιστεί σε διάφορους χώρους του Τμήματος χωρίς όμως εγώ να βλέπω τι
έκαναν γιατί από το χώρο το δικό μου ο Σταμάτης είχε βγει για να βλέπει τι
συμβαίνει. Στον ισόγειο χώρο, και συγκεκριμένα εκεί όπου ήταν μια κοπέλα
αστυνομικός, μπαίνοντας εμείς στο Τμήμα είδα ότι μπήκε κάποιος χωρίς να
προσέξω ποιος. Κατά την είσοδό μας στο Τμήμα ο Μιχάλης κρατούσε όπλο,
καλυμμένο με κάτι σαν σακάκι. Ο Λουκάς κρατούσε ένα σακ βουαγιάζ στο οποίο
όταν φεύγαμε είδα ότι είχε όπλα, χαρτιά και άλλα αντικείμενα του Τμήματος.
Όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή εγώ, ο Μανώλης, ο Ηρακλής και ο Σταμάτης είχαμε όπλα
πάνω μας, τα οποία πήραμε στα χέρια μας από τη στιγμή που εισήλθαμε στο Τμήμα.
Όλα τα παραπάνω όπλα μας είχε δώσει ο Λουκάς ή ο Μιχάλης στην πλατεία που
είχαμε συναντηθεί πριν από την έναρξη της επιχείρησης.
Είδα τον «Ψηλό»
Όταν ολοκληρώθηκε η επιχείρηση μέσα στο Τμήμα, η οποία διήρκεσε πέντε λεπτά
περίπου, κάποιος από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδος, δεν θυμάμαι ποιος, έδωσε την
εντολή να αποχωρήσουμε.
Βγαίνοντας εγώ με τον Σταμάτη από το δωμάτιο προς την έξοδο, οδηγήσαμε τον
αστυνομικό που ήταν στο χώρο μας στα κρατητήρια μαζί με τους άλλους
αστυνομικούς που ήδη ήταν εκεί. Τους αστυνομικούς αυτούς προφανώς είχαν
οδηγήσει στα κρατητήρια τα υπόλοιπα μέλη της ομάδος, δηλαδή ο Λουκάς, ο
Μιχάλης, ο Ηρακλής και ο Μανώλης.
Πρώτος από το Τμήμα βγήκα εγώ και πίσω μου ήρθαν οι υπόλοιποι. Εδώ θέλω ν’
αναφέρω ότι βγαίνοντας από το Τμήμα είδα απέναντι έναν ψηλό του οποίου δεν
θυμάμαι λεπτομερώς τα χαρακτηριστικά, αλλά μου ήρθαν στο μυαλό προηγούμενες
συζητήσεις με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδος στις οποίες γινόταν αναφορά σε
κάποιον ψηλό. Αμέσως συνδύασα την παρουσία του ατόμου αυτού με τις συζητήσεις
που κάναμε.
Λάμπρος =Γιωτόπουλος
Επίσης σε μεταγενέστερες συζητήσεις άκουσα για έναν Λάμπρο και αμέσως κατάλαβα
ότι πρόκειται για τον ψηλό που προανέφερα. Τώρα βλέποντας στις εφημερίδες
φωτογραφίες του Αλέκου ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ αναγνωρίζω σ’ αυτές το άτομο που προανέφερα
ως Λάμπρο ή Ψηλό και τον οποίο πρωτοείδα κατά την έξοδό μου, μετά την εισβολή
στο Αστυνομικό Τμήμα Βύρωνα. Βγαίνοντας από το Τμήμα, πρώτος εγώ και πίσω μου
οι υπόλοιποι, κατευθυνθήκαμε προς τα δεξιά όπου στην πρώτη διασταύρωση των
δρόμων υπήρχε σταθμευμένο ένα επιβατικό αυτοκίνητο χωρίς να θυμάμαι μάρκα και
χρώμα αυτού, και μπήκαμε μέσα εγώ, ο Λουκάς, ο Μιχάλης και ο Ηρακλής. Ο Λουκάς
οδήγησε το αυτοκίνητο λίγο πιο κάτω απ’ την πλατεία που αρχικά είχαμε
συναντηθεί, όπου κατέβηκα εγώ και ο Ηρακλής, χωρίς να γνωρίζω πού πήγαν οι
άλλοι. Στη διαδρομή εγώ και ο Ηρακλής παραδώσαμε τα πιστόλια που είχαμε
προηγουμένως προμηθευτεί για την επιχείρηση στον Μιχάλη.
Μετά την αποβίβασή μας από το αυτοκίνητο περπατήσαμε για λίγο μέχρι τη στάση
του τρόλεϊ και όταν πέρασε το πρώτο τρόλεϊ μπήκαμε σ’ αυτό. Κατεβήκαμε σ’ έναν
κεντρικό δρόμο που δεν θυμάμαι ποιον ακριβώς και από εκεί συνεχίσαμε με τα
πόδια για 7-8 λεπτά έως ότου καταλήξουμε πλησίον της περιοχής του ξενοδοχείου
ΚΑΡΑΒΕΛ, όπου είχαμε αφήσει το παπάκι μας και επιστρέψαμε μάλλον σπίτι μας.
Δεκαπέντε συναντήσεις
Από την εισβολή στο Τμήμα του Βύρωνα μέχρι το τέλος του έτους 1990, όπου
διαμένω στην οδό Σκαλιστήρη, όπως προανέφερα, μαζί με τον Ηρακλή, δεν έχω
λάβει μέρος σε καμία επιχείρηση της οργάνωσης. Αρχές του έτους 1991 μετακομίζω
στο Γαλάτσι, στην οδό Πλάτωνος αρ. 57, όπου εκεί συζώ με τη σημερινή σύζυγό
μου. Θέλω εδώ να διευκρινίσω ότι από τον Αύγουστο του 1988 που έγινε η εισβολή
στο Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα μέχρι τα τέλη του έτους 1989 διατηρώ επαφές με
τον Λουκά και τον Μιχάλη, όπως επίσης και με τον Ηρακλή. Απ’ ό,τι θυμάμαι στο
διάστημα αυτό συναντήθηκα με αυτά τα άτομα περίπου δεκαπέντε φορές.
Στις συναντήσεις αυτές, απ’ ότι μπορώ να θυμηθώ, είχαμε πει ότι «θα κάνουμε»
έναν βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, ότι «θα κάνουμε» το Συκούριο και ότι θα
βάλουμε «καλάθια» σε αυτοκίνητα πρεσβειών. Για το χτύπημα εναντίον του
βουλευτή εμένα δεν μου ζητήθηκε να συμμετάσχω, ενώ για τα «καλάθια» στα
αυτοκίνητα των πρεσβειών μού είχε ζητηθει η συμμετοχή, αλλά δεν μπόρεσα εγώ να
πάω.
Έλεγχος στο Συκούριο
Για το Συκούριο θυμάμαι ότι ένα μήνα πριν «τη δουλειά» είχα συναντηθει με τον
Λουκά και τον Μιχάλη εδώ στην Αθήνα, απογευματινή ώρα και με ένα Ι.Χ. Φ
αυτοκίνητο μάρκας Nissan Vanette, νομίζω ασημί χρώματος, που οδηγούσε ο Λουκάς
στο οποίο επέβαινε και ο Μιχάλης πήγαμε στο στρατόπεδο Συκουρίου Λάρισας.
Αφήσαμε το αυτοκίνητο πίσω από ένα λόφο πριν το στρατόπεδο και με τα πόδια
ανεβήκαμε στην κορυφή του λόφου. Από κει φαινόταν όλο το στρατόπεδο, και
κινηθήκαμε περιφερειακά σε κάποια σημεία για να ελέγξουμε τις κινήσεις του
στρατοπέδου.
Παραμείναμε περίπου για δύο ώρες και απ’ ότι κατάλαβα, ο Λουκάς και ο Μιχάλης
πρέπει να γνώριζαν καλά τον χώρο αφού είχαν ξαναπάει. Στη συνέχεια επιστρέψαμε
στην Αθήνα. Όταν έγινε «η δουλειά» στο στρατόπεδο, αν και μου έκαναν πρόταση,
εγώ δεν μπόρεσα να πάω γιατί ήμουνα στην Κέρκυρα για οικογενειακούς λόγους.
Από τότε μέχρι την επόμενη δουλειά που ήταν η ληστεία στο ταχυδρομικό
ταμιευτήριο του Βύρωνα το έτος 1997, διατηρούσα αραιές σχέσεις και επαφές με
τους: Ηρακλή, Μιχάλη, Λουκά και τον Μανώλη.
Η ληστεία στον Βύρωνα
Δύο ημέρες πριν τη ληστεία στον Βύρωνα συναντήθηκα με τον Μιχάλη βραδινή ώρα
και πήγαμε για να δω τον χώρο τον οποίο δεν είχα δει. Το πρωί εκείνης της
ημέρας ξεκίνησα με το μηχανάκι μου από το σπίτι και σε κάποιο σημείο που
είχαμε καθορίσει από πριν συνάντησα τον Ηρακλή που ήταν κι αυτός με το
μηχανάκι του και συνεχίσαμε με ταξί προς τον Βύρωνα όπου 200 μέτρα περίπου
πριν το προκαθορισμένο σημείο συνάντησης με τα άλλα μέλη κατεβήκαμε και πήγαμε
με τα πόδια. Εκεί πρέπει να φθάσαμε περίπου στις 07.00 η ώρα. Εκεί συναντήσαμε
τον Μιχάλη, τον Λουκά και τον Μανώλη και μετά από λίγο ήρθε ένα φορτηγάκι βαν,
το οποίο σταμάτησε και μπήκαμε όλοι μέσα στο κουβούκλιο αυτού.
Ο οδηγός του βαν πήρε σήμα από κάποιον που προφανώς ήταν εκεί και ειδοποίησε
και ξεκίνησε προς το ταμιευτήριο όπου σταμάτησε μπροστά στην πόρτα όχι της
κυρίας εισόδου. Αμέσως κατεβήκαμε και αφού βγάλαμε τον κοιλοδοκό ο Μιχάλης και
ο Μανώλης σπάσανε την πόρτα, εγώ τράβηξα τον κοιλοδοκό στο βαν, οι άλλοι
μπήκαν μέσα, πήραν τους σάκους και αμέσως απομακρυνθήκαμε. Μετά από απόσταση
περίπου ενός χιλιομέτρου αφού αφήσαμε γάντια, όπλα και κουκούλες, εγώ με τον
Ηρακλή κατεβήκαμε από το βαν και στη συνέχεια αφού βαδίσαμε λίγα μέτρα πήραμε
διερχόμενο ταξί και πήγαμε στο σημείο όπου είχαμε αφήσει τα μηχανάκια και από
εκεί πήγαμε στα σπίτια μας. Εγώ απ’ αυτή τη ληστεία δεν πήρα καθόλου χρήματα
και ούτε ξέρω πόσο ήταν το ακριβές ποσό που πήραμε.
Η ληστεία στα Πατήσια
Η επόμενη και τελευταία συμμετοχή μου ήταν η ληστεία της χρηματαποστολής του
ΟΤΕ Πατησίων, τον Απρίλιο του έτους 2002.
Στη συνέχεια κάναμε και άλλες συναντήσεις και σε μια απ’ αυτές ήταν και ο
Λουκάς όπου και συζητήσαμε για το σχέδιο της «δουλειάς».
Την επόμενη ημέρα, το μεσημέρι, πήγα για να δω τον χώρο μαζί με τον Μιχάλη.
Την ημέρα της ληστείας γύρω στις 15.00 ώρα συναντηθήκαμε σε προκαθορισμένο
σημείο εγώ, ο Μιχάλης, ο Λουκάς και ο Παναής και επιβιβαστήκαμε σε δύο
κατοστάρια παπάκια.
Εκεί ενώ περιμέναμε, είδα απέναντι στη γωνία Γαλατσίου και Δροσοπούλου ένα
άτομο που είχε τύχει να τον δω δυο – τρεις φορές κατά το παρελθόν σε ταβέρνες
και μου είχε συστηθεί με το όνομα Λάμπρος.
Στο προκαθορισμένο σημείο που πήραμε τα παπάκια ο Μιχάλης είχε ένα σακ
βουαγιάζ και μας έδωσε περίστροφα και γάντια. Έχω την εντύπωση ότι ο Λάμπρος
που ήταν στο σημείο που προανέφερα ειδοποίησε τον Λουκά με κάποια
προσυνεννοημένη κίνηση ότι έρχεται η χρηματαποστολή ώστε να είμαστε σε
ετοιμότητα. Όταν ήρθε η χρηματαποστολή κινηθήκαμε με τα παπάκια στο σημείο,
σταματήσαμε απέναντι από τον ΟΤΕ και κατεβήκαμε αφήνοντας τις μηχανές
αναμμένες. Ο Μιχάλης κινήθηκε προς ένα καρτοτηλέφωνο μαζί με τον Παναή, εγώ
έμεινα τρία τέσσερα μέτρα από το παπάκι και ο Λουκάς πιο πίσω κοντά σ’ ένα
κτίριο γραφείων όπου υπάρχει εκεί. Όταν βγήκε από το κτίριο του ΟΤΕ ο
υπάλληλος της χρηματαποστολής και κατευθυνόταν προς το φορτηγό, τον πλησίασε ο
Μιχάλης και αφού τον απείλησε με το όπλο του πήρε το κιβώτιο με τα χρήματα και
επιβιβάστηκε στο παπάκι που οδηγούσε ο Παναής, ενώ ο Λουκάς επιβιβάστηκε στο
παπάκι που οδηγούσα εγώ και απομακρυνθήκαμε.
Περιπετειώδης διαφυγή
Κινηθήκαμε στην οδό Κωστή Παλαμά και αμέσως στο πρώτο στενό στρίψαμε αριστερά
αντίθετα στον μονόδρομο και βγαίνοντας στην οδό Πατησίων ο οδηγός της
χρηματαποστολής που μας καταδίωκε χτύπησε τα παπάκια που οδηγούσαμε στο πίσω
μέρος με αποτέλεσμα αυτοί να πέσουν κάτω. Τότε ο Λουκάς με την απειλή του
όπλου σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, έβγαλε έξω τον οδηγό και μπήκε
αυτός στη θέση του. Εγώ κάθησα στη θέση του συνοδηγού και πίσω κάθησαν ο
Μιχάλης με τον Παναή. Μέσω διαφόρων οδών φθάσαμε κοντά στο νοσοκομείο
Παμμακάριστος όπου ο Μιχάλης μ’ ένα τσεκούρι έσπασε το κουτί, έβγαλε τα
χρήματα, τα έβαλε στον σάκο και στη συνέχεια εγκαταλείψαμε το αυτοκίνητο κοντά
στον σταθμό των Κάτω Πατησίων αφού προηγουμένως δώσαμε τα όπλα και τα γάντια
στον Μιχάλη. Σε εφημερίδες διάβασα ότι το ποσό που πήραμε ήταν περίπου 240.000
ευρώ, από τα οποία εγώ δεν πήρα τίποτα. Από την αρχή που μπήκα στην οργάνωση
μέχρι σήμερα εκτός από τις πράξεις που προανέφερα, είχα πάρει μέρος μαζί με
τον Λουκά και τον Μιχάλη την πρώτη φορά σε κλοπή πινακίδων.
Τέλος θέλω να προσθέσω ότι μετανιώνω για ό,τι έκανα και ότι αποκηρύσσω την
τρομοκρατία γιατί συνειδητοποίησα ότι είναι αδιέξοδο.
Ποιους γνώρισα με ποια ψευδώνυμα
Σ’ όλο αυτό το διάστημα που συμμετείχα στην οργάνωση, γνώρισα τον «Λουκά», τον
«Μιχάλη», τον «Σταμάτη», τον «Μανώλη», τον «Λάμπρο», τον «Χάρη» και τον
«Παναή». Μετά την έκρηξη βόμβας στον Πειραιά, τον τραυματισμό του Σάββα Ξηρού,
την ανακάλυψη των γιαφκών της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, και τις συλλήψεις των ατόμων
που ακολούθησαν, από τις εφημερίδες και την τηλεόραση πληροφορήθηκα και
διαπίστωσα ότι αυτοί που προανέφερα είναι: Ο «Λουκάς» είναι το πρόσωπο που
είδα στις εφημερίδες και στην τηλεόραση και αναζητείται απ’ την αστυνομία με
στοιχεία ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ Δημήτριος. Ο «Μιχάλης» είναι ο Σάββας Ξηρός. Ο «Σταμάτης»
είναι ο Τζωρτζάτος Βασίλειος. Ο «Μανώλης» είναι ο Χριστόδουλος Ξηρός. Ο
«Λάμπρος» είναι ο Γιωτόπουλος Αλέξανδρος. Ο «Χάρης» είναι ο κουμπάρος μου
Κωστάρης Ηρακλής τον οποίο όπως προανέφερα γνωρίζω απ’ τα παιδικά μου χρόνια.
Ο «Παναής» είναι ο Ξηρός Βασίλης. Όλους τους προαναφερόμενους ανεπιφύλακτα
αναγνώρισα και είμαι απόλυτα βέβαιος για την ταυτότητά τους.
Google news
