ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πόσο τυχερός είσαι που έχεις μια ζωή

«Χάρηκα για τη γνωριμία», σου λέει στην πρώτη σας συνάντηση χαμογελώντας
πλατιά και εσύ ξέρεις ότι μέχρι την επόμενη πανσέληνο, άντε μέχρι την επόμενη
έκλειψη, θα έχεις σιχτιρίσει την ώρα και τη στιγμή που αντίκρυσες το
συγκεκριμένο εξωστρεφές και αδηφάγο στόμα. Διότι μέχρι τότε θα σου έχει
πραγματικά αποδείξει ότι «χάρηκε για τη γνωριμία». Πώς; Φροντίζοντας να σε
«γνωρίσει» και σε άλλους. Σε όσους περισσότερους γίνεται. Και κατά προτίμηση,
σε ανθρώπους που δεν σε γνωρίζουν… Ηλικία, άσχετη. Εμφάνιση, το ίδιο. Φύλο,
κι αυτό άσχετο, παρά τα κλισέ που επιμένουν περί του αντιθέτου. Το πορτρέτο
του καλού κουτσομπόλη (ή κουσκουσιάρη ή σπερμολόγου ή ψιθυριστή ή απλώς
κατίνας αν και της γιαγιάς μου, που την έλεγαν Κατίνα, δεν θα της άρεσε και
δεν θα της άξιζε καθόλου αυτή η ονοματική υποκλοπή) μοιάζει με εκείνα που
δημοσιεύονται τον τελευταίο καιρό κατά κόρον στις εφημερίδες: ένα σκοτεινό
περίγραμμα, με ένα τεράστιο ερωτηματικό να κρύβει τα συμπλέγματα που κουβαλάμε
όλοι στην πλάτη, αλλά που στη συγκεκριμένη περίπτωση βαρύνουν και τυραννάνε
μόνον τους άλλους. Ελλείψει ζωής, θα γίνεις για ένα χρονικό διάστημα η ζωή
του. Ελλείψει στοιχείων, θα εφεύρει μερικά, σιγά μην κάτσει να σκάσει. Ο καλός
κουτσομπόλης, άλλωστε, διακρίνεται για την επινοητικότητα, τη φαντασία, το
λέγειν, τις συνωμοτικές τάσεις και (φυσικά) την πεποίθηση ότι «όλοι κάτι
κρύβουν» (και ότι αυτός γεννήθηκε για να τους ξεσκεπάζει, αλλά χωρίς να τον
παίρνουν πρέφα). Ευήκοα ώτα πάντα θα βρίσκει. Και όλοι μαζί, πάντα θα σου
υπενθυμίζουν πόσο τυχερός είσαι που, παρά τις όποιες αγωνίες, ανασφάλειες και
ελλείψεις, ΕΧΕΙΣ μια ζωή.