Βρέθηκαν σε αδιέξοδο…

Ο αριθμός των συλλήψεων μελών της 17 Νοέμβρη και ο ρυθμός με τον οποίο
γίνονται τις τελευταίες ημέρες, εντυπωσιάζει. Όμως, την ίδια στιγμή,
εντυπωσιάζει και η ευκολία με την οποία ομολογούν οι συλληφθέντες τόσο τη
συμμετοχή τους στην οργάνωση όσο και σε κάθε ένα χωριστά από τα τρομοκρατικά
χτυπήματα στα οποία πήραν μέρος.

Περισσότερο προκαλεί απορία και ερωτηματικά το γεγονός ότι οι τρομοκράτες
συλλαμβάνονται στα σπίτια τους, σε παραλίες και τόπους διακοπών: κανείς τους,
με εξαίρεση από τα γνωστά πρόσωπα τον Δημήτρη Κουφοντίνα, δεν κάνει προσπάθεια
να διαφύγει. Το γιατί λειτούργησαν και λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, ίσως
χρειαστεί καιρός για να απαντηθεί. Ίσως να πρέπει να φτάσουμε στις δίκες τους
για να γίνει γνωστό πώς σκέφτηκαν και γιατί δεν προσπάθησαν να διαφύγουν.

Γιάννης Πανούσης

Καλή οργάνωση

«Η καλή οργάνωση των επιχειρήσεων της Αστυνομίας ίσως είναι μια απάντηση στο
ερώτημα που εύλογα προκύπτει, γιατί δηλαδή δεν προσπάθησαν να διαφύγουν οι
κατηγορούμενοι τρομοκράτες όταν άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι και να
νιώθουν την ανάσα της Αστυνομίας στην πλάτη τους». Αυτό είναι μια πρώτη
προσέγγιση, λέει ο καθηγητής Εγκληματολογίας κ. Γιάννης Πανούσης,
σημειώνοντας παράλληλα πως κάθε άλλη εκτίμηση και γενίκευση αυτή την ώρα
κρύβει τον κίνδυνο να διαψευσθεί πολύ άμεσα. «Το ερώτημα προς το παρόν θα
πρέπει να παραμείνει ανοικτό», λέει και προσθέτει: «Ίσως η απάντηση να είναι
διαφορετική για τον καθένα από τους κατηγορουμένους και γι’ αυτό θα πρέπει να
περιμένουμε ν’ ακούσουμε τι θα πει ο καθένας, τόσο στις απολογίες τους όσο και
αργότερα, κατά την ακροαματική διαδικασία των δικών. Μπορεί κάποιοι να
ενεργούσαν με κίνητρο μόνο τα λεφτά, άλλοι μπορεί να ένιωσαν στην πορεία
τύψεις και να θέλησαν με τη σύλληψη και τη συνακόλουθη τιμωρία τους να
απαλλαγούν, ίσως κάποιοι άλλοι να μην πίστευαν ότι η Αστυνομία γνώριζε για
εκείνους. Βρισκόμαστε στην αρχή, θα δούμε στην πορεία γιατί δεν επεχείρησαν να
διαφύγουν», καταλήγει ο κ. Πανούσης.

Μαίρη Μπόση

Κόντρα σε κάθε «κανόνα»

Ένα από τα πολλά ερωτήματα που προκύπτουν από τα όσα μέχρι στιγμής έχουν γίνει
γνωστά για τη 17 Νοέμβρη χαρακτηρίζει το «γιατί δεν προσπάθησαν να διαφύγουν
τα μέλη της, παρά πολύ εύκολα παραδέχθηκαν την ενοχή τους» λέει η κ. Μαίρη
Μπόση, ειδική σε θέματα πολιτικής βίας. «Βλέπω πολλά κενά καθώς μελετώ τις
εκδηλώσεις της πολιτικής βίας. Αυτό το σχήμα που εμφανίζει η 17 Νοέμβρη
πηγαίνει κόντρα σε κάθε κανόνα που ακολουθούσαν έως τώρα οι αντίστοιχες
οργανώσεις διεθνώς. Δεν τηρούνται οι στοιχειώδεις κανόνες συνωμοτισμού:
γίνεται ένας πανζουρλισμός, κυριολεκτικά, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνουν
λοιπόν θα ήταν να ετοιμάσουν σχέδιο διαφυγής και διαφύλαξης της οργάνωσης,
αφού ως “επαναστατική” θα πρέπει να εξασφαλίσει τη συνέχεια αυτής της
“επανάστασης”. Μιλάμε, λοιπόν, για μια μετεξέλιξη της οργάνωσης, δεν πρόκειται
πλέον για δράση πολιτικής βίας: ο ιδεολογικός μανδύας έχει πέσει και βέβαια
μένει να απαντηθεί επιπλέον ποιος ήταν τελικά ο στόχος, τι ήθελε να πετύχει
αυτή η οργάνωση και τι πέτυχε τελικά;».

Μία ακόμη παρατήρηση της κ. Μπόση, με βάση τα έως τώρα γνωστά δεδομένα είναι
πως από μια στιγμή και μετά δεν μπορούμε να μιλάμε για «στρατολόγηση»
στελεχών, αλλά για πρόσληψη εκτελεστών. «Πού είναι η ιδεολογία τους χάριν της
οποίας δρουν; Στην αριστερή ή τη δεξιά, αν θέλετε, τρομοκρατία ο συγγραφέας
των προκηρύξεων και ο εκτελεστής δεν έχουν διαφορά. Λειτουργούν ως ομάδα. Εδώ
δεν υπάρχει ούτε αυτό το χαρακτηριστικό και ακόμη περισσότερο ο εκτελεστής
στην ερώτηση γιατί τράβηξε τη σκανδάλη απαντά απλώς “για όσα έγραφε η
προκήρυξη”, ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει γνώση, δεν υπερασπίζεται ιδεολογικά
την ενέργεια, αφού δεν φαίνεται να έχει ιδεολογία». Συνεχίζοντας, η κ. Μπόση
βλέπει πολλά χαρακτηριστικά κακοποιών του κοινού ποινικού δικαίου στα πρόσωπα
των ήδη συλληφθέντων. Αυτό δεν έχει προηγούμενο, παρά μόνο στην τελευταία
περίοδο της RAF, όταν είχε διαβρωθεί από τις μυστικές υπηρεσίες.

«Η πρακτική των οργανώσεων πολιτικής βίας είναι είτε να αρνούνται απόλυτα τη
συμμετοχή/ενοχή τους ή κι αν ομολογήσουν για τον εαυτό τους, αρνούνται να
αποκαλύψουν μέχρι τέλους το παραμικρό για οποιοδήποτε άλλο μέλος», επισημαίνει
η κ. Μπόση, παρατηρώντας ότι αυτό το χαρακτηριστικό το διατηρεί μόνο ο Αλ.
Γιωτόπουλος, ο οποίος αρνείται τα πάντα.

Βασίλης Δημακόπουλος

Πιθανή συμφωνία

«Η μόνη εξήγηση για το ότι δεν προσπάθησαν να διαφύγουν που μπορώ να δώσω,
χωρίς να έχω λάβει γνώση της δικογραφίας, είναι ότι πολύ απλά δεν μπορούσαν να
διαφύγουν και το καταλάβαιναν αυτό», λέει ο κ. Βασίλης Δημακόπουλος, πρόεδρος
της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων και προσθέτει: «Ίσως, τα πρόσωπα που
εμπλέκονται και έχουν συγγενική σχέση με τον πρώτο που έπεσε στα χέρια της
Αστυνομίας να έκαναν κάποιου είδους συμφωνία τις πρώτες κιόλας μέρες,
γνωρίζοντας ότι πρόκειται οι αρχές να φτάσουν σύντομα σ’ αυτούς. Έτσι,
αποσκοπώντας σε μια ηπιότερη ποινή, εκμεταλλευόμενοι τις σχετικές διατάξεις
του νέου νόμου, μπορεί να ήρθαν σε συμφωνία με τις αρχές, ώστε να παραμείνουν
ελεύθεροι τις πρώτες ημέρες, θέτοντας όμως στη διάθεση των αρχών κάποια
τηλέφωνά τους ή τη δυνατότητα να παρακολουθεί απλώς τις επαφές τους», λέει ο
κ. Δημακόπουλος, παρατηρώντας πως προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορεί και το
γεγονός ότι δεν έχουν ζητήσει τα αδέλφια του Σάββα Ξηρού δικηγόρο για την
υπεράσπισή τους, έως τώρα, τουλάχιστον. Μια ακόμη πιθανή εξήγηση, σημειώνει ο
κ. Δημακόπουλος, είναι πως η ενδεχόμενη σύλληψή τους στο εξωτερικό, όπου
ισχύουν διαφορετικοί νόμοι, θα μπορούσε να σημαίνει και έκδοσή τους από το
ξένο κράτος ακόμη και στις αμερικανικές αρχές.