Δρόμοι

Μια έκρηξη…

… της παραδοσιακής έριδας ανάμεσα στην Ισπανία και στο Μαρόκο για ένα
κομμάτι από τα εδάφη που έχουν απομείνει στην κατοχή τής πρώην αποικιακής
δύναμης στη Βόρεια Αφρική συμπίπτει με μια γενναιόδωρη προσφορά της Βρετανίας
προς τη Μαδρίτη για το Γιβραλτάρ. Μπροστά στη Βρετανία, η δημόσια εικόνα της
Ισπανίας φαίνεται να υστερεί. Θέλει την πίτα και τη θέλει ολόκληρη. Η Ισπανία
θεωρεί το Γιβραλτάρ, το οποίο παραχώρησε στη Βρετανία το 1708, αποικία, την
οποία τώρα που η εποχή της αποικιοκρατίας έχει πια τελειώσει, πρέπει να την
ξαναπάρει πίσω. Το Μαρόκο βλέπει τις ισπανικές κτήσεις στο έδαφός του με τον
ίδιο τρόπο. Όχι όμως και η Ισπανία. Ό,τι έχει στη βορειοαφρικανική ακτή είναι
ισπανικό. Ό,τι έχει η Βρετανία στην ισπανική ακτή είναι πάλι ισπανικό.

Η στάση…

… αυτή δικαιολογημένα προκαλεί την οργή της Ραμπάτ. Παρακολουθεί με
ενδιαφέρον τις διαπραγματεύσεις για το Γιβραλτάρ και δεν πρόκειται να αφήσει
την Ισπανία να βάλει στο χέρι τη μαροκινή βραχονησίδα, αν δεν δώσει πρώτα στον
κόσμο να καταλάβει πως ό,τι γίνεται με το Γιβραλτάρ πρέπει να γίνει και με τις
ισπανικές κτήσεις που βρίσκονται στο κατώφλι του Μαρόκου.

Η οργή…

… φουντώνει. Και ο κατάλογος με τις διαφορές που χωρίζουν τις δύο χώρες
μεγαλώνει: λαθρομετανάστευση, λαθρεμπόριο ναρκωτικών, Δυτική Σαχάρα,
απαγόρευση αλιείας στους Ισπανούς. Οι σχέσεις των δύο χωρών δηλητηριάζονται
ολοένα και περισσότερο. Την πιο άκαμπτη στάση την κρατάει η Ισπανία,
επισημαίνουν τα «Αραβικά Νέα». Είναι μια στάση ακατανόητη, αν την συγκρίνουμε
με τη στάση που τηρεί στο Γιβραλτάρ. Αυτή την περιοχή την παραχώρησε μια και
καλή. Το επιχείρημα «ό,τι ήταν κάποτε ισπανικό πρέπει να ξαναγίνει ισπανικό»
δεν έχει αξία. Γιατί το Γιβραλτάρ είναι σήμερα τόσο ισπανικό όσο είναι αραβική
η Σεβίλλη. Μερικές φορές, είναι αλήθεια πως τα ρολόγια μπορούν να γυρίσουν
πίσω. Αλλά όχι τριακόσια χρόνια. Αν ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, όλα τα
διεθνή σύνορα θα κατέρρεαν, όλος ο κόσμος θα βυθιζόταν στο χάος.

Ο διάλογος…

… είναι ο μοναδικός τρόπος για να διευθετηθεί η κρίση. Ιδιαίτερα προκλητική
είναι η εμμονή της Ισπανίας να αγνοεί τη θέληση των κατοίκων του Γιβραλτάρ,
που στη συντριπτική πλειονότητά τους αντιτίθενται στην ισπανική κυριαρχία.
Άλλωστε είναι πολύ πιθανόν αργά ή γρήγορα να μετανιώσει γι’ αυτή τη στάση.
Γιατί αν αγνοεί έτσι τη θέληση των κατοίκων του Γιβραλτάρ, πώς θα μπορεί η
Ισπανία να έχει παράπονο εάν πει το Μαρόκο ότι οι κάτοικοι των ισπανικών
θυλάκων στη Βόρεια Αφρική, οι οποίοι θέλουν να παραμείνουν υπό ισπανική
κυριαρχία, πρέπει να αγνοηθούν και αυτοί; Ποτέ δεν είδαν καλό όσοι σκέφτονταν
με δύο μέτρα και δύο σταθμά.